Thursday, 21 September 2017

Μουσική έμπνευση για...δυο τροχούς!



Αν κουραζόμαστε με τα πόδια, ΜΗΝ καβαλήσουμε κάποιο καλάμι...
Ας καβαλήσουμε  ένα ποδήλατο, ένα πατίνι, ένα ηλιακό τρίκυκλο που τείνει να γίνει και της μόδας ή ας πάρουμε το αστικό λεωφορείο, βρε αδερφέ!!!

"Παγκόσμια Ημέρα ΧΩΡΙΣ αυτοκίνητο", σήμερα, φίλοι μου!
Κλειστό το κέντρο των πόλεων για κάθε τι μηχανοκίνητο, πλην της δημόσιας συγκοινωνίας, απόφαση,που μάς ενθαρρύνει ως πολίτες να ανακαλύψουμε εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης...

Ο Έλγκαρ με τον δίτροχο "Φοίβο" του

Αν μάλιστα είχατε γεννηθεί γύρω στο 1900 και ζούσατε στη Βρετανική εξοχή, πιθανότατα θα είχατε συναντήσει τον "Φοίβο" μετά του αναβάτη του, κ. Έλγκαρ!
Ναι, ναι!
Ο αγαπημένος μας συνθέτης Έντβαρντ Έλγκαρ, γνωστός για τις ορθοπεταλιές του, έχει μείνει στην ιστορία για την αγάπη του για το ποδήλατο...
Ο βρετανός καλλιτέχνης είχε βαφτίσει ένα περίφημο  Royal Sunbeam, που είχε στην κατοχή του, "Φοίβο"!




Λίγο νωρίτερα ο Γιόζεφ της Δυναστείας Στράους, φημισμένος μηχανικός και μουσικός της εποχής του, επηρεασμένος από την ποδηλατομανία που έχει ξεσπάσει στη Βιέννη με την εφεύρεση του "velocipede", (χαρακτηριστικό ποδήλατο με το μεγάλο μπροστινό τροχό), γράφει μια polca schnell,μια ταχύτατη δηλαδή πόλκα, ο ρυθμός της οποίας  αποτυπώνει την "ασταμάτητη" πορεία του νέου μεταφορικού μέσου, που αντικατέστησε το άλογο.

Ολιγόλεπτη, φρενήρης, κεφάτη και σκερτσόζα η "πόλκα των δύο τροχών", ενθουσίασε τους κοσμικούς κύκλους της Βιέννης!!

Σήμερα λοιπόν, και αν μπορούμε ΚΑΘΕ μέρα, πάμε για ορθοπεταλιές!
Διεκδικούμε μιαν άλλη ποιότητα ζωής!
Κατεβαίνουμε στο κέντρο της πόλης με το...όνειρό μας, το ποδήλατό μας, κι όλη τη ζωή μπροστά...!!! :)


Josef Strauss : "Velocipede Polka"



Φθινοπωρινός Ραμώ...


Φθινοπωρινά ντυμένη η μέρα σήμερα με τη θολή της θωριά απ'τους αέρηδες και τις βροχές, που μάλλον μάς αιφνιδίασαν με την απότομη εισβολή τους!
Με Μουσική Δωματίου θα σας καληνυχτίσω και το "Pieces de clavecin en concerts"!

Συγκεκριμένα, το πέμπτο "κονσέρτο" , που ο Ραμώ εμπνέεται από συναδέλφους μουσικούς, κάτι που φαίνεται και από τους ευφάνταστους τίτλους:

"La Marais"(Marins Marais)
"La Forqueray(το γάλλο βιρτουόζο της βιόλας ντα γκάμπα) και 
"La Cupis" (το βιολιστή Jean-Baptiste Cupis)

Ο Ραμώ βρίσκεται στον πυρήνα του αιώνα του με την εκφραστική του ένταση!
Μπορεί να κατηγορήθηκε για υπερβολές, στοιχεία όμως, που oι σύγχρονοι μουσικολόγοι θεωρούν μέγα προσόν και προτέρημα με τον τρόπο που τα χειρίστηκε…

Επιλέγω το "La Cupis"..., σε μια εξαιρετική, κατά τη γνώμη μου, εκτέλεση από το πολυαγαπημένο ensemble πρώιμης μουσικής, Voices of Music.

Νομίζω πως ο μινόρε τρόπος και η αρμονική γλώσσα του κομματιού ταιριάζει στο συναίσθημα που βγάζει η μέρα!
...με μια μελαγχολία στο στόμα,μια γεύση παράξενη...
Τη γεύση μιας θλίψης, ανάκατης με τη ζάχαρη των αναμνήσεων του θέρους ...
Ας έχουμε τη γαλήνη του φθινοπώρου, που σήμερα κάνει και επίσημα την εμφάνισή του, στις καρδιές μας, φίλοι μου εκλεκτοί!




Tuesday, 19 September 2017

Σήμερα, ο Σκαλκώτας σέρνει το χορό...



«Άλλο χορό δε χαίρομαι, μόνο το πεντοζάλι…
Μες στου Μαγιού τις μυρωδιές, στα κόκκινα κεράσια
Για δέστε πώς χορεύουνε της Κρήτης τα κοράσια…»

Βήματα μπρος και πίσω, δέκα… 
Αχ, αυτό το πεντοζάλι, που στα πατήματά του ορθώνεται και περπατά η Κρήτη και τα παλικάρια της!
Χορός, καθρέφτισμα της λεβεντιάς και της Κρητικής ευψυχίας!!


«Κοίταξε χάρη κι ευμορφιά, τιμή, λεβεντοσύνη
Οπό’χει τούτος ο χορός και τι χαρά αφήνει!...»

Θεογέννητο εμφύσημα στους Κουρήτες με προαιώνια σύμβολα και ερμηνείες… 
Η ελπίδα των Κρητικών για απελευθέρωση από τους Τούρκους, κρύβει και το μυστικό στην ετυμολογία του ονόματος αυτού του λεβέντικου χορού!
Η πέμπτη κατά σειρά προγραμματισμένη επανάσταση, ο «πέμπτος ζάλος» δηλαδή, θέλει τους καπεταναίους έτοιμους για ξεσηκωμό πιασμένους απ’τους ώμους να σέρνουν το χορό, που έχει δέκα βήματα, όπως η ημέρα του Οκτώβρη, που θα ξεκινούσε η επανάσταση…

Ένα κάπως διαφορετικό Πεντοζάλι, σας καλώ να χορέψουμε σήμερα!
Ένα πεντοζάλι που θα οδηγεί και θα χτυπά το ρυθμό του, ένας πρωτοπόρος και ιδιοφυής έλληνας!
Ένας συνθέτης, που στα έργα του συνδυάζει το ελληνικό πνεύμα με τη δυτική τεχνοτροπία.
Ένας δημιουργός που στις συνθέσεις του είναι εμφανής η αγάπη του για την Ελλάδα και τη μουσική της παράδοση!
Γι’αυτο εξάλλου και εμπνεέται από τους λαϊκούς της ρυθμούς και μελωδίες…
Τα έργα του, είτε τονικής, είτε ατονικής μουσικής μαρτυρούν τη δημιουργική φαντασία του, την μαεστρία στην ενορχηστρωση και το μεγαλείο του μουσικού πνεύματός του!


Νίκος Σκαλκώτας!!!

Προσωπικά με αφήνει άφωνη ο σεβασμός, με τον οποίο προσεγγίζει το παραδοσιακό στοιχείο και μπολιάζει μ'αυτό την κλασική μουσική του παλέτα!!!

Μάς λυπεί, βέβαια η καχυποψία με την οποία αντιμετωπίστηκε από τους Έλληνες (και διακεκριμμένους) ομοτέχνους του με την επιστροφή του στη χώρα, παρόλη την αξία του!
Οι καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες του, συνέπεια της μαθητείας του με τον δωδεκαφθογγιστή Σαίνμπεργκ στη Βιέννη δεν ήταν, βλέπετε, εύπεπτες για την εποχή...

Η μουσική Ιστορία, τουλάχιστον τον δικαίωσε... 

Μια μορφή ασκητική, μια ψυχή τραυματισμένη λόγω του παραγκωνισμού του από τους συναδέλφους του, με μόνο δίαυλο εκτόνωσης τη σύνθεση…


«Κοίταξε χάρη κι ευμορφιά, τιμή, λεβεντοσύνη
Οπό’χει τούτος ο χορός και τι χαρά αφήνει!...»

Η λεβεντογέννα μεγαλόνησος, κι οι ψυχωτικοί σκοποί της μουσικής της παράδοσης κινούνται σήμερα πάνω στον πέμπτο ζάλο και σε δέκα μελωδικά βήματα, πλούσια εναρμονισμένα, με χαρακτηριστικές διαφωνίες και θαυμαστή αντιστικτική πλοκή ενός μεγάλου έλληνα καλλιτέχνη, που έφυγε πρόωρα σαν σήμερα 19 Σεπτέμβρη του 1949 μόλις στα 45 του ενώ την επομένη γεννήθηκε ο γιος του…




Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Monday, 18 September 2017

"Τorna a Surriento, στις γουλιές του λιμοντσέλο"



Cari amici,καλησπέρα!
Μπορεί να μέσιασε ο Σεπτέμβρης, μα το καλοκαιράκι ακόμη, καλά κρατεί!
Παρατηρώ τον παιχνιδιάτορα ήλιο, που ετοιμάζεται για εντυπωσιακό μακροβούτι στις ακτές του ονείρου...Πάλι θα αναριγήσει η πλάση απ'το μενεξεδί του!
Απολαμβάνω τη βασιλική του ρότα, παρέα με ένα μυρωδάτο, σπιτικό λιμοντσέλο, φτιαγμένο απ΄τα χεράκια μου.

Θυμάμαι, κάθε φορά μετά από τα τρελά φαγοπότια της Κυριακής, στο σπίτι της ιταλίδας νόνας μου, το κέρασμα με το χωνευτικό λικεράκι...

Ακόμα ηχεί η λεπτεπίλεπτη φωνή της γιαγιάς από τη Φλωρεντία στ'αυτιά μου:
"...αν ήταν και με Σορεντίνικο λεμονάκι με την αφράτη, χνουδωτή φλουδίτσα,
θα μας πήγαινε στα ουράνια"

Κάπως έτσι, σαν απλό μάθημα γεωγραφίας μέσω γευστικής απόλαυσης, έμαθα το Σορέντο της Ν.Ιταλίας με την καταπληκτική θέα στον κόλπο της Νάπολης, και τον παραλιακό δρόμο, γεμάτο κήπους κι αρώματα!
Κι είν' όλος ο αιθέρας, ποίημα που ευφραίνει ψυχές!...
Ένα κράμα θαλασσινής ανάσας και λεμονάτης ευωδίας.
Μια ντελικάτη μοσχοβολιά, που αναδεικνύει την ιταλική φινέτσα και κομψότητα, ακόμα και σ' ένα απλό σπιτικό λικεράκι!
To
Σορέντο, τό' μαθα καλύτερα μέσα απ'τα ποιήματα του Γκαίτε και του Μπάυρον, τη μουσική του Βέρντι και του Βάγκνερ, που με την τέχνη τους εκθείαζαν το μοναδικό ηλιοβασίλεμά του!
Μεγαλώνοντας, το θαύμασα περισσότερο διαβάζοντας την "Ελεύθερη Ιερουσαλήμ", το επικό ποίημα του Τορκουάττο Τάσσο, άξιου απογόνου της όμορφης, μεσογειακής πόλης...
Μιας πόλης, που έχει τη λάβρα του μεσογειακού ήλιου, το απαλό χάδι της μεσογειακής αύρας, το μοσχοβόλι απ'τους λεμονανθούς στους κήπους...

Όποιος επισκέπτεται το Σορέντο, φεύγει με μια γλυκόπικρη, ανακουφιστική αίσθηση πως κάποια μέρα θα γυρίσει πάλι πίσω...torna a Surriento...(γύρνα πίσω στο Σορέντο)

Ένα νοσταλγικό τραγούδι, που θρηνεί τον αποχωρισμό από μια νεανική αγάπη, τον ήλιο, τη φύση, τη θάλασσα, την ομορφιά!
Καημοί, τσαλακωμένες οπτασίες, μεταμορφωμένες σε νότες! 
Σε μουσική του ναπολιτάνου Ernesto De Curtis, πάνω σε στίχους του αδερφού του, λέγεται πως γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας του δημάρχου του Σορέντο το 1902, εν όψει της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ιταλίας στην περιοχή.
Φυλλάδες της εποχής, αναφέρουν πως ο πρωθυπουργός συγκινήθηκε τόσο με την "υποδοχή μετά...μουσικής", που υποσχέθηκε να ξεκινήσουν αμέσως έργα για την αναδιαμόρφωση της μικρής πόλης.
Από κείνο το καλοκαίρι, το άσμα ξεκίνησε το αέναο ταξίδι στην οικουμένη.
Τραγουδήθηκε από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής τέχνης.
Υμνήθηκε απ'τη φωνή των λυρικών Παβαρότι, Καρρέρας, Ντομίνγκο, Μποτσέλι, αλλά και σε πιο ανάλαφρες εκδοχές από τους Φρανκ Σινάτρα, Ντην Μάρτιν ή Έλβις Πρίσλεϋ. 
"Vir 'o mare quant’è bello,

Ispira tantu sentimento,
Comme tu a chi tiene a' mente,
Ca scetato 'o faie sunnà.
Guarda gua' chistu ciardino;
Siente, sie’ sti sciure arance:
Nu profumo accussi fino
Dinto 'o core se ne va…
E tu dice: "I’ parto, addio!..."
 


Μεταφράστηκε σε αρκετές γλώσσες. Με ανέμελη, ερωτική διάθεση η διασκευή του στα αγγλικά, με τον τίτλο "Surrender" , του 1961, ερμηνευμένη από το βασιλιά Έλβις: 


Είναι Σεπτέμβρης,οι διακοπές,των περισσοτέρων έχουν τελειώσει και η ψυχή γεμίζει φθινοπωρινά νέφη.
Ακούστε το τραγούδι σε ερμηνεία του Κων/νου Παλιατσάρα.
Όσες κι αν είναι οι εσωτερικές ομίχλες, η γεμάτη ζέση φωνή του ξυπνά αισθήματα φωτεινά και πολύτιμα!

Πλοηγός σε πρασινογάλαζη θάλασσα, οδηγεί την ψυχή σε τόπους μυστικούς με απόκρυφους θησαυρούς!

Με άνεση καταπληκτική, σε ανιούσες και κατιούσες μελωδικές οδούς, ρέει σαν κρυστάλλινο νερό...πρώτη ύλη, που προσφέρεται γενναιόδωρα για να στηθεί μουσικά η περιγραφή ενός μαγικού τόπου, που λούζεται απ'τον μεσογειακό ήλιο, μας ξεμυαλίζει και μας καλεί σε βουτιά στην παραμυθένια ακτή ενός μουσικού ονείρου!

Όσο το τραγούδι εξελίσσεται, η αισθητική απόλαυση αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο!
Η δε μελωδία, μαγεύει!...σα να υφαίνει δίχτυ, που αγκαλιάζει τις επίγειες ομορφιές και τους πλέκει ειρμό...

Οι νότες, η μία μετά την άλλη, άψογα τοποθετημένες στη συγκεκριμένη θέση από τον ταλαντούχο τενόρο χτίζουν μια ανάλαφρη οντότητα, με ταξιδιάρικη διάθεση και μεσογειακό ταμπεραμέντο! 

Καλή ακρόαση!


 Το κείμενο έχει δημοσιευτεί παλαιότερα στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Friday, 15 September 2017

"ΤΟΣΚΑ: σκοτεινή και μυστηριώδης από την πένα της ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ"

The young Agatha playing the mandolin, aged 8 in 1898..... vintage everyday: 13 Rare Photos of The Queen of Crime Agatha Christie
H 8χρονη Αγκάθα με το μαντολίνο της (Pinterest)
Μικρή, μαγευόταν από τα παραμύθια που τής διάβαζε ο πατέρας της. 
Αργότερα άρχισε να γράφει ιστορίες με μυστήριο. Στήνει την πλοκή τους εξαιρετικά... Με υπόπτους, κίνητρα και πολλές ανατροπές...
Πνευματικό της δημιούργημα ο ντεντέκτιβ, Ηρακλής Πουαρό. Είναι εκείνος που εξιχνιάζει και ξεδιαλύνει τα εγκλήματα στα αμέτρητα αστυνομικά  μυθιστορήματα, που θα γράψει η "λαίδη του εγκλήματος", Αγκάθα Κρίστι.

Η βρετανίδα συγγραφέας γεννήθηκε σαν σήμερα 15 Σεπτέμβρη του 1890 και σίγουρα όλοι, λίγο έως πολύ, έχουμε πιαστεί στην "ποντικοπαγίδα", που μας έστησε με την συγγραφική ευφυία της!
Το συναρπαστικό συγγραφικό της στυλ, το ενδιαφέρον, το σασπένς που προκαλεί η αναμονή για την εξέλιξη των ιστοριών της με το υπνωτιστικό, λογοτεχνικό ύφος της έκαναν την Αγκάθα Κρίστι την πιο διάσημη συγγραφέα έργων μυστηρίου με τα εκατομμύρια των βιβλίων της να έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες!
Αποτέλεσμα εικόνας για agatha christie piano pinterest
(Pinterest)

Εκείνο ίσως που δεν ξέρετε κάποιοι, είναι πως η δαιμόνια μυθιστοριογράφος λάτρεψε την κλασική μουσική!

Μάλιστα μικρή μάθαινε πιάνο και μαντολίνο κι ονειρευόταν  μια μουσική σταδιοδρομία...
Επιθυμούσε να ασχοληθεί με το οπερατικό τραγούδι, καθώς διέθετε ενδιαφέρουσα χροιά και ολόσωστη φωνή(είχε σπουδάσει τραγούδι στο Παρίσι)  ή να γίνει σολίστ πιάνου...

Όμως, ούσα χαρακτήρας συνεσταλμένος και ντροπαλός, επιφυλακτική να εκτίθεται άμεσα σε κοινό, προτίμησε να ζει με τη φαντασία της και προσανατολίστηκε στην συγγραφή...
Η σχέση της με τη μουσική συνεχίστηκε ιδιωτικά, ερμηνεύοντας έργα στο Steinway πιάνο της, συνθέτοντας μικρά βαλς και τραγουδώντας  προς τέρψιν της ίδιας και των φίλων της.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κύκνειο Άσμα μιας σοπράνοΗ μεγάλη της αγάπη για την κλασική μουσική φαίνεται και στα αστυνομικά μυθιστορήματά της, όπου η μουσική εμφανίζεται με ποικίλους τρόπους.
Καταρχήν ο χαρακτήρας-επινόησή της, επιθεωρητής Πουαρό διακρίνεται για τη λατρεία του στη μουσική τέχνη, κυρίως στον Μπαχ και τον Μότσαρτ.


Όπως  επισης σε αρκετά από τα βιβλία της,  ο αναγνώστης ανιχνεύει την μουσική της καλλιέργεια, καθώς και αντικατοπτρισμό των οπερατικών προσδοκιών της.

Ας πούμε, στην υπόθεση που στήνει στο διήγημά της "Κύκνειο Άσμα μιας σοπράνο".

Το πάθος και η εκδίκηση οδηγούν την πρωταγωνίστρια υψίφωνο σε φόνο, που κατά τη διάρκεια μιας παράστασης της όπερας "Τόσκα" του Πουτσίνι μαχαιρώνει και σκοτώνει στ'αλήθεια τον βαρύτονο συνάδελφό της στην σκηνή του φόνου του Σκάρπια από την  πριμαντόνα Τόσκα...


*****

Αν και είναι γνωστή η υπόθεση της  πολυαγαπημένης βεριστικής όπερας του Πουτσίνι  θα αναφερθώ εν τάχει :

Η διάσημη ντίβα του μελοδράματος Φλόρια Τόσκα είναι ερωτευμένη με έναν ζωγράφο που συλλαμβάνεται από τον διοικητή της Αστυνομίας Σκάρπια για τις πολιτικές του πεποιθήσεις.
Εκείνη, την παραμονή εκτέλεσής του, εκλιπαρεί τον Σκάρπια να  του χαρίσει τη ζωή. 
Ο διοικητής, που ορέγεται τα κάλλη της, συμφωνεί να δώσει εντολή για εικονική εκτέλεση του αγαπημένου της μόνο αν η Τόσκα τού δοθεί ερωτικά.  
Υποκρινόμενη πως δέχεται την πρόταση και μόλις εξασφαλίζει την έγγραφη εντολή απελευθέρωσης, αρπάζει το μαχαίρι και καθώς ο Σκάρπια την αγκαλιάζει κι αναζητά επιμόνως να γευτεί τα χείλη της, τον μαχαιρώνει, φωνάζοντας "Questo è il bacio di Tosca-Να, το φιλί της Τόσκα!"
Ο Σκάρπια πέφτει αιμόφυρτος, ενώ η Τόσκα σε μια χειρονομία ευσέβειας  προς το νεκρό τοποθετεί κεριά δίπλα στο πτώμα του κι ένα σταυρό στο στήθος του, 
δηλώνοντας έτσι πως τον συγχωρεί και αποσύρεται αθόρυβα...


Πρόκειται για ένα αριστούργημα του ιταλικού βερισμού, κι ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του λυρικού ρεπερτορίου.

Ιδανική "Τόσκα" χρίστηκε η δική μας ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, όπου ο ρόλος αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος ρόλος που ερμήνευσε στη Λυρική Σκηνή κι έμελλε να είναι και ο τελευταίος τον Ιούλιο του '65 στο  Κόβεν Γκάρντεν.

Η δραματική σκηνή του φόνου, (που περιγραφεται μοναδικά στο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι), είναι η μουσική μου πρόταση γι' αυτό το απόγευμα, με πρωταγωνίστρια τη μεγάλη ελληνίδα υψίφωνο και δίπλα της τον Τίτο Γκόμπι, που εμβληματικός ρόλος της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας υπήρξε ο Σκάρπια. Λέγεται πως τον ερμήνευσε περισσότερες από οκτακόσιες φορές!

Βλέπουμε και ακούμε τη σκηνή με το δίδυμο Κάλλας-Γκόμπι, από τη θρυλική παράσταση του 1964 στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία Τζεφιρέλλι:
H Kάλλας, ένα θαύμα υποκριτικής (παρακολουθείστε από το 4:40)κι αξιοζήλευτης θεατρικότητας, με απόλυτη κυριαρχία διεισδύει στο βάθος της ψυχής της ηρωίδας που ερμηνεύει...ενώ η υποβλητική μουσική του Πουτσίνι υπογραμμίζει την ένταση των στιγμών!
Είναι τόσο δυνατή η ορμή των συναισθημάτων όταν η Τόσκα βάφει τα χέρια της με το αίμα του βασανιστή της, στο όνομα της αγάπης!
Η δολοφονία και ο ωμός ερωτικός εκφοβισμός που έχει προηγηθεί, στήνονται με μαεστρία, καθιστώντας το έργο αντιπροσωπευτικό, αριστουργηματικό δείγμα του κινήματος του βερισμού, που ο Πουτσίνι υπηρέτησε!

Αγωνία, εγρήγορση, ατμόσφαιρα, κι ασύλληπτες περιγραφές στην όπερα αυτή, με περιβάλλον όπου οι συνθήκες κινδύνου και βίας βοηθούν την ανάπτυξη των έντονων συναισθημάτων, όπως και στα αστυνομικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι.

Η σημερινή, γενέθλια επέτειός της μας έδωσε την αφορμή να απομακρύνουμε την εικόνα που πολλοί έχουμε στο μυαλό μας γι'αυτήν (μια σοβαρή κυρία γαντζωμένη από τα πλήκτρα της γραφομηχανής της), να θυμηθούμε τη σχέση της με την κλασική μουσική, αλλά και να απολαύσουμε ένα απόσπασμα από την περίφημη όπερα του ιταλού συνθέτη!





Tuesday, 12 September 2017

Ένα "Αve Maria" για τη Τζάκυ και το Τζων με πολύ...background!


Ξημέρωσε ένα φθινοπωρινό πρωινό…
Στον ήλιο τον πρώτο λούζεται το όμορφο κορίτσι…
12 Σεπτέμβρη του 1953 και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Nιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ είναι έτοιμη να υποδεχτεί τους μελλόνυμφους και τους περισσότερους από οκτακόσιους διάσημους καλεσμένους του.
Η, σαν οπτασία, Ζακλίν Μπουβιέ πρόκειται να νυμφευθεί τον εκλεκτό της, Τζων Κένεντυ.

Η νύφη καταφθάνει με τον πατριό της… Με βήματα αργά, νωχελικά ξεδιπλώνει τη σαγήνη και τη γοητεία της…
Περπατά, χαρίζοντας το δροσάτο χαμόγελό της, αστραποβολούσα μέσα στο ολομέταξο, ιβουάρ νυφικό της με το στενό, κεντημένο με ημιπολύτιμους λίθους, μπούστο να τονίζει το καλλίγραμμο κορμί της.
Το δαντελένιο πέπλο της, κειμήλιο της γιαγιάς της Τζάκυ, αφήνεται περίτεχνα να ξεγλιστρήσει από την λεπτεπίλεπτα καμωμένη από λεμονανθούς τιάρα, ως το έδαφος.
Ο λαιμός της κατάλευκος, τεντώνει σαν κύκνου κι αναδεικνύει στολίδι το δώρο του γαμπρού, υπόσχεση για αιώνια αγάπη, ένα μαργαριταρένιο περιδέραιο δεμένο με διαμάντια, ενώ το νυφικό μπουκέτο της σκορπίζει τριγύρω μεθυστικά αρώματα απ’τις γαρδένιες που ξεπροβάλλουν ντροπαλά ανάμεσα στις λευκές και ροδαλές ορχιδέες…

Ακολουθεί λαμπρή δεξίωση στο τριακοσίων στρεμμάτων, κτήμα Χάμμερσμιθ, με τον διάσημο τενόρο της εποχής Luigi Vena να ανοίγει τη βραδιά με το «Ave Maria» του Gounod

Ο Γκουνό τα χρόνια σύνθεσης του Ave Maria
***

[O Γάλλος συνθέτης Σαρλ Γκουνό εμπνεύστηκε τη λυρικότατη και τρυφερή μελωδία, γυρνώντας κάποιο βράδυ από ένα δείπνο με φίλους.
Σκάρωσε έναν αιθέριο αυτοσχεδιασμό μετά από προσεκτική μελέτη του θέματος από το Πρώτο Πρελούδιο σε Ντο μείζονα του Μπαχ, από το «Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο», με το οποίο τον είχε φέρει σε επαφή η Φάννυ Μέντελσον.
Γι’αυτό και η πρώτη δημοσίευση του κομματιού φέρει τον τίτλο: «Méditation sur le Premier Prélude de Piano de S. Bach».


Αποτέλεσμα εικόνας για gounod ave maria
Αντλεί την αρμονία του πρελούδιου και αναθέτει στα δάχτυλα να χορέψουν αέρινα πάνω στα ασπρόμαυρα πλήκτρα σαν ταλαντούχες μπαλαρινούλες σ'ένα συνεχές άρπισμα που συνοδεύει τη μελωδία.


Η πρώτη έκδοση ήταν για βιολί και πιάνο, κι είχε τόση επιτυχία, που οι εκδότες έσπευσαν σε μεταγραφές για διαφορετικά όργανα.


Πώς όμως κατέληξε η μελωδία να ντύσει το θρησκευτικό, λατινικό κείμενο;

Γυναίκα ήταν η αιτία, φίλοι μου!!!
Γυναίκα νεαρή κι εκπάγλου καλλονής, που και μόνο το όνομά της-"Ροζαλία"-σκόρπιζε ερωτικές ευωδιές κι είχε μεθύσει τον ρομαντικό Γκουνό, που γοητευόταν συχνά από πανώριες και αγγελόμορφες υπάρξεις!


H Rozalie Jousset ήταν μαθήτρια του νέου τότε συνθέτη, που τού είχε πάρει τα μυαλά!Ήθελε με κάποιο τρόπο να τής εκφράσει τη δύναμη του πόθου και του έρωτά του!
Βρήκε, λοιπόν, ένα ποίημα του γάλλου Λαμαρτίνου, που το προσάρμοσε στη μελωδία του Méditation, και μια μέρα μετά το μάθημα τής έδωσε την παρτιτούρα με την αφιέρωση...
Το κορίτσι κολακεύτηκε και δεν θα ήθελε και πολύ να ενδώσει στα ερωτικά βέλη του δασκάλου της, αν η μητέρα της δεν εύρισκε το μουσικό χειρόγραφο...

Αν και το κείμενο ήταν αρκετά αθώο, λέγεται πως η μητέρα της νεανίδος το βρήκε άσεμνο και κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει, πρότεινε ευγενώς ως εναλλακτική λύση τους στίχους της προσευχής "Ave Maria".
Ο Γκουνό, αν και δυσαρεστήθηκε, προσάρμοσε τη μελωδία στο λατινικό κείμενο, που έμελλε να γίνει ένα αμύθητης αξίας διαμαντάκι στο στέμμα της κλασικής μουσικής!
Νομίζω η ιστορία αυτή δικαιολογεί και απαντά στο ερώτημα γιατί το Ave Maria αποτελεί μουσική επιλογή για γάμους...]


Διακευασμένο για πολλούς συνδυασμούς οργάνων, το Αve Maria, ξεχωρίζω εκείνη με πιάνο και τσέλο, που κατά τη γνώμη μου είναι πολύ κοντά αισθητικά με την ατμόσφαιρα του Μπαχικού Πρελούδιου…



Wednesday, 6 September 2017

"Παβαρόττι: 10 χρόνια από το θάνατό του"



Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Λουτσιάνο Παβαρότι (6 Σεπτέμβρη 2007),  του "Βασιλιά των υψηλών Ντο", χαρακτηρισμός που του αποδόθηκε λόγω της ικανότητάς του να αποδίδει τους υψηλότερους φθόγγους της φωνητικής έκτασης ενός τενόρου!
Γιος φούρναρη και ερασιτέχνη χορωδού, κυλούσε το μικρόβιο της μουσικής στις φλέβες του ήδη από τα μικράτα του: οι φήμες θέλουν τον μαιευτήρα που τον ξεγέννησε να απορεί με την ψιλή φωνή του βρέφους και να προφητεύει ότι θα γίνει σίγουρα τενόρος κάποια μέρα!

Έφηβος σαν τερματοφύλακας
pinterest.co.uk
Λάτρης της φύσης και του ποδοσφαίρου, ταλαντεύτηκε αν αντί της μουσικής θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την καλλιέργεια της γης ή να γίνει τερματοφύλακας…
Τελικά, τον κέρδισε η μουσική και με την πληθωρικότητα του χαρακτήρα του και τα απαράμιλλα φωνητικά του προσόντα έβαλε σκοπό της ζωής του να φέρει την όπερα κοντά στο ευρύτερο κοινό, εξοικειώνοντας τον απλό κόσμο με τις οπερετικές μελωδίες.
Με τον Παβαρότι η όπερα βγήκε από το καβούκι της και μάγεψε το μη μυημένο ακροατήριο, με απίστευτη δυναμική…

Επιθυμία μου είναι, 
όπως έλεγε συχνά, 
ο κόσμος να με θυμάται σαν κάποιον, που του έκανε προσιτή την όπερα.

Ένα τρόπος να πετύχει το στόχο του αυτό ήταν οι συνεργασίες του με καλλιτέχνες από τελείως διαφορετικά είδη μουσικής…Μ.Τζάκσον, Μ. Κάρεϊ, Σ. Ντιόν, Ε.Κλάπτον μα και ο ροκάς Τσούκερο.

Σας καλησπερίζω με μια αγαπημένη άρια από την τελική πράξη της όπερας του Τζιακόμο Πουτσίνι "Τουραντότ", αλλιώς…

"Nessun dorma-Κανείς δεν θα κοιμηθεί", σε ένα ντουέτο με τον Ίαν Γκίλαν των Deep Purple.

Να θυμίσουμε πως αυτή η εμβληματική άρια του Πουτσίνι, ερμηνεύεται από τον Κάλαφ, που διαβεβαιώνει θριαμβευτικά πως θα νικήσει την ψυχρή βασιλοπούλα Τουραντότ.

Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην αυτοκρατορική αυλή της Κίνας, όπου η όμορφη πριγκίπησσα υποβάλλει τους επίδοξους μνηστήρες της σε δοκιμασίες θέτοντάς τους τρεις γρίφους, στους οποίους επειδή αδυνατούν να δώσουν λύση, χάνουν τη ζωή τους.
Ο Κάλαφ, που κρατά κρυφή την ταυτότητά του, ερωτεύεται την Τουραντότ κι απαντάει σωστά.Είναι η στιγμή, που "κανείς δεν θα κοιμηθεί"..., αποκαλύπτεται η ταυτότητα του ξένου και η Τουραντότ ανακοινώνει στο λαό ότι για εκείνην ο ξένος έχει το όνομα Έρωτας!



Για όσους μένετε πιστοί στην καθαρά, οπερατική απόχρωση(με όλο το σεβασμό και την αγάπη μας στον Ίαν…) μπορείτε να ακούσετε την άρια σόλο από τον Παβαρόττι, ο οποίος μαγεύει με την ερμηνεία του τονίζοντας τη δραματικότητα της άριας, ακολουθεί τη μελωδική γραμμή με απέραντη ευκολία και άνεση, δικαιολογώντας το χαρακτηρισμό της πιο αποθεωτικής ερμηνείας!!!

Εκτός από τα φωνητικά, διακρίνουμε και τα υποκριτικά του προσόντα, καθώς είναι μέρος σκηνής από τη μοναδική κινηματογραφική συμμετοχή του.
Πρόκειται για την ταινία "Yes, Giorgio", όπου υποδύεται το ρόλο ενός ιταλού τενόρου και ξετυλίγει το ειδύλλιό του με μια αμερικανίδα όταν βρίσκεται για παραστάσεις στη ΜΕΤ της Ν.Υόρκης.

Απόψε...
κανείς μην κοιμηθεί!
Ακόμη και συ  στο κρύο σου δωμάτιο, πριγκίπισσα
να κοιτάς τ' αστέρια που τρεμοπαίζουν απ'αγάπη και ελπίδα!
Κλειδωμένο μέσα μου είναι το μυστήριό μου 
Κανείς  τ'όνομά μου δεν γνωρίζει!
Όχι, όχι!
θα το πω στο στόμα σου όταν θα λάμψει το φως
και το φιλί μου θα σπάσει τη σιωπή και θα σε κάνει δική μου!

Χορωδία:
Κανείς δεν  ξέρει το όνομά μου ...
Τι κρίμα, θα πρέπει να πεθάνουμε...

Φύγε ω νύχτα!και σεις άστρα, σβήστε!
Την αυγή θα νικήσω!

Kανείς μην κοιμηθεί-Nessun dorma!