Thursday, 17 May 2018

ERIK SATIE: "Πράγματα που βλέπουμε προς τα δεξιά και τ' αριστερά (χωρίς γυαλιά)"




"Je suis venu au monde très jeune... dans un temps très vieux
Ήρθα στον κόσμο πολύ νέος, σε καιρούς πολύ γερασμένους"...

Η φράση ανήκει στον γεννημένο σαν σήμερα 17 Μαΐου 1866, Eρίκ Σατί.
Έναν συνθέτη εκκεντρικότατο και με πολλές ιδιορρυθμίες, όπως π.χ  επιθυμούσε να συστήνεται, όχι  ως "μουσικός", αλλά ως "phonometrican", δηλαδή εκείνος που μετρά τον ήχο...
Επίσης επέλεγε να φορά μονάχα γκριζόχρωμα κοστούμια ή επέμενε στην κατανάλωση αποκλειστικά λευκών τροφών ...

Γνωστός για την ελαφρότητά του και την αίσθηση του χιούμορ, ο Σατί, είναι ένας "αδέξιος αλλά ταλαντούχος εξερευνητής", όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Ραβέλ, επικυρώνοντας έτσι τη σημασία του "νεωτερισμού" στο έργο του.
Οι συνθέσεις του ήταν πρωτότυπες, μινιμαλιστικές και συχνά παράξενες, ενώ η μουσική του χαρακτηρίζεται από έντονο ρεαλισμό, μακριά από ρομαντικές εξάρσεις.

Η εκκεντρικότητά του τον οδηγεί να διαλέγει συχνά για τα έργα του διάφορους παράξενους και  χιουμοριστικούς τίτλους όπως:
"Choses vues à droite et à gauche(sans lunettes)"  
δηλαδή: 
"Πράγματα που βλέπουμε προς τα δεξιά και τ' αριστερά (χωρίς γυαλιά)"



Πρόκειται για έργο μουσικής δωματίου (χώρος που σπάνια κινήθηκε ο συνθέτης), ένα ντουέτο για βιολί και πιάνο στον τύπο της σουίτας, που έγραψε το 1914, και αποτελεί τη μοναδική σύνθεση του Σατί για αυτό το συνδυασμό οργάνων.

Πολλοί αναλυτές χαρακτηρίζουν τη σύνθεση  ένα μουσικό χλευασμό για την Schola Cantorum  του Παρισιού, της οποίας υπήρξε σπουδαστής, και γενικότερα  ως μουσική παρωδία της Ακαδημαϊκής μουσικής εκπαίδευσης του καιρού του.

Η σουίτα αναπτύσσεται σε τρεις επιμέρους συνθέσεις, όπου ο Σατί αναδημιουργεί παλιές μουσικές φόρμες της μπαρόκ περιόδου (χορικό, φούγκα) με σύγχρονους όρους, αρμονικά και δομικά και παρουσιάζει:



1. Στο "Choral hypocrite" μετατρέπει τις Μπαχικές υποδείξεις για ένα χορικό σε μελωδία.Σατιρίζει  τη στείρα, επιτηδευμένη γνώση. Με εύστοχες παρεμβάσεις-υποδείξεις στην παρτιτούρα εκφράζει  την  ανία, τη μονοτονία και  δυσαρέσκειά του για τον τρόπο διδασκαλίας και έκφρασης.

2. Μια χαλαρή σε ρυθμό, φούγκα είναι η δεύτερη σύνθεση(1:11) με τίτλο: "Fugue à tâtons", όπου  η είσοδος γίνεται από το πιάνο μέσα από ένα παιχνιδιάρικο μοτίβο που διαρκώς μετασχηματίζεται.
Το πληκτροφόρο ξεκινά ένα τρυφερό διάλογο με το βιολί υποδηλώνοντας τον  τρόπο που θα πρέπει να διδάσκεται μια φούγκα έναντι της στεγνής, κατά γράμμα και ανούσιας απόδοσης, που συνηθίζεται.

3. Με ειρωνικότατη διάθεση η τρίτη σύνθεση(3:07): "Fantaisie musculaire", που βιρτουοζικές κινήσεις υπογραμμίζουν την απαιτούμενη δεξιοτεχνία του βιολονίστα, καθώς τεχνικές από τρίλιες, πιτσικάτι ή γκλισάντι μαρτυρούν τον ενθουσιασμό της έναρξης των μαθημάτων, που σιγά-σιγά ξεθωριάζει σε μια ψυχρή, διεκπεραιωτική απόδοση των φθόγγων.


Ο  Σατί, αυτός ο παράξενος, παιχνιδιάρης Νορμανδός συνθέτης, συνδυάζει και εναρμονίζει τη ρομαντική ηχώ του 19ου αι. με τον φορμαλισμό του 20ού.
Είναι ένας  πειραματιστής, που με δραστικό τρόπο, δημιουργεί ένα έργο  ιδιαίτερο σε βάθος και ποιότητα.

Γίνεται διακριτικά λυρικός, ανεπαίσθητα ειρωνικός, με ήχο χιουμοριστικό, και ύφος που το διακρίνει μια λεπτή μελαγχολία, που αναδύεται ενίοτε μέσα από μικρές, κρυστάλλινες ατμόσφαιρες.
Κι άλλοτε με μουσικές νύξεις εκνευρισμού ή αύρες ενθουσιασμού, που δημιουργούνται από τα εμπνευσμένα μοτίβα και  τους ιδιόμορφους μελωδικούς σχηματισμούς  των δυο οργάνων.


Erik Satie: "Choses Vues à Droite et à Gauche (Sans Lunettes)"/ Rogé-Juillet


Ελπίζω να σάς άρεσε το ιδιαίτερο, αυτό έργο του Σατί, στο οποίο επιθυμεί να υψώσει ανάστημα, αρθρώνοντας μουσικό λόγο έναντι στο συντηρητικό, οστέινο σύστημα εκπαίδευσης στη Γαλλία της εποχής του. 
Μην ξεχνάμε πως ο Σατί υπήρξε  απείθαρχος και ατίθασος σπουδαστής, ένας ανεξάρτητος και πρωτοπόρος, που η μουσική αισθητική του αποτέλεσε πρόκληση!
Ταπεινή μου άποψη, όμως είναι πως  το θαυμαστό στο Σατί είναι πως  προσεγγίζει μουσικά τα θέματά του από μια διαφορετική οπτική, με μια εκκεντρικότητα μεν, που πολλοί είπαν παράνοια, εγώ την ονομάζω ανάγκη απομόνωσης, προσωπικής ενδοσκόπησης, μουσικού φιλτραρίσματος που μεταβάλλεται όταν ωριμάσει σε εκτόνωση και έκφραση μέσα από μια καινοτόμα, αρμονική γλώσσα.







"A Quiet Corner Where We Can Talk", Jeffrey Perry
Tandfonline
Καθημερινή, Ηλίας Μαγκλίνης
webtheatre.fr/Satie
nytimes

Saturday, 12 May 2018

"CHOPIN: ΗΡΩΙΚΗ ΠΟΛΩΝΕΖΑ και Πέρι Κόμο"


File:Como fox publicity photo.JPG

Ήταν σαν σήμερα 12 Μαΐου 2001 όταν είπε καληνύχτα, έπεσε στο κρεβάτι, κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε ποτέ...έτσι...σιγανά, αθόρυβα, όπως η μουσική του με το φίνο, ανεπαίσθητο άρωμα και τους νοσταλγικούς τόνους...


Θυμάμαι, το μικρό δισκάκι είχε λιώσει από τη συχνή χρήση του, αφού ο μουσικόφιλος και ρομαντικός μπαμπάς μου θεωρούσε τον Πέρι Kόμο με τη μεταξένια φωνή, τον αμερικανό Γ. Βογιατζή, που διατυμπάνιζε πως .. "χωρίς αγάπη η ζωή, είναι αδύνατη"...και γυρνώντας στη μαμά μου -χωρίς ντροπές- τής σιγοψιθύριζε...:

"Μέχρι το τέλος του χρόνου, κι όσο του Μάη τα ρόδα θ'ανθίζουν,εγώ θα σ'αγαπώ!-Till the end of time..."





Η μελωδία αυτού του ρομαντικού τραγουδιού, φίλοι μου, παίρνει έμπνευση από την "Ηρωική Πολωνέζα" του Φρειδερίκου Σοπέν.

Θυμίζουμε πως οι  Πολωνέζες, όπως και οι Μαζούρκες, βασίζονται σε λαϊκούς ρυθμούς της Πολωνίας, και είναι συνθέσεις στις οποίες εκφράζεται το φλογερό πατριωτικό πάθος.

 Αρχικά, η πολωνέζα ήταν αριστοκρατικός χορός σε αργό τρίσημο ρυθμό, με μεγαλόπρεπο, εμβατηριακό χαρακτήρα.
Ο Σοπέν εμπλούτισε την αρμονική γλώσσα της σύνθεσης, τής προσέδωσε  λαμπρότητα στο ύφος, αναδεικνύοντας και την πιανιστική δεξιοτεχνία της.

Στην "Πολωνέζα σε λα ύφεση μείζονα op.53", την επονομαζόμενη "ηρωική", το θριαμβευτικό ύφος και η μεγαλοπρέπεια συναντώνται με τους λυρικούς τόνους.

Ο χαρακτηρισμός "Ηρωική" οφείλεται στην ερωμένη του Σοπέν, Γεωργία Σάνδη.
Παρόλη την απροθυμία του συνθέτη να δίνει περιγραφικά ονόματα στη μουσική του,  όταν η Σάνδη  άκουσε την πολωνέζ, διέκρινε τον φλογερό πατριωτισμό του, λέγοντας πως σε αυτή τη μελωδία ο γαλλοπολωνός δημιουργός σκιαγραφείται "περισσότερο Πολωνός κι από την ίδια την Πολωνία"!

Είναι έργο της ωριμότητας του Σοπέν, χρονολογείται περί το 1842 και θεωρείται από τα απαιτητικότερα πιανιστικά κομμάτια με έντονο ρυθμό, χρωματικά ξεσπάσματα, μελωδική γενναιότητα, περήφανη ορμή, ενέργεια, και μια "βίαιη κομψότητα".

Θυμόμαστε πως ο Σούμαν αναφερόμενος στις Σοπενιστικές Μαζούρκες είχε παραλλήσει τις συνθέσεις  με "κανόνια κρυμμένα κάτω από λουλούδια".
Κάλλιστα ο χαρακτηρισμός θα ταίριαζε και στην "Ηρωική" Πολωνέζα...Μια σύνθεση υψηλής αισθητικής, που αποδεικνύει πως ένας παλιός, αριστοκρατικός χορός, μπορεί με την ευρηματικότητα και  τη μουσική φαντασία του δημιουργού να μεταμορφωθεί σε ύψιστο σύμβολο  αντίστασης.
Ο Σοπέν σε αυτή τη σύνθεση "πονάει, πασχίζει, υποφέρει, μα κυρίως ελπίζει, φωνάζει, τονώνει, κι οραματίζεται...ως συνάνθρωπος", θα γράψει ο συνθέτης Νικηφόρος Ρώτας, γιος του ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Βασίλη Ρώτα στο  βιβλίο του "Πώς ακούμε μουσική"...

Την απολαμβάνουμε από τα μαγικά δάχτυλα του Άρθουρ Ρουμπινστάιν:

Chopin: "Polonaise No 6 In A Flat Major Op 53 “Heroic” - Arthur Rubinstein



Βάλτε ένα λικεράκι και απολαύστε το τραγούδι του Πέρι Κόμο "Till the end of time":



Sunday, 6 May 2018

"Laughing Day and Song"



Παγκόσμια ΗΜΕΡΑ ΓΕΛΙΟΥ, σήμερα, καθώς από το 1998 έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται την 1η Κυριακή του Μάη.
Μην ξεχνάμε, φίλοι μου, πως το γέλιο μάς βοηθά να αντλήσουμε δύναμη και αισιοδοξία ν'αντέχουμε τα όσα άσχημα μάς σερβίρονται καθημερινά!


"Lauphing Song", W.Blake
"Τραγούδι για Γέλια", Ουίλλιαμ Μπλέικ

"Όταν γελάνε τα δέντρα και κάνουν χαρές, 
όταν γελάνε και κάνουν λακκάκια οι πηγές, 
όταν γελάει ο αέρας και λέει εξυπνάδες 
και γελάνε οι λόφοι και γελάνε οι κοιλάδες,

όταν γελάνε τα χόρτα με φρέσκες φωνές, 
και γελάει η ακρίδα και γελάνε οι βοσκὲς, 
όταν η Μαίρη, η Σούζαν, η Έμυ, η Χαρά, 
τραγουδάνε γλυκά: "Χαχαχά, Χαχαχά",

όταν γελάνε οι κουρτίνες που έχουνε πάνω πουλάκια 
και γελάει το τραπὲζι που έχει γύρω-γύρω φρουτάκια, 
έλα, μπες στην παρέα, όπως τ᾿ άλλα παιδιὰ 
και τραγούδα μαζί τους: "Χαχαχά, Χαχαχά!"



(William Blake: "Τα τραγούδια της Αθωότητας", μετφ:Γ.Μπλάνας)

Στη διπλανή εικόνα βλέπετε την υπέροχη εικονογράφηση του ποιήματος του Μπλέικ, όπου αποτυπώνεται την υπαίθρια χαρούμενη γιορτή με τις πινελιές του ταλαντούχου καλλιτέχνη να υπονοούν το γέλιο της φύσης.
Αποτέλεσμα εικόνας για manon lescaut abbé prévost


***

Abbé Prévost - D. Auber: "MANON ΛΕΣΚΩ"

Πολλοί υποστηρίζουν πως πρόκειται για αυτοβιογραφία του συγγραφέα του βιβλίου, μιας και ένας από τους ήρωές του, ο ιππότης ντε Γκριέ, είχε -όπως και κείνος- ατίθασο χαρακτήρα και προοριζόταν για ιερωμένος....
Μιλώ, φίλοι μου, για το μυθιστόρημα του Aββά Πρεβώ με τίτλο "Μανόν Λεσκώ", που ενέπνευσε ούτε έναν, ούτε δύο, αλλά τρεις μουσουργούς να την μεταφέρουν στη μελοδραματική σκηνή...
Τον Μασνέ το 1884,... ακολουθεί μετά από 9 χρόνια ο Πουτσίνι...
Ομως, είχε προηγηθεί και των δύο η πιο σπάνια σήμερα ακουόμενη "Μανόν", εκείνη του Ντανιέλ Ωμπέρ, το 1856.


Η ΥΠΟΘΕΣΗ με λίγα λόγια:

Η δακρύβρεχτη ιστορία της συγκινεί σε όποια εκδοχή:
Η νεαρή όμορφη ηρωίδα διψά για τη μεγάλη ζωή...Γνωρίζει, ερωτεύεται και συζεί με έναν υποδειγματικό νέο , που προοριζόταν για το εκκλησιαστικό αξίωμα.
Μια συκοφαντία τούς χωρίζει και όταν ο εραστής της μαθαίνει πως υπέκυψε στις υποσχέσεις ενός πλούσιου γέρου, δέχεται να ακολουθήσει το δρόμο της ιεροσύνης.
Μετά από κάποια χρόνια ξανασυναντιούνται και μέσα τους φουντώνει ο έρωτας και το πάθος!
Ο ντε Γκριέ γίνεται χαρτοκλέφτης για να ανταπεξέλθει στις παράλογες απαιτήσεις της Μανόν. Ακολουθούν δωροδοκίες, κατηγορίες για βαριές απάτες και ένας φόνος, που τούς αναγκάζουν να φύγουν μακριά για να κρυφτούν.
Φτάνουν στην έρημο όπου η Μανόν πεθαίνει από τις κακουχίες.


Η ΑΡΙΑ του ΓΕΛΙΟΥ:

DFE Auber.jpgΗ όπερα του Ωμπέρ παρουσιάστηκε στο Παρίσι ελαφρώς παραλλαγμένη από την μυθιστορηματική υπόθεση, αλλά το άσχημο τέλος με το θάνατο της ηρωίδας δεν ενθουσίασε το γαλλικό κοινό κι έτσι την υποδέχτηκε χλιαρά.
Ξεχωρίζει, όμως, για τις δεξιοτεχνικές άριες των πρωταγωνιστών, ιδιαίτερα της Μανόν, που είναι ρόλος απαιτητικότατος και απαράμιλλης τεχνικής δυσκολίας!
Πολλές από τις άριες του ρόλου ερμηνεύθηκαν ανεξάρτητα, προκειμένου να αναδειχθεί το ταλέντο των διάσημων κολορατούρων!

Από τις άριες της Μανόν επιλέγω για σήμερα -λόγω ημέρας- την "ΆΡΙΑ του ΓΕΛΙΟΥ", γνωστή με τον τίτλο "C'est l'histoire amoureuse", που ακούγεται στο τέλος της 1ης πράξης.
Είναι από τις άριες που προτιμούσε για να προβάλλει την δεξιοτεχνική φωνή της η Αντελίνα Πάττι.

Αριστοτεχνικά καμωμένη η τσιριχτή φωνούλα κι είναι φανερό το γιατί έχει αυτόν τον τίτλο η άρια, καθώς η ηρωίδα μεταφέρει τη χαρούμενη ατμόσφαιρα της σκηνής παρασύροντας σε μια πρωτόγνωρη ευθυμία!
Βιρτουόζος όχι μόνο της φωνής αλλά και της διαμόρφωσης της διάθεσης, με θαυμαστή εξωστρέφεια η Μανόν τραγουδά σχεδόν κοροϊδευτικά, ιδιαίτερα στα σημεία που ακούγεται το σκαμπανέβασμα του γελαστικού επιφωνήματος: "Χαχαχα"...

Εκαθαμβωτική η Εντίτα Γκρουμπέροβα, καθένας μπορεί να αντιληφθεί σ'αυτήν την ερμηνεία περίσσευμα σαρκασμού και ειρωνίας...

D. F. Auber: "Manon Lescaut-Lauphing Song"/ Edita Gruberova





Monday, 30 April 2018

"Βαλπούργια Νύχτα και Μουσική"


Η αποψινή νύχτα της 30ής του Απρίλη ξημερώνοντας Πρωτομαγιά, είναι γνωστή ως «Βαλπούργια Νύχτα ή Νύχτα των Μαγισσών».

Νύχτα, κατά την οποία λαμβάνουν χώρα τελετουργίες μαγισσών που συγκεντρώνονται στην κορυφή Brocken της οροσειράς Harz με άλλους δαίμονες, πνεύματα σκότους και ξωτικά για να γιορτάσουν τον ερχομό της άνοιξης.
Πήρε το όνομά της από την αγία Βαλπούργη, που συνέβαλε στον εκχριστιανισμό των γερμανικών φύλων και για το έργο και τις αρετές της ανακηρύχτηκε αγία που γιορτάζεται την 1η Μαΐου. Γιορτή, που  συνδέθηκε με τα παγανιστικά έθιμα της παραμονής της πρωτομαγιάς.Τις Βαλπούργιες Νύχτες, που αναδύονται από τα Μεσαιωνικά χρόνια  γίνονται οργιαστικές τελετές, με καθαρτήριους χορούς και άναμμα μεγάλων, υπαίθριων πυρκαγιών και τις μάγισσες να διαπράττουν τη μαγεία τους αναδυόμενες απ’το σκοτάδι και πάνω σε πύρινα σκουπόξυλα.

Περιγραφή της Νύχτας των Μαγισσών κάνει ο Γκαίτε στην αρχή της τελευταίας πράξης του αριστουργήματός του: «ΦΑΟΥΣΤ», που τιτλοφορείται: «Η Νύχτα της Βαλπούργης»:

H Βαλπούργια νυξ
(Στα όρη του Χαρτς)
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ:
Θέλεις ένα σκουπόξυλο; Ήθελα να’χω εγώ
τον τράγο τον πιο δυνατό, τον πιο γοργό[…]
ΦΑΟΥΣΤ
Μεσ’τον λαβύρινθο των λόγγων να πλανάσαι
στους βράχους ύστερα ν’αναρριχάσαι
που αιώνι’ αναβρύζουν, πέφτουν τα νερά
αυτή’ναι τέτοιων δρόμων η χαρά
Η άνοιξις μεσ’στη σημύδα κλώθει
ως και το πεύκο αρχίζει να τη νοιώθει[…]
ΦΑΟΥΣΤ-ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ-ΛΑΜΠΥΡΙΣ
(εν αμοιβαίω άσματι)
Ιδού μπαίνομεν στη σφαίρα των ονείρων, της μαγείας
έλα συ, φιλοτιμήσου να μας φέρεις εκεί πέρα
στις απέραντες εκτάσεις μυστηρίου κι ερημίας[…]
Ρύακες μες στα χορτάρια
τρέχουνε και στα λιθάρια
Άκουσα μουρμουρισμόν;
ή τραγούδια, ή λυγμόν;
Είναι τάχα η φωνή ουρανίων ημερών;
Πόθους, έρωτα υμνεί
κι η ηχώ αντιφωνεί[…]

ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ
Ο Μαμμωνάς ο άρχων για την παννυχίδα
τ’ ανάκτορά του μεγαλοπρεπώς φωταγωγεί
να φθάσει δεν αργεί το σμήνος
των οργιαστών, ωσάν την καταιγίδα
ΦΑΟΥΣΤ
Φρενιάζει στον αέρα η τρικυμία
με πόση με κτυπά μανία!
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ
Επύκνωσε η καταχνία το σκότος
μέσα στα δάση, άκουσε ποιος κρότος
οι κουκουβάγιες τρομαγμένες φτερουγίζουν
άκουσε, πώς οι στύλοι, τρίζουν![…]

ΧΟΡΟΣ ΜΑΓΙΣΣΩΝ
Ο δρόμος είν’ευρύχωρος ποιος μας βιάζει;
σε στρίμωξη τόσο μεγάλη;
ξεσχίζει το σκουπόξυλο κεντάει το διχάλι[…]
Το μαγεμένο μύρωμα δίνει σε μας καρδιά
κάθε κουρέλι γίνεται περίφημο πανάκι
και κάθε σκάφη, καϊκάκι![…]
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ
Στριμώχνονται και σπρώχνονται
γλιστρούν και πλαταγούν
λάμπουν, σπιθοβολούνε και βρωμολογούν!
ΦΑΟΥΣΤ
Να!βλέπω λάμψιν και καπνού στροβιλισμόν!
εκεί, το πλήθος σπεύδει προς τον πειρασμόν!
Εκεί, θα λύνονται αινίγματα πολλά!
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ
…αλλά και δένονται πολλά!![…]
ΦΑΟΥΣΤ
Τι ηδονη!Τι πόνος!Αχ, αδυνατώ
Το βλέμμα ν’αποσπάσω απ’αυτό..
ΜΕΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ
Μαγεία είναι, ευκολόπιστε, ανόητε, μωρέ…»
(Γκαίτε, ΦΑΟΥΣΤ, μτφ:Αρ. Προβελέγγιος, εκδ. Ι.Ν Σιδέρης)

***

ΒΑΛΠΟΥΡΓΙΑ ΝΥΧΤΑ και ΜΕΝΤΕΛΣΟΝ:

Από το παραπάνω απόσπασμα εμπνεύστηκε ο Φέλιξ Μέντελσον την καντάτα του: «Die erste Walpurgisnacht».
Πρόκειται για μια κοσμική καντάτα για 4 σολίστες όλων των φωνητικών κατηγοριών, χορωδία και ορχήστρα. Αναπτύσσεται σε εννέα μέρη και την εισαγωγή που προηγείται.

Ο Γκαίτε είχε προτείνει στον φίλο του Καρλ Τσέλτερ να μελοποιησει το κείμενο, ο οποίος παρά τις προσπάθειές του δεν ολοκλήρωσε τη σύνθεση.
Μην σας φανεί παράξενο, όμως ο Τσέλτερ υπέδειξε στον Γκαίτε για την εργασία τον 12χρονο -τότε- Μέντελσον, πρόταση, για την οποία ο ποιητής κράτησε επιφυλάξεις.
Ο Μέντελσον, καταπιάστηκε πολύ αργότερα και η προσπάθειά του δεν ολοκληρώθηκε ως το 1832, χρονιά θανάτου του Γκαίτε. Ωστόσο, παρουσιάστηκε αρκετά αργότερα και μετά από πολλές αναθεωρήσεις, το 1842.
Κάποιοι αναλυτές κάνουν λόγο για ρηχή μουσική, την οποία αν άκουγε ο Γκαίτε δεν θα ενέκρινε, καθώς δεν εμβαθύνει στα φιλοσοφικά νοήματα του γερμανού ποιητή, ενώ άλλοι μιλούν για λαμπρό, αριστοτεχνικό έργο με επιρροές από το «Όνειρο Νυχτερινής Σύναξης Μαγισσών» 5ο και τελευταίο μέρος απ’τη «Φανταστική Συμφωνία» του Μπερλιόζ, που είναι συνθέσεις της ίδιας περιόδου.
Eδώ, αξίζει να αναφέρουμε πως την καντάτα επαίνεσε μετά την ακρόασή της κι ο Μπερλιόζ για την τελειότητα και τη συνάφεια φωνών και οργάνων.

Θα την απολαύσουμε υπό την καθοδήγηση του τρανού Christoph von Dohnányi, φυσικά με την  Ορχήστρα του Κλίβελαντ, η σχέση του με την οποία διήρκεσε δύο ολόκληρες δεκαετίες:

F.Mendelssohn – Die erste Walpurgisnacht. Op. 60




ΒΑΛΠΟΥΡΓΙΑ ΝΥΧΤΑ,  GOUNOD και ΜΠΑΛΕΤΟ:

Charles Gounod (1890) by Nadar.jpgH Βαλπούργια Νύχτα παρουσιάστηκε κι ως μπαλέτο-μέρος της όπερας του Σαρλ Γκουνώ «Φάουστ», ενός από τα σπουδαιότερα έργα του γαλλικού ρομαντισμού.
Είναι έργο εμπνευσμένο και αυτό από το ποιητικό κείμενο του Γκαίτε.
Η χορογραφία αποτυπώνει το πανηγύρι των νεκρών κατά τη διάρκεια της 30ής του Απρίλη, όταν απελευθερώνονται οι ψυχές και περιπλανώνται όπως και όπου επιθυμούν.
Τα βήματα των χορευτών ακολουθούν τη μυστηριακή ατμόσφαιρα που σκιαγραφούν οι μελωδίες… Η σκηνή που μουσικά πλάθει ο Γκουνώ διαδραματίζεται στα όρη Χαρτς. Εκεί, που ο Μεφιστοφελής υπόσχεται στον Φάουστ να του χαρίσει δυνατές συγκινήσεις με πανώριες γυναίκες κι έτσι συναντούν τις μάγισσες που τους διασκεδάζουν με φωτιές, οργιαστικές τελετές και σαγηνευτικούς πειρασμούς καθόλη τη διάρκεια της νύχτας.

Να υπενθυμίσουμε πως ο Γκουνώ γνώρισε τον «Φάουστ» του Γκαίτε από την αδερφή του Φέλιξ Μέντελσον, Φάννυ, το 1839. Από τότε δεν αποχωριζόταν ποτέ το βιβλίο.Το είχε πάντα μαζί του ώστε να σημειώνει σκέψεις που του  γεννούσε η ανάγνωσή του και ίσως χρησιμοποιούσε όταν θα αποφάσιζε να κάνει όπερα με αυτό σαν θέμα. Μέχρι να ξεκινήσει η σύνθεση να παίρνει μορφή, πέρασαν 2 και πλέον δεκαετίες…

Gounod: Faust-Walpurgis Night / ΜΑΓΙΑ ΠΛΙΣΕΤΣΚΑΓΙΑ




To Μάιο του 1980 στο Λινκολν Σέντερ της Ν.Υόρκης παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Théâtre National de l'Opéra ως ανεξάρτητο μπαλέτο, τιτλοφορούμενο «Walpurgisnacht Ballet ». 
H χορογραφία στηρίχτηκε σε κείνη του Μπαλανσίν, για την παραγωγή του Μόντε Καρλο το 1925 από τα Ρωσικα Μπαλέτα του Ντιάγκιλεφ.

Charles Gounod: «Walpurgisnacht Ballet»
χορογραφία: George Balanchine



Στην ΕΙΚΟΝΑ: «Βαλπούργια Νύχτα»- σύναξη των Μαγισσών και δαιμονικών πλασμάτων στο βουνό Brocken.
Αφίσα, για την παράσταση του «Φάουστ» του Γκαίτε, με τον Lewis Morrison, έναν από τους σπουδαιότερους παγκοσμίως ηθοποιούς στο ρόλο του Μεφιστοφελή.

Sunday, 29 April 2018

Λόενγκριν: Καβάφης-Βάγκνερ

«Η εμφάνιση του Λόενγκριν», Walter Crane 

Oμορφοφορεμένη η καλημέρα μου σήμερα, φίλοι μου!
Ντυμένη με ένδυμα ποιητικό, κεντημένο με Αλεξανδρινά σιρίτια.

Σαν σήμερα γεννήθηκε και πέθανε ο μεγάλος μας ποιητής Κ.Καβάφης (29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933).


Και με αφορμή τον Αλεξανδρινό ποιητή μας σας μεταφέρω στον τόπο και το χρόνο...


Έτσι, βρισκόμαστε αίφνης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1892, όταν ο Καβάφης θα παρακολουθήσει μια ιταλική παράσταση του δημοφιλούς Βαγκνερικού μελοδράματος: «ΛΟΕΝΓΚΡΙΝ».
Η επίδραση που του ασκεί, είναι κυρίαρχη τόσο, που θα εμπνευστεί δυο ποιήματα.
Αρχικά το «Λοεγκρίν» (ο ποιητής μας επιθυμούσε τον τονισμό στη λήγουσα και χωρίς "ν") και λίγο αργότερα το «Υποψία».

Ο «Λοεγκρίν» του Καβάφη είναι μια ειρωνική παρωδία πάνω στην ομώνυμη όπερα, καθώς ο μεσαιωνικός ιππότης Λοεγκρίν εμφανίζεται ως από μηχανής θεός για να σώσει το κρατίδιο της Βραβάντης και την Έλσα, κόρη του νεκρού πλέον βασιλιά του.

Ο Καβάφης επιλέγει τη σκηνή της εμφάνισης του Λοεγκρίν, για να δώσει ένα εντελώς άλλο νόημα στην ιστορία, αντιστρέφοντάς τη σε μια ανελέητη κριτική της μοναρχίας...
Στόχος του είναι να καταδείξει δραστικά το γεγονός ότι οι από μηχανής θεοί δεν είναι λύση και δεν μπορεί να ελπίζουμε σε αυτούς, αφού στην πραγματική ζωή δεν εμφανίζονται ποτέ.


«Λυπάται ο καλός ο βασιλεύς την Έλσα
και προς τον Aυλικό τον Κήρυκα γυρίζει.
Καλεί ο Κήρυξ, και οι σάλπιγγες ηχούνε.
A βασιλέα, σε παρακαλώ ακόμη,
ακόμη μια φορά ο Κήρυξ να καλέσει.
Ο Κήρυξ πάλι προσκαλεί.
Σε ικετεύω,
πέφτω στα πόδια σου. Λυπήσου με, λυπήσου.
Είναι μακριά, πολύ μακριά και δεν ακούει.
Για τελευταία μια φορά ο Κήρυξ τώρα
ας προσκαλέσει. Ίσως θα φανεί.
Ο Κήρυξ
εκ νέου προσκαλεί.
Και νά, σαν κάτι
άσπρο εις τον ορίζοντα εφανερώθη.
Εφάνηκεν, εφάνηκεν – είναι ο κύκνος».

***
Την ίδια χρονιά στο άλλο ποίημά του «Υποψία»:

Και ποιος θα ομιλήσει το χειρότερο.
(Aυτό καλύτερα να μη ελέγονταν).
Ποιος θα ’λθει να μας πει (Μη τον ακούσομεν.
Μη τον ακούσομεν. Θα τον ηπάτησαν)
την άδικη κατηγορία· κ’ έπειτα
το κάλεσμα, το ξανακάλεσμα του Κήρυκος,
τον ένδοξο τον ερχομό του Λοεγκρίν 
κύκνο, και μαγικό σπαθί, και άγιο Γκραλ 
αι επί τέλους την μονομαχίαν του,
εις την οποίαν τον ενίκησεν ο Τελραμόνδος».

Να θυμίσουμε πως το λιμπρέτο της τρίπρακτης ρομαντικής όπερας είχε γράψει ο ίδιος ο Βάγκνερ, όπως συνήθιζε.
Πρωτοπαρουσιάστηκε στη  Βαϊμάρη, το καλοκαίρι του 1850 απουσία του Βάγκνερ, καθώς ο καλλιτέχνης είχε αυτοεξοριστεί στην Ελβετία, λόγω της συμμετοχής του στην Επανάσταση του 1849.
Την ορχήστρα διηύθυνε ο τότε καρδιακός φίλος-υποστηρικτής του, μετέπειτα πεθερός του, Φραντς Λιστ.
Ο θρύλος θέλει τον Βάγκνερ να κάθισε στο ξενοδοχείο "Κύκνος" της Λουκέρνης(με όποια σημειολογία συνεπάγεται η επιλογή του ονόματος) με το ρολόι στο χέρι, μεταφερόμενος νοερώς στη Βαϊμάρη.


Για να συνταιριάξουμε μουσικά το ποίημα, θα ανατρέξουμε στην πρώτη πράξη του μελοδράματος όπου γίνεται η συνάντηση του Λόενγκριν με την Έλσα της Βραβάντης, που φυλακισμένη κατηγορείται για τη δολοφονία του αδερφού της. Η κοπέλα δεν κάνει καμμιά προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό της, καθώς σε όραμα έχει δει πως θα έρθει ο μυστηριώδης, γενναίος ιππότης να σώσει την τιμή της.Ο ιππότης εμφανίζεται από το ποτάμι, πάνω σε μια βάρκα που τη σέρνει ένας κύκνος.
Θα ξιφομαχήσει και θα νικήσει τον κόμη Τελράμουντ …
Oι προσευχές του πλήθους να κυριαρχήσει το δίκαιο που προηγήθηκαν, εισακούστηκαν…

Εμβληματικές, γεμάτες ένταση, με φιλοσοφική διάθεση, μα και αέρινα διάφανες, όπου απαιτείται, οι σκηνές...Επιβλητική, όλο δυναμισμό, μα και ρομαντισμό και λυρικές πινελιές και η μουσική του Βάγκνερ, σε ένα έργο που σηματοδοτεί τη μετάβαση του μουσουργού στην ώριμη περίοδό του.
Στην πρώτη πράξη, τα ηχηρά, συνθηματικά τρία σαλπίσματα προϊδεάζουν το θαύμα, τη σκηνή της εμφάνισης του μυστηριώδους ιππότη, που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του…Η μελωδία δονεί, σαγηνεύει…Κι η γοητεία αυτή συναρπάζει τους ακροατές με την ευαισθησία και την παντελή έλλειψη ο,τιδήποτε πομπώδους…
Ο Βάγκνερ στήνει ένα θαυμάσιο τελετουργικό. Με μαεστρία περιγράφει την ανθρώπινη ανάγκη για πίστη πως κάποιος μάς προστατεύει...Θέτει φυσικά και ζητήματα αμφιβολιών κι αβεβαιότητας, διόλου όμως παρόμοια με κείνα που το Καβαφικό ποίημα, υπονοεί…


Wagner - Lohengrin - Act I Scene II:



www.enetpress.
Τα Μουσικά Δράματα του Ρ. Βάγκνερ, Carl Dahlhaus
Αρχείο Καβάφη
Politicaldoubts.



Thursday, 26 April 2018

"Nτελακρουά και Μότσαρτ"


Ντελακρουά-Αυτοπροσωπογραφία
Ο Ευγένιος Ντελακρουά, ένας από τους μεγαλύτερους ρομαντικούς ζωγράφους του 19ου αι, γεννήθηκε σαν σήμερα, 26 Απριλίου 1798.

Ο Ντελακρουά μπορεί να είναι γνωστός για τα εικαστικά του αριστουργήματα-εμπνεύσεις από τη Γαλλική και Ελληνική επανάσταση, όμως θα πρέπει να γνωρίζουμε πως υπήρξε και "Εραστής της ΜΟΥΣΙΚΗΣ"!

Μικρός, είχε δείξει ιδιαίτερη κλίση στη μουσική τέχνη με τον δάσκαλό του στο βιολί να τον επαινεί τόσο, που ο μικρός Ευγένιος είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με αυτήν, όταν θα μεγάλωνε…Τον κέρδισε όμως η Ζωγραφική...

Πρόσφατα τέλειωσα ένα από τα βιβλία της σειράς "The Journal of Eugene Delacroix", με πολλά κείμενα, άρθρα, σημαντικά έγγραφα, που πραγματικά αποτελούν πηγή γνώσης ζωτικής σημασίας όχι μόνο για τις πληροφορίες τέχνης και πολιτιστικής ιστορίας που παρέχουν,  αλλά και γιατί αναφέρονται στις δημιουργικές και πνευματικές ανησυχίες του Ντελακρουά συνδυαστικά με κείνες των καλλιτεχνών της εποχής του.

Ο Ντελακρουά θαύμαζε πολύ τη μουσική των συγχρόνων του Ροσσίνι και Σοπέν.
Ιδιαίτερα με τον δεύτερο,  όπως γνωρίζουμε, ήταν προσωπικός φίλος. Είχε μάλιστα φιλοτεχνήσει τα πορτραίτα του "ποιητή του πιάνου" και της ερωμένης του, Γεωργίας Σάνδη.

Το 1855, όταν ο Ντελακρουά εργαζόταν στο Παρίσι για τις αγιογραφίες στον Άγιο Σουλπίκιο εμπνεύστηκε από την εκκλησιαστική μουσική, καθώς ήταν πεπεισμένος πως "τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το συναίσθημα που προκαλείται από τους μελωδικούς ήχους, την αρμονία τους και πείστηκε για το πόσο συνταιριάζουν εκφραστικά τα χρώματα, με τις αποχρώσεις του συναισθήματος!"

Για τον Ντελακρουά, όμως, πάνω απ’όλα ήταν η μουσική του ΜΟΤΣΑΡΤ!
Την προτιμούσε από κείνη του Μπετόβεν, που ενώ θαύμαζε, αποκαλούσε: "άγρια, ηχητική πρωτοτυπία". Είχε την αίσθηση, όπως έλεγε, πως ο Μπετόβεν "γυρίζει την πλάτη του στις αρχές, αντίθετα με τον Μότσαρτ που παραμένει πιστός στην τάξη και ενότητα". 
Φυσικά δεν αμφισβητούσε τη μεγαλοσύνη του Μπετοβενικού έργου, όπως και εκπροσώπων άλλων τεχνών, π.χ του Ρούμπενς από τους εικαστικούς ή του Σαίξπηρ από τους συγγραφείς.
Ωστόσο, θεωρούσε πιο ολοκληρωμένη την τέχνη των Ρακίνα και Μότσαρτ, που  αντιπροσώπευαν μια μορφή "αιώνιας ομορφιάς".

Ανάμεσα στα Μοτσάρτια έργα, ιδιαιτέρως αγαπημένο του ήταν η ουβερτούρα από το "Μαγικό Αυλό" και η όπερα "Ντον Τζοβάννι".
Ιδιαίτερα το δεύτερο, είναι εκείνο, που αναφέρει πιο συχνά και πάντα με την ίδια θέρμη, κι όταν το πρωτοείδε, το χαρακτήρισε: "αριστούργημα του ρομαντισμού!"
Δεν άντεξε και λέγεται πως ξαναείδε την όπερα μετά από τρεις μέρες.
Κι έπειτα, στο σημειωματάριό του κάνει λόγο για "κράμα κομψότητας και εκφραστικότητας, δραματικού και κωμικού στοιχείου, ειρωνίας και τρυφερότητας".
Τονίζει, πως τέτοιου είδους μουσική είναι ικανή να τού εμπνεύσει μεγάλες ιδέες. Είναι μουσική, που του γεννά την επιθυμία να δημιουργήσει, καλλιτεχνικά.

Delacroix: "Don Giovanni, Last scene"
Ο Μότσαρτ, μπορούμε να πούμε, ήταν για τον Ντελακρουά το πρότυπο, το μέτρο με το οποίο μετρά τη μεγαλοφυία!

Ζωγραφίζει την τελευταία σκηνή από τον αγαπημενο του "Ντον Τζοβάννι", εικαστικό έργο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα..


Σε αυτό το εικαστικό, ο Ντελακρουά αποτυπώνει την τελευταία σκηνή της όπερας, στην οποία λαμβάνουν μέρος ο Δον Ζουάν, ο Λεπορέλλο και η δόνα Ελβίρα.
Σκηνή, έντονα φορτισμένη συναισθηματικά. 
Παρότι ο γυναικοκατακτητής ετοιμάζεται για το δείπνο με τον παράξενο καλεσμένο του, οι σκούρες αποχρώσεις, που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο Ντελακρουά, φανερώνουν την ένταση των στιγμών που θα ακολουθήσουν…

Ο Λεπορέλο σερβίρει τον αφέντη του...
Σε λίγο η δόνα Ελβίρα εμφανίζεται και ικετεύει τον άκαρδο Δον Ζουάν να αλλάξει τρόπο ζωής και συμπεριφοράς.
Εκείνος, αδιάφορος, είρων και κυνικός, την σπρώχνει. Γεμάτος έπαρση αποθεώνει τις υλικές απολαύσεις, το κρασί και τις γυναίκες...
Είναι ένας επικούρειος, που προκαλεί ανερυθρίαστα το θείο και τον θάνατο που οσονούπω εμφανίζεται  με τη μορφή του "πέτρινου" φίλου...

Απολαμβάνουμε και μουσικά τη εικαστική αποτύπωση του μεγάλου ζωγράφου που σήμερα γιορτάζουμε τα γενέθλιά του με ένα από τους διασημότερους βαθύφωνους στο ρόλο, τον Cesare Siepi.
Την χορωδία και τη Φιλαρμονική της Βιέννης διευθύνει ο Βίλχελμ Φουρτβαίνγκλερ:

MOZART: "Don Giovanni", Cesare Siepi:




The Journal of Eugene Delacroix - Arts and Letters
aplvblog/delacroix-don-giovanni

Sunday, 22 April 2018

Sir Ε. ELGAR: "Banner of St. George"


      
Ραφαήλ: "San Giorgio e il drago"

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, μεγάλου διώκτη των χριστιανών. Κατατάχτηκε στο ρωμαϊκό στρατό κι  έφτασε στο αξίωμα του χιλίαρχου.
Ως τροπαιοφόρος  άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και θρύλους, ανάμεσα στις οποίες δεσπόζει εκείνος που αναφέρεται στην εξόντωση του δράκοντα και της σωτηρίας της βασιλοπούλας.
Σύμφωνα με το θρύλο, την πηγή απ'όπου έπαιρναν νερό οι κάτοικοι της Σιλήνας στη Λιβύη, την φύλαγε ένας δράκος, που  άφηνε το νερό να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Κάθε φορά αυτός που θα θυσιαζόταν οριζόταν μέσω κλήρου.
Ολόκληροι στρατοί είχαν αντιταχθεί με αυτό το τέρας, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Ο κλήρος έφερε και τη σειρά της κόρης του βασιλιά.
Τότε, λέει η παράδοση εμφανίστηκε έφιππος ο Άη Γιώργης, σκότωσε το τρομερό τέρας και έσωσε την ζωή της νεαρής γαλαζοαίματης.

Λόγω της ιπποτικής συμπεριφοράς του, θεωρήθηκε Αγιος προστάτης της Αγγλίας και  Άγιος των ιπποτών της Στρογγυλής Τράπεζας.

***

"San Giorgio e il drago", Ραφαήλ

Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο, χρονολογίας 1504, που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.

Καβάλα στο άσπρο άλογο ο τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος ετοιμάζεται να δώσει όλο γενναιότητα με το σπαθί του το καίριο χτύπημα στον φοβερό δράκο, ενώ έχουν προηγηθεί χτυπήματα με λόγχες.
Τις βλέπουμε σπασμένες, πεσμένες στο έδαφος και μία μπηγμένη στο σώμα του δράκου.
Την ένταση των στιγμών υπογραμμίζει η στάση του αλόγου που χλιμιντρίζει ανασηκωμένο στα δυο πισινά πόδια,  και ο μανδύας του Αγίου που ανεμίζει.
Στο φόντο, απέραντο, καταπράσινο λιβάδι και λόφοι, ενώ δεξιά φεύγει τρέχοντας από τρόμο, η διασωθείσα βασιλοπούλα.

***

Η ΜΟΥΣΙΚΗ: Sir Ε. ELGAR: "Banner of St. George"

Αποτέλεσμα εικόνας για Sir Edward William ElgarΤον παραπάνω θρύλο του Αγίου Γεωργίου, που σώζει τη βασιλοπούλα από το τέρας και στη συνέχεια στήνεται γιορτή από τους κατοίκους της Σιλήνας για να τού εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, στηρίζεται η σύνθεση του αγαπημένου βρετανού Σερ Έντουαρντ Ελγκαρ: "Banner of St. George" .

Γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας το 1897 για τους εορτασμούς του Ιωβηλαίου έτους της Βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας.

Ας θυμηθούμε πως ο Έλγκαρ ήταν αναθρεμμένος σύμφωνα με τα πρότυπα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.Ο πατέρας του, του οποίου ο Έλγκαρ υπήρξε για χρόνια βοηθός, ήταν οργανίστας της  εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στο Γούστερ. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγραψε τα πρώτα λειτουργικά έργα του βασισμένα στη Ρωμαιοκαθολική παράδοση, (Μοτέτα, Ave Verum, Ave Maria) που αργότερα εντάχθηκαν στο χορωδιακό εκκλησιαστικό ρεπερτόριο.
Έτσι, μπορούμε να κάνουμε λόγο για σχετική εμπειρία.

Η σύνθεσή του, είχε συγκρατημένη υποδοχή, όμως επαινέθηκε για αυθεντική, ραφινάτη βρετανική ποιότητα.
Το επίπεδο της έμπνευσής του, υψηλό, κι εμφανής η  ικανότητά του στην ενορχήστρωση.
Ως σύνθεση ενίσχυσε το μουσικό ανάστημα του Έλγκαρ και έθεσε βάσεις για την θριαμβευτική υποδοχή των "Παραλλαγών Enigma", δύο χρόνια αργότερα.

Το έργο, για χορωδία και ορχήστρα, ακολουθεί τον τύπο της καντάτας κι αναπτύσσεται σε δυο σκηνές και επίλογο.
Το λιμπρέτο, που είναι βασισμένο σε μακροσκελές ποίημα του Shapcott Wensley, ενισχύει η μουσική, προσδίδοντας δύναμη και δραματική ένταση στα σημεία που απαιτείται.
Χαρακτηριστικό το φινάλε, τύποις δοξαστικό , όπου ο ευγενής ιππότης-Άγιος  αναχωρεί, ενώ ψάλλεται ένας δοξαστικός ύμνος, σχεδόν  ιαχή με τίτλο: "It comes from the misty ages" (23:35).

"It comes from the misty ages,
The banner of England’s might,
The blood-red cross of the brave St George,
That burns on a field of white!"

Ισχυρός ο συμβολισμός-παραλληλισμός με τη δύναμη της Αγγλίας, μια και ο "αιματόχρωμος  σε λευκό φόντο" σταυρός του Αγίου Γεωργίου αποτελεί σημαία κι έμβλημα για τους Βρετανούς.
Ολάκερο το θεματικό υλικό σε έξαρση, με τις κρούσεις των κυμβάλων να υπογραμμίζουν φράσεις θριάμβου και λαμπρότητας!

Καλή ακρόαση!

Edward Elgar: "The Banner of St George, op. 33" for Chorus and Orchestra