Friday, 29 May 2015

"O Κέκρωψ του Ξενάκη"

"Ο Βασιλιάς Κέκροπας", Μουσείο Βερολίνου


"Κέκροψ αὐτόχθων, συμφυὲς ἔχων σῶμα ἀνδρὸς καὶ δράκοντος, τῆς Ἀττικῆς ἐβασίλευσε πρῶτος, καὶ τὴν γῆν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Κεκροπίαν ὠνόμασεν"
(Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Γ')

Η Αθήνα, πριν πάρει το όνομά της , όπως ξέρουμε από τη μυθολογία, από την Αθηνά, που νίκησε σε αγώνα τον Ποσειδώνα, λεγόταν Ακτική, από το όνομα ενός βασιλιά της, του Ακταίου.
Αργότερα ονομάστηκε Κεκροπία, από το όνομα άλλου βασιλιά, του Κέκροπα, που έχτισε και τα τείχη της.

Σημαίνουσα μυθική μορφή της Αττικής ,ο Κέκροπας, η παράδοση τον θέλει αυτόχθονο, γεννημένο δηλαδή από την ίδια τη Γη, και διφυή ως προς τη μορφή.
Δηλαδή, δίμορφο, παράξενο, πλάσμα, που από τη μέση και πάνω ήταν άνθρωπος και από τη μέση και κάτω φίδι.

Λατρευόταν κυρίως στην Ακρόπολη, αλλά και στα Μέγαρα, τη Βοιωτία, τη Θράκη και την Κύπρο.
Όταν στη διεκδίκηση της πόλης των Αθηνών δημιουργήθηκε φιλονικία  ανάμεσα στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα, τάχθηκε ως κριτής υπέρ της Παλλάδας.

"Κέκροπας", από αγγειογραφία στο Παλέρμο.


 Από το μύθο του Κέκροπα εμπνέεται ο ελληνικής καταγωγής Ιάννης Ξενάκης, που γεννήθηκε σαν σήμερα 29 Μαΐου 1922, στο ομώνυμο έργο του για πιάνο και ορχήστρα.

[Ο avant-gard συνθέτης βαφτίζει τη μουσική του "στοχαστική", ένα είδος, 
όπου χρησιμοποιεί σαν στόχο-βάση πολλές από τις μαθηματικές έννοιες, 
αφού τις γνώριζε καλά λόγω των σπουδών του στις θετικές επιστήμες].

Η μουσική του "Κέκροπα" δεν είναι συνηθισμένη μουσική, δίνει την εντύπωση  χάους...
Σκληρή ηχητικά και με πυκνή υφή παραπέμπει σε αναταραχή με τα "αδυσώπητα" κρουστά και του συνεχόμενους καταιγιστικούς ήχους...
Κάτι σαν βία όπως βίαιη και τρομαχτική ήταν εξωτερικά τουλάχιστον και η φύση του μυθικού Κέκροπα!

"Keqrops"-ΙΑΝΝΗΣ ΞΕΝΑΚΗΣ




Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Η εικόνα είναι από: http://users.sch.gr/zskafid/simea16.htm

Wednesday, 27 May 2015

Πιρουέτα με φόντο τη "χρυσή πύλη"...Σαν Φραντσίσκο




Tα μαλλιά ανέμιζαν σ'ένα απαλό χορό στο ρυθμό, που χτυπούσε τ'αγεράκι...
Το βλέμμα χανόταν στ'αγνάντιο.
Είχαμε ανέβει στο λόφο, περιπλανώμενοι ακαθόριστα στο απέραντο...Δυο σύννεφα τρυφερότητας είχαν λουφάξει γύρω μας.
Οι ματιές ερευνητικές, έκαναν προσπάθεια να ξεχωρίσουν τις μύτες απ'το  πορτοκαλοκόκκινο, που αχνοφαινόταν στην κορφή τους.

Δεν πέρασαν πολλά λεπτά και σε λίγο ξεκαθάρισε ελαφρώς το τοπίο.
Τότε εκείνη, φάνηκε μέσα στο ιδιαίτερο, πορφυρό της φουστάνι, καμπυλωμένη, σχεδόν αέρινη κίνηση μπαλαρίνας, που υποκλίνεται στο κοινό της.
Κοινό φανατικό, που'χει από ώρα πιάσει την καλύτερη θέση για να την καμαρώσει!



Κρέμεται, είναι κόκκινη, μόνο που ήταν η ώρα του δειλινού κι οι αδύναμες αχτίδες του ήλιου χρύσιζαν τη σιδηρά κορμοστασιά της!

Βρισκόμουν στο Marin Headlands, μια λοφώδη χερσόνησο στα βόρεια της πόλης του Σαν Φραντσίσκο...
Είχα σκαρφαλώσει εκεί για να θαυμάσω  το σήμα κατατεθέν, τη γέφυρα σύμβολο της πόλης, που δόθηκε στην κυκλοφορία σαν σήμερα 27 Μαΐου 1937.

Η Golden Gate, η γέφυρα της "χρυσής πύλης", όπως ονομάζεται, είναι από τα ομορφότερα δείγματα μηχανικής γέφυρας και αποτελεί θαυμαστό επίτευγμα του 20ου αι.



Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να ολοκληρωθεί η κατασκευή της γέφυρας, που "φτάνει τα σύννεφα", της οποίας τα σχέδια έκαναν 3 μηχανικοί, ανάμεσα στους οποίους και ένας έλληνας!!!!

Ναι, καλά διαβάζετε!!

Charls Alton Ellis, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Ιλλινόις, ελληνικής καταγωγής!




Σαν κρεμασμένη από τα σύννεφα, σε ύψος 75 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, βάφτηκε σ'ένα χρώμα, που παρεξένεψε πολλούς.
Σ'ένα έντονο πορτοκαλοκόκκινο , το γνωστό "international orange", ώστε να ξεχωρίζει ανάμεσα στις πυκνές ομίχλες, που συχνά παρουσιάζονται στο Σαν Φραντσίσκο!

Τις ηλιόλουστες μέρες η ακτινοβόλα λάμψη της είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό !

Ο εορτασμός για τα εγκαίνια άρχισε στις 27 Μαΐου 1937 και διήρκεσε μία εβδομάδα!!!
Διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι διέσχισαν με τα πόδια τη γέφυρα πριν δοθεί στη διέλευση αυτοκινήτων, την οποία σηματοδότησε ο πρόεδρος Ρούσβελτ πατώντας ένα κουμπί από την Ουάσιγκτον .

Για την εκδήλωση επιλέχτηκε να εκτελεστεί ένα τραγούδι με τίτλο "There's a Silver Moon on the Golden Gate".

Νότες αλλοτινής χροιάς και εικόνες πραγματικά μοναδικές!


Ο ουρανός είχε καθαρίσει τελείως.
Τα φώτα της πόλης μόλις έντυναν με τα γιορτινά τους το περίγραμμά της.
Έμοιαζε πριγκίπισσα απρόσιτη, που στη θέα της θαμπώνεσαι απ'τα πλουμιστά της στολίδια...

Ήταν η "μπλε ώρα" των φωτογράφων.
Τα "κλικ" σ'ένα ρυθμό ακαθόριστο, μα ευχάριστο, ικανό, έστω και χωρίς καβαλλιέρο, να γεννήσει την επιθυμία για μια πιρουέτα με φόντο τη "χρυσή πύλη"...





www.essenceinphotography.com
www.presidio.gov

Monday, 25 May 2015

"Ένας πόλεμος των άστρων στη Σαχάρα"



"Πριν από πολύ καιρό σε ένα γαλαξία πολύ, πολύ μακρινό...",

μ'αυτή τη φράση ξεκινούν μια σειρά ταινιών επιστημονικής φαντασίας,που αγαπήσαμε όλοι μας με το γενικό τίτλο "Ο πόλεμος των άστρων".

Η πρώτη ταινία της σειράς κάνει πρεμιέρα σαν σήμερα 25 Μαΐου 1977 .





Εμπνευσμένη από τη μυθολογία και

εμπλουτισμένη με πρωτοποριακά ειδικά εφέ, που

πλέκονται ανάμεσα σε μύρια λογής πλάσματα

και υπερβατικούς ήρωες, ενθουσίασε με τη

δράση της και ταξίδεψε το παιδικό μου μυαλό,

σύντροφος του καλού ιππότη Τζεντάι!



 Η αγαπημένη ταινία γυρίστηκε στην καρδιά της

ερήμου Σαχάρα, στο Ελ Τζερίντ και οι

φωτογραφίες είναι από τα "παρατημένα"

σκηνικά στη Σαχάρα, που ελκύουν κάθε οπαδό

της ταινίας που θα βρεθεί στην Τυνησία να

φωτογραφηθεί με αυτά, φόντο...






[Αξίζει να αναφέρουμε πως η συγκεκριμένη περιοχή της Σαχάρα ερευνήθηκε στα τέλη του 1800 από τον αξιωματικό του γαλλικού στρατού και γεωγράφο Roudaire, ο οποίος ανακάκυψε πως το υψόμετρό της ήταν αρκετά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και πρότεινε τη διάνοιξή της  με κανάλια, που θα τη συνέδεαν με τη Μεσόγειο.


Η μελέτη του εντυπωσίασε τον Ιούλιο Βερν, που χάρη σ'αυτή εμπνεύστηκε το μυθιστόρημα περιπέτειας "Εισβολή της Θάλασσας", στο οποίο περιγράφει τη νομαδική ζωή των βερβερίνων της περιοχής, τη συνύπαρξή τους με τους Ευρωπαίους, αλλά και την αντίθεσή τους στην αναδιαμόρφωση της γης τους που επηρρεάζει τους νόμους της φύσης.





Επιστρέφω όμως στον "ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ", όπου πραγματεύεται το καλό και το κακό, που βρίσκονται  σε μια διαρκή μάχη και  εστιάζει στη δύναμη που κρύβεται στο σύμπαν της ψυχής μας, με σκοπό τη σωστή διαχείρισή της για το καλό και την αγάπη !

Χτίσαμε "όνειρα" παρακολουθώντας και θαυμάζοντας τους ήρωες του Star wars, που δικαίως βραβεύτηκε με 7 όσκαρ!
Ανάμεσά τους και κείνο της Μουσικής!

Τα μουσικά θέματα του John Williams πρωταγωνιστούν, παίζοντας τους δικούς τους ρόλους!!!
Θυμάμαι για μεγάλο χρονικό διάστημα μου είχε γίνει εμμονή η μουσική των τίτλων!!

Ας την απολαύσουμε για μια ακόμη φορά!
Καλό απόγευμα, φίλοι μου!




Sunday, 24 May 2015

"Sidi Bou Side", ένα Τυνησιακό χωριό με Κυκλαδίτικη αύρα"




Ανοίγεις το παράθυρο...λούζεσαι στο χρυσό του φιλί...Μπλέκεσαι στου ήλιου τα λυτά αχτιδόμαλλα...
Πιάνεις το φλυτζάνι να πιεις μια γουλιά απ'το καφέ σου και τα μάτια μισοκλείνουν αφού τα πυρπολεί το εκτυφλωτικό του φως...
Κι αναπολείς, κι αναπολείς...
Κι αφού δεν μπορείς ν'αντισταθείς τρέχεις να ξεφυλλίσεις το φωτογραφικό σου άλμπουμ, το γεμάτο καλοκαιρινές οσμές, μυρωδιές θάλασσας...Και νοσταλγείς την ηλιοκαμμένη σάρκα...

Tι θα λέγατε σήμερα για απογευματινό καφεδάκι στο Τυνησιακό  Σίντι Μπου Σάιντ;



Ένα παραθαλάσσιο χωριό με καθαρά μεσογειακό χρώμα, που πνίγεται στο άσπρο, το μπλε και το ροδί της μπουκαμβίλιας.



Νοστιμότατο καφεδάκι με κάρδαμο ή σ'όποιον δεν αρέσει ο καφές, τσάι μέντας με κουκουνάρι 

στο "Cafe Les Nattes

με την υπέροχη θέα στη Μεσόγειο, στέκι που τιμούσαν άλλοτε ο Καμύ ή η Σιμόν ντε Μποβουάρ, γενικά στέκι καλλιτεχνών και διανοούμενων.





Χωρίς σκέψη στο κόσμιο και το ευπρέπειν,

ξαπλωμένη πάνω στα χειροποίητα υφαντά,

ανάπαυλα απ'τη λάβρα του ήλιου.







Μπακιρένια σαμοβάρια, παλιά φορητά

μαγγάλια και ξύλινοι κειμηλιακοί σοφράδες

ν'ακουμπήσεις τη στάχτη απ΄το τσιγάρο σου,

που νόμος ακόμα δεν έφτασε ν'απαγορέψει αυτή

την απόλαυση, αφού ο χρόνος εκεί μέσα μοιάζει

να'χει σταματήσει στο "τότε"...




Γραφικότατο το Σίντι Μπου Σάιντ με τα δαντελένια σκαλίσματα στα γαλάζια πορτοπαράθυρα κι ένα φως εκτυφλωτικό, που δεν μπόρεσαν για χρόνια να αποχωριστούν ούτε ο Πάουλ Κλέε, ούτε ο Άουγκουστ Μάκε, αλλά το φυλάκισαν στις εικαστικές τους δημιουργίες!

Paul Klee :"The Tunisian Journey", 1914
August Macke: "Cafe des Nattes- Sidi bou Said"   


















         
Ιδιαίτερο το συναπάντημα μ'αυτό το Τυνησιακό χωριό, το σκαρφαλωμένο πάνω απ'το λουλακί της Μεσογείου, που θυμίζει κάτι από Κυκλαδίτικο νησί με το άσπρο των ασβεστωμένων σπιτιών, τις πήλινες πολύχρωμες γλάστρες στο κατώφλι τους και τα καφασωτά μπαλκόνια!


Την ευχάριστη αυτή περιήγηση στα λιθόστρωτα σοκάκια

περικλείει κι ένας τοπικός θρύλος, που προτρέπει κάθε

επισκέπτη ν'ανακαλύψει τη μεγαλύτερη καγκελόπορτα με τα

περίτεχνα δαχτυλίδια από σφυρήλατο σίδερο ώστε να

εξασφαλίσει έτσι την πολυπόθητη ευτυχία για παντοτινά...


Κάτι, πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί ανάμεσα σε τόσες

σχεδόν πανομοιότυπες σε σχέδια και μέγεθος εξώπορτες!


Κι απ'το λαχάνιασμα στα ανηφορικά του

πλακόστρωτα, αποζητάς να  ξανασάνεις

αγναντεύοντας το μενεξεδί του πύρινου ακόμα

ήλιου, που ετοιμάζεται να δεχτεί πρόθυμα τα

υδάτινα χάδια της θάλασσας, απ'τα σκαλιά, που

ατένιζαν ο Αλμπέρ, ο Πάουλ κι η Σιμόν...






Κατεβαίνεις μερικά σκαλιά...Δεξιά κι αριστερά στους λευκούς τοίχους, ρόδες από αλλοτινές καράμαξες, ξεβρασμένα θαλασσόξυλα και μεγάλα πιθάρια με κάκτους της ερήμου.
Η ματιά σου ψάχνει ελεύθερο χώρο ν'αφεθεί.
Πλήθος πολύ, που'χει συνωστιστεί για ν'απολαύσει την τελευταία παράσταση της μέρας του μεγάλου πυροδότη πρωταγωνιστή.



Είναι βλέπεις η ώρα του δειλινού, μια δημοφιλής ώρα όπως εκείνη στη Καλντέρα της Θήρας, που όλοι σκαρφαλωμένοι στο λόφο και με τις μηχανές ανά χείρας προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν τους μύριους πορτοκαλορόδινους σχηματισμούς.



Το Cafe Des Delices είναι η ιδανική τοποθεσία.
Το "καφέ των απολαύσεων" με τους χτιστούς πάγκους, τους  καλυμμένους με μαξιλαράκια στα παραδοσιακά τυνησιακά χρώματα...

Ανοιχτές ακόμα οι γαλάζιες ομπρέλλες του για την ηλιοπροστασία κι οι φοίνικες αγέρωχοι κι αταλάντευτοι να θυμίζουν πως βρίσκεσαι σε Αφρικανική γη.

Ο ουρανίσκος δροσίζεται από  το κρύο πράσινο τσάι με αμυγδαλοφούντουκα κι η φωνή σου ανακατεύεται με κείνη του Πατρίκ Μπρουέλ, που απ'τα μεγάφωνα σού χαϊδεύει τ'αυτιά ενώ εσύ καμαρώνεις τον "φλογερό κύκνο που λούζεται στο πέλαο" !!

Πίνοντας την τελευταία γουλιά του καφέ, κλείνω το λεύκωμα των αναμνήσεων μ'ένα ανατρίχιασμα χρυσό, όμοιο με του ήλιου το κοίταγμα...

Patrick Bruel - "Au Café des Délices"

"Your memories become shrouded
As like an eclipse
A night filled with stars
On the port of Tunis
The breeze of the fan
Of your grandfather sitting
at the Café des Délices ..."






Thursday, 21 May 2015

"Όνειρο, στο τροπικό δάσος ενός τελώνη"


"The dream", Henri Rousseau


O Πικάσο τον ανακάλυψε σ'ένα παλιατζίδικο.
Τον αναζήτησε στο φτωχό ατελιέ του. Ο πρωτογονισμός, που διέκρινε στο έργο, που κρατούσε στα χέρια του, τού είχε προκαλέσει τεράστιο ενθουσιασμό.

Ο Ανρί Ρουσό γεννημένος στη Γαλλία του 1844 μια μέρα σαν και τη σημερινή, 21 του Μάη, ήταν πνεύμα ανήσυχο , χαρακτήρας ατίθασος, δημιουργικός, με  αναζητήσεις, που προσπάθησε να ικανοποιήσει μέσα από την τέχνη.
Ερασιτέχνης βιολιστής αρχικά, ολίγον ποιητής στη συνέχεια και πριν τον κερδίσει η ζωγραφική, πέρασε και από το τελωνείο Παρισιού ως υπάλληλος, εξ ου και το παρατσούκλι του "ο τελώνης".

Ο Πικάσο διέκρινε στην τεχνική του κάτι από το μποέμ της δικής του καλλιτεχνικής παρέας, που και κείνοι με τη σειρά τους θαύμασαν τον "τελώνη" Ανρί και τις ιδιαίτερες δημιουργίες του.

Αυτοδίδακτος ο Ανρί, άρχισε να ζωγραφίζει μετά τα 35, θέλοντας να ξεφύγει από το Παρισινό γκρίζο...,οραματιζόμενος κόσμους εξωτικούς, που εμπνέονταν από τις πολύωρες επισκέψεις του στο Βοτανικό Κήπο μελετώντας τα βαλσαμωμένα ζώα και τα τροπικά φυτά.
Μια ενέργεια αρχέγονη, σα λάβα ηφαιστειακή που του καίει τα σωθικά, ζητούσε διέξοδο.
Από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Ναϊφ τεχνοτροπίας, οι εμπνεύσεις του αποτυπώνονται με ειλικρίνεια και αγνότητα.

Περιπαικτικά κάποιος κριτικός έγραψε πως
"τα έργα του δεν τα κάνει με τα χέρια , μα με τα πόδια και με κλειστά μάτια!"

Ιδιότυπος, όχι μόνο στην τέχνη του μα και στην συμπεριφορά του χάνεται μέσα στις ζούγκλες του, τα άγρια θηρία και τους πυκνόφυτους κόσμους του.

Τελευταίο έργο του είναι το "ΟΝΕΙΡΟ".
"Όταν βρίσκομαι στο βοτανικό κήπο και παρατηρώ τα παράξενα φυτά από εξωτικούς τόπους, μου φαίνεται πως μπαίνω σ' ένα όνειρο..."



Μια ολόγυμνη γυναίκα ξαπλωμένη σε βελούδινο ανάκλιντρο, περιτριγυρισμένη από πολύχρωμα άνθη και πλούσια βλάστηση, σε μυριάδες αποχρώσεις του πράσινου, ένα χρώμα, που ο Ρουσό γνώριζε να χρησιμοποιεί καλά.
Τη σύνθεση συμπληρώνουν τα περίεργα βλέμματα  λιονταριών, που με ορθάνοιχτα μάτια ατενίζουν το γυμνό κορμί, που μοιάζει οδαλίσκη του Ingres ή του Francois Boucher.

Με απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια, η παλέτα του ζωντανή, συνδυάζει την εικόνα με το παράλογο αποκαλύπτοντας το υποσυνείδητο "όνειρο".
Μια ποιητική λεζάντα του ίδιου, που συνοδεύει τον πίνακα περιγράφει:

"Yadwigha, είσαι τ'όμορφο όνειρο
που σαν απαλά  αποκοιμηθώ
Άκουω τον ήχο μιας musette
που εκτελεί ο όμορφος τροβαδούρος
Κι ενώ ασημίζει το φεγγάρι
στα λουλούδια και στα καταπράσινα δέντρα
Τα άγρια ​​φίδια τεντώνουν τ' αυτί τους
στην εύθυμη μελωδία".

Στο "ΟΝΕΙΡΟ" καταφέρνει να κρατήσει τη φρεσκάδα του οράματός του, μέσα από αντίθετα και διαπλεκόμενα χαρακτηριστικά...
Την αθωότητα και την προκλητικότητα του γυμνού του.

Η ομορφιά του συγκεκριμένου έργου, που  θαύμασα πρόσφατα  στο ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης είναι μυστηριώδης, σχεδόν υπνωτική.
Αυτή η μυστήρια ποίηση του έργου του, με τη λάμψη ανάκατη με την υπερβολή και την κοινοτυπία οδηγεί μέσα από τη θολή ατονικότητα σε μια ηχητική ονειρική φαντασία, όταν  ο καναδός Daniel Foley εμπνέεται το "Le rêve", στη σειρά του "Hommage à Henri Rousseau".



Ένα όνειρο, όχι αέρινο, λεπτό κι ανάλαφρο...
Ένα όνειρο... φλόγα, λάβα και πυρωμένο σίδερο!
Όνειρα...με υπόκρουση, λιονταρίσια μουγκρητά...άγρια βλέμματα π'αναζητούν το ξημέρωμα...
μικροί λυτρωτές σ'ότι μανδύες τα σκοτάδια μάς φόρεσαν...
Ξωτικών πουλιών ουράνιες φωλιές στα δέντρα καμωμένες και στ'ανάκλιντρο βελούδινες αφές σ'ανατριχίλας δέρμα.

Monday, 18 May 2015

"Δροσουλίτες της μουσικής φαντασίας"



Τέλος Μάη κι η φαντασία βολτάρει σε μονοπάτια μαγικά...σ'άπιαστα περιστατικά και θρύλους!
Οδοιπορούμε στο Φραγκοκάστελο της Κρήτης, να αισθανθούμε το ρίγος που σκορπούν πέτρες, χώματα, χορτάρια, σκιές κι ανταύγειες των βράχων!

"...Μ' ακόμη και το σήμερο, στα τέλη μήνα Μάη,
ούλο τ' ασκέρι φαίνεται με τον Χατζημιχάλη.
Και πολεμούν στα σύννεφα κι ακούγονται οι μπουρμπάδες
Φωνές κι αλογοπεταλιές στου Καστελιού τσι μπάντες
Ούλοι οι γιαλαφρόστρατοι Θωρούν τσι και τρομάζουν
Μα κείνοι Θεός σχωρέσει των, κανέναν δεν πειράζουν
Άραγες είντα θέλουσι και είντα μας θυμίζουν
Αυτούς που εσφάχτηκαν εκειά και τα βουνά ραΐζουν..."

Κάθε χρόνο, στα τέλη Μάη, στα νότια της Κρήτης, έξω από το βενετσιάνικο κάστρο "Φραγκοκάστελο" μεταξύ της θάλασσας και των βουνών, λίγο πριν ο ήλιος φωτίσει, εμφανίζονται μέσα στην δροσιά και στην πρωινή ομίχλη, σκιές πολεμιστών που ξεκινούν από το παλιό μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους και κατευθύνονται προς την παραλία.

Οι ντόπιοι , τους σκιώδεις αυτούς  μαχητές τους λένε "Δροσουλίτες", απ'την δροσιά του πρωινού...

Και τ'αφύσικα δημιουργήματα παίρνουν ψυχή στο χάος των γκρεμών...
Στρατιά ολόκληρη από ανθρώπινες σκιές ...
Μοιάζουν στρατιώτες αρματωμένοι, μαυροφορεμένοι  με  σπαθιά κι
ασπίδες, που λάμπουν!
Άλλοι  πεζοί κι άλλοι καβάλα στ' άλογα...
Κι όλο αυτό, μέχρι οι πρώτες του ήλιου αχτιδοκόρες  φτάσουν στη
θάλασσα... μετά εξαφανίζονται όπως ακριβώς εξανεμίζεται κι η πρωινή
καταχνιά...

Ο θρύλος, θέλει τους  "Δροσουλίτες" σαν  τα φαντάσματα των στρατιωτών που σκοτώθηκαν στο  μέρος αυτό με το  στρατηγό  Χατζημιχάλη Νταλιάνη.
Στην σύγκρουση, που είχαν με ένα απόσπασμα του Τουρκικού στρατού, 18 Μάη του 1828, οι στρατιώτες χάθηκαν στη μάχη.
Δυστυχώς δεν θάφτηκαν ποτέ... παρά μόνο ο αέρας έφερε άμμο από την παραλία και τους σκέπασε. ..η Φύση μερίμνησε για την ταφή τους ...

Η ιστορία τους έγινε θρύλος που συνεχίζει να τρομάζει τον κάθε επίβουλο της ελευθερίας, αφού λέγεται ότι είναι τα πνεύματα αυτών των αντρών που επιστρέφουν στο σημείο αυτό κάθε χρόνο!

"Στην άκρη των μύθων γεννιούνται οι θρύλοι...
Πεινασμένος ο χρόνος στου Μάη το δείλι...
Μέσα στη ζωή και τα παραμύθια 
μπλέχτηκε το ψέμα με την αλήθεια!
και του Μάη έρχονται τις νύχτες 
η δική μου αλήθεια,οι Δροσουλίτες..."

(αφιερωμένο σε όσους κατηγορήθηκαν αλήτες μα,είν' του Μάη Δροσουλίτες..)




To κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Monday, 11 May 2015

"Αχ, ιδιόρρυθμε κ.Σαλβαντόρ!"


 Ιδιορρυθμίες, εκκεντρικότητες ίσως και σε επίπεδα παραλογισμού έχουμε χαρακτηρίσει πολλές φορές συμπεριφορές των γύρω μας, πολλοί από μας!
Άλλοι, πιο ψαγμένοι στην ψυχολογία το'χουν πει  διαστροφή με τρομακτικές προεκτάσεις, που ανησυχούν τους ειδικούς...

Υπάρχει όμως παραλογισμός στην τέχνη;
Μια ιδιότυπη εκφραση, διαφορετική από την καθιερωμένη θα τη λέγαμε λόξα ή ζαβάδα;

Ας πούμε...πώς θα σας φαίνονταν ως μοντέλα "Δυο κομμάτια ψωμιού και ένα λευκό πιόνι λίγο πιο πίσω";


"Κάθε απόγευμα μαζί με τη Γκαλά παίζαμε σκάκι.

Ζωγράφιζα στο τραπέζι τα ψίχουλα του ψωμιού. 

Μια μέρα, που ξεχάσαμε να βάλουμε όλα τα 

σκακιστικά κομμάτια στο κουτί τους, έμεινε ένα

εκτός. 

Μου άρεσε αυτή η νέα θέση για το πιόνι.

Ετσι, σκαρφιστήκαμε ένα καινούργιο σκακιστικό σετ 

για να συνεχίσουμε να παίζουμε...,

αφού το πιόνι εκείνο ήταν τώρα το μοντέλο μου!"


Αυτή η "παραξενιά" του σουρρεαλιστή Σαλβαντόρ Νταλί, που γεννήθηκε σαν σήμερα 11 Μαΐου του 1904 έδωσε την έμπνευση να δημιουργήσει το 1940 το έργο του:

"Two Pieces of Bread Expressing a Sentiment of Love-
Δυο κομματάκια ψωμιού-αίσθημα αγάπης" 



Ο Νταλί αγαπούσε πολύ το σκάκι.
Δημιούργησε και ενα σετ σκακιού από χρυσό και ασήμι δίνοντας στα πιόνια χαρακτηριστικές μορφές.
Π.χ, ο βασιλιάς έχει τη μορφή του αντίχειρα του ζωγράφου ή η βασίλισσα του αντίχειρα της γυναίκας του, Γκαλά!!



Αυτό και άλλα πολλά  φανερώνουν την πολυσχιδή και ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του ισπανού καλλιτέχνη.

Πολλοί τον χαρακτήρισαν παραδοξολόγο, μεγαλομανή, σκανδαλώδη, ως και παρανοϊκό!
Όμως, κανείς δεν αμφισβήτησε την καλλιτεχνική του μεγαλοφυία!Από τις εντυπωσιακότερες φυσιογνωμίες της σύγχρονης τέχνης!

Λάτρευε να αυτοδιαφημίζεται και να προκαλεί με τις κινήσεις του.
Κάποιοι τον είπαν τρομερά φιλοχρήματο! Μάλιστα αυτό το χαρακτηριστικό της απληστίας του οδήγησε στον αναγραμματισμό του ονόματός του Salvador Dali= Avida Dollars, που μεταφράζεται σε "άπληστος για δολάρια".

Όπως και να'χει κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την καλλιτεχνική και πνευματική του "ιδιοφυία", κάτι, που δηλώνεται και σε ένα από τα ονόματά του :

"Eungenio", που στα ισπανικά σημαίνει "Είναι ιδιοφυής".

Το αγαπημένο μου ισπανικό συγκρότημα, οι Μecanο, δίνουν αυτό το όνομά του σε ένα από τα τραγούδια τους, αφιερωματική τιμή στο μεγάλο συντοπίτη τους καλλιτέχνη με το χαρακτηριστικό μουστάκι...

"Si te reencarnas en cosa hazlo en lapiz o en pincel
y gala de piel sedosa que lo haga en lienzo o en papel
andamos justos de genios "eungenio" salvador dali!"

"Αν μετενσαρκωθεί,
πάλι με μολύβι ή πινέλο
τη Γκαλά θα σκιτσάρει τη μεταξωτή
σε καμβά ή χαρτί
η ιδιοφυία
"Eungenio" Σαλβαντόρ Νταλί!"



Sunday, 10 May 2015

Έχει κι η λαϊκάτζα τα "πολύτιμά" της!!!



Έχω ξαναγράψει πως ΜΟΥΣΙΚΗ είναι τέχνη ελεύθερη!
Ανυψώνει την  ψυχή, χαρίζει συγκινήσεις!Κι όσο μακραίνει η σκάλα της, τόσο ουσιαστικότερη γίνεται η ελευθερία της!
Η Μουσική δεν οριοθετείται, δε δέχεται φραγμούς, στεγανά, ούτε ταμπέλες δέχεται!

Έτσι, παρότι καθηγήτρια Μουσικής (που πολλοί μπορεί να σκεφτούν πως κλίνω προς το κλασικό ,το οπερατικό, το έντεχνο, το "σοβαρό" εν γένει) εν τούτοις έχω αδυναμία σε ακούσματα, γέννημα - θρέμμα λαϊκά, ακούσματα με τα οποία  μεγάλωσα, καθώς προέρχομαι από ένα σπίτι, που θεωρούσε ο,τιδήποτε προκαλούσε ήχο, ΜΟΥΣΙΚΗ!

Υπάρχουν τραγούδια, που με νανούριζαν νύχτες καλοκαιρινές κάτω απ΄της Σελάνας το φως, όταν όλη η οικογένεια κοιμόταν σφιχταγκαλιασμένη στρωματσάδα στην αυλή...
Υπάρχουν τραγούδια  που 'φερνε ο μπάτης, από κάποιο γειτονικό ραδιόφωνο και μου  χάιδευαν τ'αυτιά, όταν προσπαθούσα να αφεθώ στου Μορφέα τα μπράτσα...
Κι αυτά, δεν ήταν ούτε κάποια άρια του Μότσαρτ, ούτε καντάτα κάποιου μεγάλου της Αναγέννησης!
Ήταν τραγούδια, που μίλησαν ίσα στην καρδιά μέσα απ'την οπιούχα μελωδία και τους λιτούς στίχους τους γιατί ήταν δημιούργημα λαϊκών ανθρώπων.

Η έκφραση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των "μορφωμένων", που πολλές φορές φτιασιδώνεται με δήθεν καλούδια κάνοντάς την  παρα-μόρφωση!
Είναι έκφραση του καθενός ... Κι η τέχνη, είναι έκφραση!Εκφραση, που ο καθένας μας προσλαμβάνει ανάλογα με την προσωπική του αίσθηση, που αφομοιώνεται σύμφωνα με τους δικούς του μηχανισμούς  αντιληπτικότητας, εξοστρακίζεται ή γίνεται αποδεκτή και ενσωματώνεται στην πνευματική του κουλτούρα.

Θέση ξεκάθαρη και αμετάβλητη!!

Ήταν  10 Μαίου του 1905 όταν στο Δανακό της Σύρου ερχόταν στον κόσμο ο πρωτότοκος γιός του Δομήνικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη,μετέπειτα πατριάρχης του ρεμπέτικου.

Φτωχή οικογένεια ,αγαπούσε όμως τα γλέντια και τη ζωή!
Οι παπππούδες έπαιζαν γκάιντα, άκουσμα, που έκανε το Μάρκο ν'αγαπήσει από μικρός  τη μουσική.
Η ανάγκη για επιβίωση φέρνει το Μάρκο Βαμβακάρη μικρό παιδάκι να δουλεύει στα σφαγεία του Πειραιά.

Εκεί, όπως αφηγείται  ο ίδιος,

"… άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα που σπάνε τα κόκαλα στο μαγαζί…"

Αγόρασε ένα μπουζούκι και στα τέλια του έγραψε τη μεγάλη του ιστορία...
Το μπουζούκι στα χέρια του παίρνει άλλη διάσταση.
Εισέρχεται σε "ανώτερους" καλλιτεχνικούς χώρους, όπως το θέατρο "Κεντρικόν" ...

"Μπουζούκι μου ποιός τό'λπιζε στα τόσα μεγαλεία, 
στο θέατρο το κεντρικό να δώσεις συναυλία",

θα γράψει για το γεγονός,ο Βαμβακάρης!


Ο παππούς μου είχε μια φωνή καμπάνα!Από την ώρα, που ξυπνούσε ως το βράδυ, που θα ξαπλωνόταν στο στρώμα, δεν έκλεινε το στόμα του...
Είχε αδυναμία στο Βαμβακάρη κι ήξερε όλα τα τραγούδια του, απ'έξω...
Μας μάζευε όλα τα 'γγόνια και μας μάθαινε να τραγουδάμε.
Παρενθεσιακά, μας έλεγε και κάποιες ιστορίες από κείνες τις παλιές, που τότε δεν καταλαβαίναμε πολύ, όμως το πλήρωμα του χρόνου μάς έφερε αντιμέτωπους μ'αυτές και την ουσία τους.

"Το τραγούδι", θυμάμαι, έλεγε "δεν είναι μόνο απόλαυση!...Είναι ανάγκη...Το νερό, που ξεδιψά ο δημιουργός του!
Ο τρόπος, που θέλει να φωνάξει το βάσανο, τον καημό του, τον πόνο, την απελπισία και την απογοήτευσή του!
Το μαράζι, τη...σκυλοφιλοσοφία του...!"

Ο παππούς άρχισε να μιλάει αργά...και το βλέμμα του πλανήθηκε μακριά ...
Ταξίδεψε πριν τον πόλεμο στις μέρες του '36 ,που η Ελλάδα μας διένυε και τότε μια περίοδο βαθύτατης πολιτικής και οικονομικής κρίσης.
Πρωθυπουργός ήταν ο Κονδύλης, που τη θέση του πήρε ο Δεμερτζής, αφού  μια ανακοπή καρδιάς έστειλε τον πρώτο ξαφνικά στον άλλο κόσμο!
Εντός ολίγου χρονικού διαστήματος τον ακολουθεί από την ίδια αιτία και ο Δεμερτζής.
Φαίνεται  πως ο θάνατος είχε σημαδέψει  την Ελλάδα των πολιτικών, εκείνη την άνοιξη!
Το Μάρτη της ίδιας χρονιάς πεθαίνει και  ο Βενιζέλος.

"Το θάνατο δεν αποφεύγει κανείς,τελικά, όσο βαρύ όνομα κι αν φέρει στις πλάτες του", έλεγε ο παππούς!

Τότε είναι, που ο Μάρκος Βαμβακάρης κάθισε κι έγραψε το τραγούδι με θέμα τους θανάτους των πρωθυπουργών...
Ο θάνατος είχε δώσει αφορμή να γραφτεί ένα λαϊκό-σατιρικό  άσμα!

"Ο Μάρκος υπουργός"

"Όσοι γινούν πρωθυπουργοί,
όλοι τους θα πεθάνουν,
τους κυνηγάει ο λαός
απ’ τα καλά που κάνουν..."


Πόσο δίκιο είχε!
Ας ακούμε πού και πού καμμιά λαϊκή δημιουργία...
Χανόμαστε κάτω απ'το πολύ κυριλέ ...
"Έχει κι η λαϊκάτζα τα "πολύτιμά" της...Πλάστηκε κι αυτή για μεγαλεία", έλεγε ο παππούς...




To κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Friday, 8 May 2015

"Mια φαρμακό-cola να σβήσει τη δίψα μας!"



Θυμάμαι τα καλοκαιρινά Σαββατόβραδα!
Με τι λαχτάρα περίμενα τη μεγάλη «έξοδο»!
Εκείνα τα χρόνια «μεγάλη έξοδο» θεωρούσα τη βόλτα στο διπλανό θερινό σινεμά της πόλης μου, ν'απολαύσω μια απ'τις αθάνατες ελληνικές ταινίες ή κάποια(αγαπημένες μου) με το Λουί ντε Φινές, να μπουκώσει η παιδική ψυχή, ευτυχία!!
Θυμάμαι προτού το διάλειμμα και λίγο πριν ανάψουν τα φώτα το συρτό ήχο, που διαχεόταν στη μοσχοβολισμένη από γιασεμί, ατμόσφαιρα!

 «Φσσσσςςςςς!!!!!!»

 ...και στην οθόνη εμφανίζονταν ιδρωμένα κορμιά κάτω απ'τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, να «ικετεύουν» ζητώντας κάτι να επουλώσουν την εσωτερική λάβρα τους, κάτι να ξεγελάσουν τη τυρρανική δίψα τους...κι ακουγόταν στη διαπασών η μελωδία από το σποτάκι:

 «Στον ήλιο και στην αμμουδιά

Σαν νοιώθεις κέφι στην καρδιά

Τις στιγμές σου αυτές, ότι ζεις κι αγαπάς

Κόκα Κόλα ζητάς»


Θα καταλάβατε!

Ναι, τ'ομολογώ! Η coca cola είναι το λατρεμένο μου «ποτό»!Σε επίπεδα κατάχρησης-εξάρτησης!

Κάτι ανάλογο με το «τσιγάρο», που ποτέ δεν έβαλα στο στόμα μου, όμως μπορώ να κατανοήσω την απόλαυση, που προσφέρει σ'ένα καπνιστή!

Σαν την απόλαυση, που χαρίζει αυτό το «ανθρακούχο βάλσαμο» μετά από τρελό φαγοπότι ή κείνα τα μεσημέρια, που βράζει και φλέγεται ο τόπος!



Η coca cola εφευρέθηκε σαν σήμερα 8 Μαΐου 1886 από τον φαρμακοποιό John Pemberton και αρχικά προοριζόταν ως φάρμακο.

Ο Πέμπερτον είχε αναμείξει μπαχαρικά  με φρέσκα συστατικά διαφόρων χωρών με ανθρακούχο νερό!Ένα τονωτικό ποτό με βάση το εκχύλισμα φύλλων κόκας, το οποίο οι χωρικοί των Άνδεων χρησιμοποιούσαν ως δυναμωτικό.

Γεύση, άρωμα, απόλαυση...ξεχωριστά!Και κείνο το αίσθημα ανακούφισης, μοναδικό!




H φωτογραφία είναι από την Ατλάντα και το Μουσείο της Κόκα Κόλα, όπου στην πρόσοψή του υπάρχει το άγαλμα του εφευρέτη-παρασκευαστή της, Πέμπερτον με το χέρι τεντωμένο να προσφέρει ένα ποτήρι «φάρμακο» σε όποιον το είχε ανάγκη...




















Το πρόσωπο, που πρωτοπαρουσιάστηκε σε διαφημίσεις της Coca cola ήταν η πανέμορφη αμερικάνα Hilda Clark, μοντέλο, τραγουδίστρα και ηθοποιός.
Από το 1890 ως το 1903 η μορφή της κοσμούσε χάρτινες αφίσες, κάρτες, εισιτήρια, ημερολόγια...ως δίσκους σερβιρίσματος!


Με το σλόγκαν «γευστικό, δροσιστικό, δυναμωτικό», που έδινε έμφαση στις τονωτικές ιδιότητες του ποτού, ή με την επισήμανση πως θεραπεύει από πονοκεφάλους, η Hilda Clark  διαφήμιζε το νέο προϊόν, που πωλείτο για 5 σεντς το ποτήρι από τα...φαρμακεία!!!

Φυσικά η σημερινή μου δημοσίευση δεν αποτελεί διαφήμιση στις αναζωογονητικές ιδιότητες του καραμελόχρωμου αναψυκτικού!
Όλοι γνωρίζουμε, όπως και για κάθε τι που φτάνει στα όρια της υπερβολής,  πως η υπέρμετρη κατανάλωσή της έχει συνέπειες για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Τελειώνω με κάτι, που μας δίδαξαν οι αρχαίοι έλληνες και το λέω δυνατά για να τ'ακούσω και γω:

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ!!

Πλησιάζει το καλοκαιράκι, φίλοι μου! Ο ήλιος πυρπολεί τις μέρες μας!
Προσωπικά, δεν χρειάζομαι αλκοόλ για να'χω διάθεση ανεβασμένη!Ενα ποτήρι κόκα κόλα στο χέρι και οι λικνιστικές φιγούρες της ρουμάνας Inna είναι ικανές να δώσουν στο μεσημέρι μου το ανάλογο κέφι!
Ο ζωντανός ρυθμός, η χορευτική μελωδία, γλάροι που πετούν σ'ομορφιές και θαύματα, με βγάζουν στ'ανοιχτά...   ν' αποθεώσω ό,τι αγαπώ!


"Inna - Cola Song"




Tuesday, 5 May 2015

"Ευγενία, η καπελοφορούσα τελευταία βασίλισσα των Γάλλων"

"Portrait of the Empress Eugénie", Franz Xaver Winterhalter 

Σας αρέσουν τα καπέλα;...Ή τα θεωρείτε ως αξεσουάρ υπερβολικά,  εκκεντρικά και ενίοτε περιττά;
Εγώ, τα λατρεύω!
Από τα αγαπημένα μου, εκείνα σε στυλ "Ευγενίας ντε Μουντίχο"!!


Ένα από τα καπέλα που λάνσαρε ως μόδα τη δεκαετία του '30 η Γκρέτα Γκάρμπο ήταν και κείνο με την πολύ μεγάλη κλίση προς τη μια μεριά του προσώπου, τόσο, που σχεδόν έκρυβε  το ένα μάτι.
Χαρακτηριστικό του, το μακρύ λοφίο από  στρουθοκάμηλο!


Η έμπνευσή του από την  τελευταία βασίλισσα των Γάλλων, σύζυγο του Αυτοκράτορα Ναπολέοντα του Γ΄, Ευγενία ντε Μοντιγιό ή Μουντίχο κατά τους Ισπανούς, που γεννήθηκε σαν σήμερα 5 Μαΐου  1826 στη Γρανάδα και διακρινόταν για την αγάπη της στα καπέλα και την αισθητική της, εν γένει.

Το συγκεκριμένο τύπο καπέλου το έβρισκε άριστο για ιππασία, καθώς της κρατούσε τα μαλλιά πίσω, χωρίς να "κλέβει" πόντους από την ομορφιά του προσώπου της!
To μικροσκοπικό αυτό καπελάκι, από τσόχα ή βελούδο θεωρήθηκε πολύ chic!


"Eugenie de Montijo", Franz Xaver Winterhalter



Λάτρης της τέχνης, του ωραίου, η Ευγενία αντέγραψε

πολλά από τα έπιπλα της Μαρίας Αντουανέτας για να

επιπλώσει τα ανάκτορα του Κεραμεικού, τα οποία

διακόσμησε με εξαιρετικά έργα τέχνης!

Δικαίως διακρίθηκε για τη λαμπρότητα των γιορτών,

που διοργάνωνε στο Παλάτι !






φωτο 1
φωτο 2


















Στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης συνάντησα μια ακουαρέλα της, που την απεικονίζει να ιππεύει φορώντας ισπανικό καπέλο και μπολερό με στενά μανίκια(φωτο1), καθώς και μια φωτογραφία της σε προχωρημένη ηλικία (φωτο2), πιστή όμως στην αγάπη της για τα καπέλα και πάντα κομψή, καλαίσθητη και σικάτη!!!


Από την οπερέτα των Valerio - Solano το τραγούδι:"Eugenia de Montijo" προς τιμήν της!

Eugenia de Montijo,
que te vayas de España,
para ser reina.
Por las lises de Francia, 1.
Granada dejas,
y las aguas del Darro,
por las del Sena.
Eugenia de Montijo!



Η Ευγενία ασκούσε με τη γοητεία της έντονη επιρροή στον Αυτοκράτορα, ο οποίος συχνά τη συμβουλευόταν επί σημαντικών ζητημάτων, και όταν απουσίαζε, εκείνη ασκούσε καθήκοντα αντιβασίλισσας.

Σε μια παλιά γαλλική λαϊκή μελωδία του 18ου αι. προσαρμόστηκαν στίχοι από τους στρατιώτες της Λεγεώνας των Ξένων, όταν το 1861 επί Ναπολέοντα ΙΙΙ υπήρξε επέμβαση των Γαλλικών δυνάμεων στο Μεξικό.

Ο τίτλος του τραγουδιού αναφέρεται στην Ευγενία ντε Μοντίχο, σύζυγο του γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα ΙΙΙ.

"Adieu belle Eugénie"

Eugénie les larmes aux yeux
Nous venons te dire adieu
Nous partons de bon matin
Par un ciel des plus serein

Nous partons pour le Mexique
Nous partons la voile au vent
Adieu donc belle Eugénie
Nous reviendrons dans un an"




Ένας αστεροειδής καθώς και ένα μικρό νησιωτικό σύμπλεγμα στον Ειρηνικό έχουν πάρει το όνομα της "Ευγενίας", που πέθανε τον Ιούλιο του 1920.