Wednesday, 29 April 2015

Κ.Καβάφης..."ένα κερί αρκεί"...



Oμορφοφορεμένη η ΚΑΛΗΜΕΡΑ μου σήμερα, φίλοι μου!

Ντυμένη με ένδυμα ποιητικό, κεντημένο με Αλεξανδρινά σιρίτια.
Σαν σήμερα γεννήθηκε και πέθανε ο μεγάλος μας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.
(29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933).

"...Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει..."

Κ.Καβάφης


O χαιρετισμός μου έρχεται από τη γενέτειρά του Αλεξάνδρεια και τα διόδια της εθνικής οδού, που οδηγούν από και προς το Κάϊρο, όπου ο επισκέπτης διαβάζει με ελληνικούς χαρακτήρες: "ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ"...
Οι σημερινοί κάτοικοι τιμούν το Ελληνικό παρελθόν της πόλης, αναγράφοντας το όνομά της στα ελληνικά. 



Αλλοτε έντονα ερωτικός, αισθησιακός, ο Καβάφης, άλλοτε δραματικός με δόσεις ειρωνίας κι άλλοτε καταγράφοντας ιστορικά γεγονότα ή φιλοσοφώντας...
Πάντα όμως λεπτολόγος επεξεργαζόταν επίμονα κάθε στίχο, προτού τον δώσει στη δημοσιότητα.

Η γλώσσα του ιδιότυπη, κράμα καθαρεύουσας με δημοτική πλάθει χαρακτήρες, που πάντα διδάσκουν τον αναγνώστη.



"Θάλασσα του Πρωιού "

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής. 


Στη "Θάλασσα του πρωιού", αναφερόμενος στη φύση (πράγμα σπάνιο για τον Καβάφη) αντλεί απ'αυτήν βαθιά μεν ευδαιμονία κι ενώ επιθυμεί, δεν κατορθώνει να αποσπάσει την προσοχή του από τις έμμονες εκείνες σκέψεις, που παραμένουν επίμονα προσηλωμένες στον έρωτα και στις ιδανικές μορφές που τον συγκινούν.

"Θάλασσα του Πρωιού"

Ποίηση: Κωνσταντίνου Καβάφη 
Μουσική: Δημήτρη Παπαδημητρίου  
Ερμηνεία: Αλκίνοος Ιωαννίδης 



Ο  πρώτος έλληνας συνθέτης που μελοποίησε Καβάφη ήταν ο μεγάλος καλλιτέχνης, Δ.Μητρόπουλος, που δεν έμεινε ασυγκίνητος από τον ερωτικό Καβαφικό λόγο και με την αξεπέραστη συνθετική του ματιά πλάθει το 1925 τις περίφημες "14 Inventions"  για φωνή και πιάνο σε ποίηση Κ. Καβάφη. 

Οι Inventions ποιητικά και μουσικά βρίσκονται μπροστά από την εποχή τους, ένα έργο ρεαλιστικό, με πηγαίο αισθησιασμό και ποικίλους νεωτερισμούς.

 Η εκτίμηση, που έτρεφε ο συνθέτης προς τον ποιητή είναι εμφανής και καταγράφεται σε δυο επιστολές, που του είχε στείλει προκειμένου να του γνωστοποιήσει  τη μεγάλη απήχηση και εξαιρετική υποδοχή από τους ακροατές, των ποιημάτων του!

Τα ποιήματα της συλλογής αυτής με τον άκρατο ερωτισμό τους ξεχειλίζουν συναίσθημα και αλήθειες...
Ρεαλιστικά στο λόγο, πρωτοπόρα στη μουσική τους δομή, απελευθερωμένα από κάθε είδους προκατάληψη και δέσμευση.

Στο ποίημα "Γκρίζα" απ'αυτή τη συλλογή, ο ποιητής μπορεί να αποκρύπτει επιμελώς το φύλο του αγαπημένου του, όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την έντονη οσμή, που έχει κρατήσει η μνήμη και η θύμηση αυτού του προσώπου!
Η οσμή αυτή κρατά αναλλοίωτη και προφυλάσσει από τη λήθη την όμορφη ερωτική ανάμνηση...
επιστρέφοντας έτσι, έστω και νοερά στο ηδονικό παρελθόν του.

"Γκρίζα"

Κυττάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θάναι είκοσι χρόνια πρίν ....

.......................

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι. 

Το ποίημα "Γκρίζα", μελοποιεί ο Μητρόπουλος θεσπέσια σε μορφή Passacaglia και ηχογραφήθηκε σε ένα ανεπανάληπτο ρεσιτάλ ερμηνείας και συνοδείας με τη μέτζο σοπράνο Αγγελική Καθαρίου και στο πιάνο το Θοδωρή Τζοβανάκη:




Από τα Καβαφικά ποιήματα, που με άγγιξαν από τα μαθητικά μου χρόνια, τα "ΚΕΡΙΑ"...

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα 
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.


Με διάθεση απαισιόδοξη στοχάζεται ο ποιητής πάνω στην ανθρώπινη μοίρα...

Η φθορά του χρόνου συμπαρασύρει τα πάντα...κι οι μέρες, που φεύγουν ανεπιστρεπτί "θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων".

Ο στοχασμός του Καβάφη πόσο ταυτίζεται με κείνον του άγγλου δραματουργού Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που στον "ΜΑΚΒΕΘ" του φιλοσοφώντας για τη ζωή συμπυκνώνει όλη την απισιόδοξη διάθεσή του:


Τι είναι ζωή;
Το αύριο, και το αύριο και το αύριο
με το μικρό το βήμα τους μας σέρνουν
από μέρα σε μέρα, ως στη στερνή
τη συλλαβή στων χρόνων το βιβλίο,
κι όλα τα εχτές μας φώτισαν τρελλούς

στο δρόμο προς τη σκόνη του θανάτου.
Σβήσου, μικρό κερί! Η ζωή δεν είναι
παρά ήσκιος διαβατάρικος, φτωχός
θεατρίνος, που κορδώνεται κι αφρίζει
στη σκηνή για τη λίγη του την ώρα,
κ’ έπειτα κανείς δεν τον ακούει...

Ένα κερί η ζωή που θα σβήσει, στον Σαίξπηρ, θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων οι μέρες, που φεύγουν στον Καβάφη...


--------

"Sigh No More, Ladies" ή "The Pained Heart",  Arthur Hughes


Sigh no more, ladies, sigh nor more;
    Men were deceivers ever;
One foot in sea and one on shore,
    To one thing constant never;
        Then sigh not so,
        But let them go,
    And be you blithe and bonny;
Converting all your sounds of woe
    Into. Hey nonny, nonny.

Sing no more ditties, sing no mo,
    Or dumps so dull and heavy;
The fraud of men was ever so,
    Since summer first was leavy.
        Then sigh not so, 
        But let them go,
    And be you blithe and bonny,
Converting all your sounds of woe
    Into. Hey, nonny, nonny.

( William Shakespeare)

Ο Σαίξπηρ στο σονέτο του "Sigh no more, ladies" από την ανάλαφρη κωμωδία "Πολύ κακό για το τίποτα" δίνει φιλικές συμβουλές περί έρωτος, που η ιδιότυπη, αλλά και χαριτωμένη Καβαφική γλώσσα μεταφέρει ολοκληρωμένα το νόημά τους στον έλληνα αναγνώστη, μεταφράζοντάς το.

"Προς τας Kυρίας"

 Κυρίαι, μη εις στεναγμούς
    περνάτε τον καιρόν·
δόλιον είναι σμήνος το γένος των ανδρών.
                Επί της γης ο εις των πους,
                κι’ ο άλλος στο νερόν,
επιμονήν δεν δείχνουν εις έργον ή σκοπόν.
                Μη στενάζετε, λοιπόν,
                μη πενθήτε διά λεπτόν,
ίνα ευτυχισμέναι ήσθε, ζήσετε μακράν αυτών!

                Μη πλέον, θλιβερά φωνή,
                των πενθηρών ωδών
ψάλλετε τα παράπονα στα ώτα των κωφών·
                η πλάνη των διαγωγή
                είναι αρχαίον κακόν
ωσάν το πρώτον θέρος ’που εφάνη ανθηρόν.
                Μη στενάζετε, λοιπόν,
                μη πενθήτε διά λεπτό,
ίνα ευτυχισμέναι ήσθε, ζήσετε μακράν αυτών! 

(Από τα Αποκηρυγμένα)

Αν και ο Καβάφης έζησε έναν αιώνα νωρίτερα  δίνει συμβουλές, που παραμένουν διαχρονικές, όπως ακριβώς και οι σχέσεις των ανθρώπων και τα προβλήματα που αυτές αντιμετωπίζουν!
Παρουσιάζει τους άντρες σαν όντα, που δεν μπορούν να δείξουν αφοσίωση, προειδοποιεί τις κυρίες για πρόληψη μεγάλης πληγής και προτείνει ως λύση την αδιαφορία!!!..."ίνα ευτυχισμέναι ήσθε, ζήσετε μακράν αυτών! "



Το ακούμε μελοποιημένο από τον άγγλο συνθέτη John Christopher Smith, προσωπικό γραμματέα του Φ.Χαίντελ:




Tuesday, 28 April 2015

"Ξάγρυπνη η αγάπη, χαράματα η ώρα τρεις!"


"Lovers Under The Moon",  Jose Ventura

Αχ, αυτός ο έρωτας!!!
Άλλοτε παράφορος, άλλοτε ρομαντικός...Κι άλλοτε  ανεκπλήρωτος ως και … καταστροφικός, ολέθριος...
Πάντα όμως, τρυφερός στο αποκορύφωμά του... και γνήσιος!
Και πάντα με  πνοή πάθους!!!γιατί ο έρωτας εμπνέει, ο έρωτας μεγαλουργεί, φίλοι μου!

Ο έρωτας, αυτός ο μικρός, φτερωτός θεός είναι για μεγάλα πράγματα!
Και το αποδεικνύει περίτρανα η καθημερινότητά μας!
Οι σχέσεις και τα συναισθήματα, που κυλαρίζουν σα γάργαρο ρυάκι...
Και ξεχειλίζει ο ερωτευμένος από το πάθος, πλάθοντας ηχητικές και οπτικές εικόνες για την/τον αγαπημένη/ο του  ...

Μάλαμα κι αδάμας, που αστροποβολά!
Λάγγεμα η ματιά, πετροκέρασο τ'αχείλι,
"Κραταιά ως Θάνατος, η Αγάπη"!!!
Μ'ερωτόσκονη πασπαλισμένα τα λόγια της!
Νεράιδας αόρατης μαγικό ραβδί μεταμορφώνει τέρατα, σ'αγγέλους!
Γιατί όταν ερωτεύεσαι, ακόμα κι αν πονάς, υπάρχει μια ξαφνική εισροή μαγείας!!!
 Ανάσα ο έρωτας!Οξυγόνο, η αγάπη!!!

Όταν τα λέω αυτά, πολλοί γελάνε...
Ξέρω, αυτά τα συναισθήματα είναι σπάνια...ίσως και παλιάς κοπής...
Υπάρχουν όμως, και είναι αληθινά!
Δεν έχουν όλοι την ικανότητα να αγαπήσουν ...
Η αγάπη θέλει παιδεία...Θέλει ωριμότητα, η αγάπη.
Είναι θέμα όχι μόνο συναισθηματικό αλλά και φιλοσοφικό.
Και πιστεύω πως η αγάπη είναι η τελευταία μας ελπίδα.
Αγάπα για να ζεις, ζήσε για ν'αγαπάς.

Πολλά είπα όμως...Λέω να συνεχίσω μ' ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια, κατά την ταπεινή μου άποψη, από το σάκο του ρεμπέτικου!

"Χαράματα η ώρα τρεις"

Τρυφερό άσμα του Μάρκου Βαμβακάρη, που γράφτηκε το '37.
Πλημμυρίζει συναίσθημα κι έχει ευωδιά  λαϊκής καντάδας...

Εκτός από τη Μουσική , ο Μάρκος έγραψε και τα λόγια, που όμως για ένα διάστημα είχε εκχωρήσει τα στιχουργικά  δικαιώματά του μέχρι την εξόφληση ενός δανείου, που εκκρεμούσε.
Γι'αυτό σε παλιά 45άρια αναφέρεται ως στιχουργός ο Κώστας Μακρής.

Αν και η  εκτέλεση του Βαμβακάρη με την Έλλη Πετρίδου υπάρχει και πραγματικά ξεχωρίζει για την αυθεντικότητά της, λέω να  ακούσουμε τη διασκευή του Μάνου Χατζιδάκι.
Η ερμηνεία της Βούλας Σαββίδη , από τα "ΠΕΡΙΞ" του '74 είναι σα να περνά ένα τελευταίο χέρι λούστρο την παλαιικότητα του τραγουδιού ...να γυαλίσει, να ξανακαινουργώσει τον παλιό γιαγιαδίστικο μπουφέ...

Ανάσα ο έρωτας!
"Θαύμα" και μεγαλείο, που τελικά μετουσιώνεται σε εξαιρετικές, μα πάνω απ'όλα γνήσιες εκφράσεις  μουσικής και λόγου!





Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Sunday, 26 April 2015

"Όταν πρόκειται για Chopin, βρίσκω πάντα αφορμή..."

"F.Chopin", Ευγ.Ντελακρουά-Λούβρο

Χαίρεται, χαίρεται!
Όμορφη Κυριακή, ηλιόλουστη, φωτεινή, με όλα εκείνα τα εαρινά χάδια, που μας φτιάχνουν τη διάθεση!

26 Απρίλη σήμερα και το αγαπημένο μου ημερολόγιο με πληροφορεί για τη γέννηση του μεγάλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά...
Γνωστός σε όλους μας για τους θαυμάσιους πίνακες εμπνευσμένους από τους αγώνες των ελληνων..."Σφαγή της Χίου",..."Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου"...

Ομως εμένα, ως μουσικού, όταν ακούω Ντελακρουά κάτι άλλο αστράφτει το νου και τη θύμησή μου!
Φυσικά η φιλία του με τον γαλλοπολωνό Σοπέν και οι πίνακες, που φιλοτέχνησε γι'αυτόν.
Ένα πορτραίτο, που κοσμεί αίθουσα του Λούβρου, μέρος του εικαστικού, που ο Σοπέν παίζει πιάνο για την αγαπημένη του ερωμένη, συγγραφέα Γεωργία Σάνδη.
Το διπλό πορτρέτο κόπηκε στα δύο προκειμένου να πωληθεί ως ξεχωριστά κομμάτια, με την πιθανή πεποίθηση του τότε ιδιοκτήτη ότι οι δύο πίνακες θα πωλούνταν σε υψηλότερη τιμή.


Είναι γνωστά τα της σχέσης του Σοπέν με τη φεμινίστρια, μποέμ λογοτέχνιδα, που τον βοήθησε να εδραιωθεί στους καλλιτεχνικούς παρισινούς κύκλους.Μια σχέση ταραγμένη, αφού οι ιδιοσυγκρασίες τους ήταν τελείως αντίθετες.
Ομως η Σάνδη πάντα αποτελούσε τη μούσα του "ποιητή του πιάνου", παρότι ποτέ, δεν της αφιέρωσε κάποιο έργο.

Η Σάνδη ήταν και φιλόζωη,
Στο σπίτι τους εκτός από την ίδια, το Σοπέν και τα δυο της παιδιά υπήρχαν και δυο κατοικίδια.
Ο σκύλος Marquis και η γάτα Valdeck.

Λέγεται πως και τα δυο ενέπνευσαν στο συνθέτη δυο από τα γνωστότερα βαλς του.

Το πρώτο ειναι το Βάλς op.64 αρ.1, γνωστό και ως  "Βαλς του λεπτού", ονομασία που του δόθηκε λόγω του tempo του, molto vivace!
Mόνο ο Σοπέν μπορούσε να το εκτελεί σε 1'!
Όλοι οι άλλοι πιανίστες χρειάζονται 1,5'-2'.
Λέγεται ότι το εμπνεύστηκε από το σκυλάκι Marquis ,που έπαιζε κυνηγώντας την ουρά του!, εξ'ου και ο πρώτος τίτλος του: "Valse du petit chien" .


Το δεύτερο ειναι το "Βαλς της Γάτας".
Η Valdeck συνήθιζε να ανεβαίνει στο πιάνο του Σοπέν και να λικνίζεται ακούγοντας τις πιανιστικές μελωδίες του.
Εύκολα κανείς στη μέση περίπου του κομματιού (1:03)μπορεί να διακρίνει τον παιχνιδιάρικο αυτό βηματισμό της ναζιάρας  ψιψίνας πάνω στα πλήκτρα...
Απολαύστε τα!



Σίγουρα η μέρα θα'πρεπε να 'ναι αφιερωμένη στο Ντελακρουά, μα πάλι παρασύρθηκα...
Συγχωρέστε με...
Οι παλιές αγάπες πάνε, λένε, στον Παράδεισο...κι η μέρα σήμερα, φίλοι μου, σκέτος Παράδεισος...
Ανάμεσα στον Ηλιο, τα λουλούδια τ'ανθισμένα, το τραγούδι των πουλιών βρέθηκε και κείνος ο παλιός, άσβεστος έρωτας , που ακούει στο όνομα Φρειδερίκος...
Ερωτας , που προϋπήρξε εκείνου για τον Ντελακρουά ...
Δικαιολογούμαι λοιπόν...

Saturday, 25 April 2015

"Διώρυγα του Σουέζ και Αΐντα του Βέρντι"



Η διώρυγα του Σουέζ είναι η μεγαλύτερη διώρυγα του κόσμου, συνολικού μήκους 168 χλμ.

Η πρωταρχική σκέψη διάνοιξης διώρυγας στην περιοχή φέρεται να σχεδιάστηκε επί Φαραώ Σέτη περί τον 13ο αιώνα π.Χ., που θα ένωνε το δέλτα του ποταμού Νείλου με την Ερυθρά θάλασσα.
To έργο αρχίζει να υλοποιείται 1000 χρόνια αργότερα επί του Φαραώ Νεκώς και συνεχίστηκε επί Δαρείου.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως είχε διασχίσει εκείνο το κανάλι σε 4 μέρες και το πλάτος του είχε τη δυνατότητα να το διαπλέουν δύο πλοία παράλληλα.
Οι Πτολεμαίοι το συντήρησαν και ο Στράβων ανέφερε πως το είδε γεμάτο πλοία.
Η διώρυγα επί Ρωμαίων ονομάστηκε Διώρυγα του Τραϊανού.


















Στους νεώτερους χρόνους  ο Γάλλος διπλωμάτης και μηχανικός Φερντινάν Λεσσέψ ξεκινάει το έργο το 1854, που ολοκληρώνεται σαν σήμερα το 25 Απριλίου 1869. 


Στην κατασκευή της διώρυγας συμμετείχαν και Έλληνες Δωδεκανήσιοι.
Μάλιστα λέγεται πως ο πρώτος πλοηγός που διέπλευσε τη Διώρυγα ήταν Κασιώτης ναυτικός.

----------------------

Μουσικά, η διώρυγα συνδέται με το Τζουζέπε Βέρντι, στον οποίο για τα εγκαίνιά της, καθώς και τα εγκαίνια της Όπερας του Καϊρου παραγγέλθηκε από τον τότε χεδίφη της Αιγύπτου, μουσικόφιλο Ισμαήλ μια όπερα με θέμα Αιγυπτιακό.

Ο Βέρντι εμπνεύστηκε την "Αΐντα", που η υπόθεσή της διαδραματίζεται στην Μέμφιδα και την Θήβα στην διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου.
Για την δημιουργία της όπερας, ο Βέρντι μελέτησε Αιγυπτιακή Ιστορία, Γεωγραφία και Θρησκεία.

Το καλοκαίρι του 1870, όμως  ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στην Γαλλία και την Γερμανία. Έτσι τα σκηνικά και τα μηχανήματα σκηνής, που είχαν κατασκευαστεί στο Παρίσι δεν μπορούσαν να ναυλωθούν.
Έτσι ο Βέρντι καθυστερούσε να γράψει μουσική στην ώρα του.

(Σκηνικά του Philippe Chaperon για την πρεμιέρα του Καΐρου)


Για αυτό τον λόγο αντί της "Αΐντα", η Όπερα του Καϊρου εγκαινιάστηκε με τον "Ριγκολέττο".
Η δε πρεμιέρα της "Αΐντα" έγινε την επόμενη χρονιά στις 24 Δεκεμβρίου 1871.



Για τις ανάγκες της παράστασης ο Βέρντι  παρήγγειλε στο Μιλάνο έξι "σάλπιγγες της Αΐντα" για την μεγάλη σκηνή του θριάμβου.

Αυτές οι έξι σάλπιγγες μοιάζουν με τις πραγματικές αιγυπτιακές σάλπιγγες με μήκος 1,52 μέτρο, που ήταν ίσιες και χωρίς κλειδιά.

Τρεις από αυτές ήταν κουρδισμένες σε λα ύφεση μείζονα και έπαιζαν το εμβατήριο και άλλες τρεις σε σι ελάσσονα και έπαιζαν την μελωδία.





Από τις διασημότερες σκηνές στην ιστορία του λυρικού θεάτρου είναι το "Εμβατήριο του Θριάμβου", όπου ο λαός της Αιγύπτου τραγουδά:

"Δόξα στην Αίγυπτο και την Ίσιδα,
που προστατεύει την ιερή της γη. 
Ας ψάλλουμε ύμνους γιορτής 
στον Βασιλιά που κυβερνά το Δέλτα!
Δόξα! Δόξα! Δόξα! Δόξα στον Βασιλιά". 







www.delcampe.net
http://www.e-nautilia.gr/i-dioriga-tou-suez/


Friday, 24 April 2015

"Ζαν Πολ Γκοτιέ: έμπνευση από Ελλάδα"


Εμείς οι γυναίκες, ως ωραίο φύλλο, λίγο έως πολύ έχουμε ένα κόλλημα με τη μόδα.
Έτσι ο χαιρετισμός  μου  έρχεται παρέα με τον εκκεντρικό  μόδιστρο Ζαν Πολ Γκοτιέ, τιμώντας τη σημερινή γενέθλια επέτειό του.

Γεννήθηκε στο Παρίσι στις  24 Απριλίου του 1952.

φωτο 1
φωτο 2
























Ο καλλιτέχνης της ένδυσης αναβάθμισε τη "μόδα του δρόμου και της κρεβατοκάμαρας" σε υψηλή ραπτική, με χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα εσώρουχο, τον κορσέ του, (φωτό 1,2) που τον μετέτρεψε σε εξωτερικό ρούχο, που σοκάρει μεν, αρχικά, αλλά προκαλεί εντόνως βλέμματα θαυμασμού με την σεξουαλικότητα, που αποπνέει!

Σεξουαλικότητα, που όπως πιστεύει κρύβει κάθε αληθινό θηλυκό!




Ο  πρωτοπόρος γάλλος σχεδιαστής μόδας, βαθύτατα φιλέλληνας έχει επισκεφτεί πολλές φορές τη χώρα μας, που επίσης πολλές φορές έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τις συλλογές του.



Τα ρούχα του πάντα άρτια δουλεμένα, αισθησιακά, παιχνιδιάρικα...
Σκέτο ποίημα, φίλες μου!



Μεγάλη εντύπωση στα σαλόνια μόδας είχε προκαλέσει πριν χρόνια η συλλογή του-έμπνευση από την Αρχαία Ελλάδα με τους χιτώνες να κυριαρχούν στα ρούχα του, που θύμιζαν λυγερόκορμα αγάλματα από Ολύμπιες θεές!





Οι πτυχώσεις των αρχαίων ελληνικών ενδυμάτων ταξίδεψαν στο χρόνο.
Ο Γκοτιέ δίνει στις δημιουργίες του ψευδώνυμα, που και αυτά με τη σειρά τους παραπέμπουν στον αρχαιοελληνικό κόσμο:
"Αφροδίτη", "Άρτεμις",  "Σαπφώ", "Αθηνά"...




Λεπτοδουλεμένα, μπροκάρ υφάσματα και βελούδα κεντημένα υπομονετικά στο χέρι θυμίζουν τα περίτεχνα, χρυσά, πολύτιμα κοσμήματα των αρχαίων ελληνίδων.


Άλλοτε πάλι, στενά σακάκια με φαρδιά μανίκια και φούστες αέρινες σε ανοιχτή γραμμή, με πιέτες ή κλοσάρισμα...

Έμπνευση, που έρχεται από τους καμαρωτούς Εύζωνες και την παραδοσιακή φουστανέλα τους!



Ο Γκοτιέ θαυμάζει απεριόριστα τους έλληνες καλλιτέχνες με εμφανή την αδυναμία του στην Ειρήνη Παππά και τη Μελίνα Μερκούρη.

Ιδιαίτερα η ερμηνεία της δεύτερης στο "ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ"  και η αφίσα της ταινίας με το navy style μπλουζάκι της Μελίνας έδωσε το ερέθισμα να σχεδιάσει την περίφημη "μαρινιέρα Γκοτιέ".

























Πολλά από τα μαύρα φορέματά του, που αγκαλιάζουν στενά το γυναικείο κορμί αποπνέουν τον αισθησιασμό της πρωταγωνίστριας στην ίδια ταινία, όταν όλο φλόγα και πάθος αγκαλιά με μια παρέα αρσενικών χορεύει και τραγουδά τα "Παιδιά του Πειραια"...




























https://fromcavementocouture.wordpress.com/2012/09/14/the-legacy-of-ancient-greece-on-contemporary-fashion/
http://www.vam.ac.uk/content/articles/f/fashion-in-motion-jean-paul-gaultier/

Thursday, 23 April 2015

"Ενας τοίχος με επίχρισμα, που μασιέται-Σηάτλ, Αμερική"




Έχει ανακηρυχθεί ως ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης του Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Από τις περιγραφές της κόρης μου, που ζει εκεί, δε σας κρύβω πως εκτός από παράξενο μού φαντάζονταν και πολύ αηδιαστικό...
Της αηδίας κυριάρχησε η περιέργεια κι έτσι αποφάσισα να κάνω τη βόλτα μου από κει.

Κατηφόρισα το πλακόστρωτο δρομάκι δίπλα στην Pike Market, την κεντρική αγορά της πόλης.
Ο κόσμος πολύς, κυρίως νεολαίοι, που περπατούσαν αργά, αμέριμνοι ,χαχανίζοντας και "ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ" ανεξαιρέτως ανεβοκατέβαζαν την πάνω και κάτω μασέλα τους σε ρυθμό  allegro vivace.

Είχα ακούσει πως επρόκειτο για ένα πρωτοποριακό στην κατασκευή του "έργο τέχνης", που αλλάζει κάθε στιγμή, αφού οι θεατές του είναι εκείνοι, που του δίνουν μορφή...

Είχα περπατήσει περίπου σαράντα μέτρα όταν το δρομάκι έγινε σκοτεινό, υπόγειο στενοσόκακο, αφού από πάνω του υψώνονταν μια τεράστια οικοδομή, που στη βάση της φιλοξενεί θέατρα και μουσικές σκηνές.


Μετά τη στροφή ο χώρος  ημισκότεινος και στο ξέφωτό του διέκρινες τους τοίχους των κτιρίων δεξιά- αριστερά καλυμμένους από τη βάση  και σε ολόκληρη την επιφάνειά τους με ένα υλικό, που σου έδινε την εντύπωση της ανάγλυφης απεικόνισης.

Προσωπικά, μού θύμιζε συνθέσεις του Τζάκσον Πόλοκ με την ιδιότυπη πιτσιλωτή τεχνοτροπία του.
Θύμιζε ίριδα από πολυχρωμίες αφηρημένης τεχνικής, μάλλον τυχαίου χαρακτήρα.



Δεν ήταν όμως μόνο τα χρώματα και ο χαοτικός τρόπος, που είχαν τοποθετηθεί σ'αυτές τις επιφάνειες.

Στην ατμόσφαιρα διαχεόταν μια μυρωδιά, που αν δεν γνώριζες από πριν, δύσκολα θα εντόπιζες από που προέρχεται.

Κάτι από φράουλα ή βατόμουρο...'Ίσως και βούτυρο ανάμικτο με μέντα και δυόσμο...



Οι κινήσεις των σιαγόνων των νεολαίων, που είχαν κι αυτοί καταφθάσει μαζί με μένα συνεχίζονταν σε ταχύτατο, presto ρυθμό προκειμένου να μαλακώσει με τον τρόπο αυτό το υλικό, που θα εναπόθεταν και κείνοι με τη σειρά τους στην τοίχινη επιφάνεια, αφήνοντας το προσωπικό τους στίγμα και διαμορφώνοντας έτσι το ιδιαίτερο "έργο τέχνης"!!!




Mην απορήσετε αλλά, ΝΑΙ!!
Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι από στρώσεις με ...τσίχλες, που τους έκαναν να μοιάζουν με πολύχρωμα ψηφιδωτά.

Μια εικαστική σύνθεση στον τοίχο,  που ανανεώνεται καθημερινά από τους ανθρώπους, που τον επισκέπτονται και τις μασημένες τσίχλες που αποθέτουν πάνω του!!

Μοναδικό  στην κατασκευή του με τις παράξενες, συχνά αστείες εικόνες, που δημιουργούνται.


Καρδιές , ονόματα, σταλαγματιές, ημερομηνίες, όπως και άλλα σχέδια, που σχηματίζονται από μασημένες τσιχλόφουσκες συνθέτουν ένα περίεργο δημιούργημα.



 Η συνήθεια ξεκίνησε πριν από 20 χρόνια.

Όσοι περίμεναν στην ουρά για το θέατρο, που υπάρχει παραπλεύρως άρχισαν να κολλάνε τις μασημένες τσίχλες στον τοίχο για να στερεώσουν τα κέρματα. Με το πέρασμα των χρόνων, τα κέρματα εξαφανίστηκαν ενώ οι τσίχλες έμειναν.
Το '99 ο δήμαρχος αποφάσισε ο "τοίχος με τις τσίχλες" να ανακηρυχθεί τουριστική ατραξιόν της πόλης του Σιάτλ!!!


Καλλιτεχνικά; Ασυνήθιστο...
Αηδιαστικό και συναρπαστικό ταυτόχρονα.


Διαφορετικότητα, πολυχρωμία, πρωτοτυπία, καλπάζουσα φαντασία!
Αδιαμφισβήτητα από τα πιο περίεργα σημεία ενδιαφέροντος μιας πόλης.
Περίεργο, σπάνιο... καινοτόμο...χαριτωμένο;
Σίγουρα όλοι εμείς, ανεξοικείωτοι στη θέα του!

Αν βρεθείτε ποτέ στο κέντρο του Σιάτλ, δεν έχετε να χάσετε τίποτα να το δείτε από κοντά και αν το επιθυμείτε αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη ...
"Σκιτσάρετε" με την δική σας τσιχλόφουσκα, αφήνοντας το προσωπικό σας αποτύπωμα!
Απαιτείται μια τσίχλα και μπόλικη, αχαλίνωτη φαντασία!

Eγώ, δεν μπήκα στη διαδικασία...Ο καλός μου, όμως απ'ό, τι φαίνεται το έκανε διασκεδάζοντας!