Friday, 20 November 2015

"Τολστόι:Σονάτα Κρόυτσερ"




"Music is the shorthand of emotion
δηλαδή 
"Η μουσική είναι η συντομογραφία του συναισθήματος",  είχε πει κάποτε ο Τολστόϊ ...

Κι είχε απόλυτο δίκιο!
Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι να σε ταξιδέψουν οι νότες της...
Φτάνεις στο μαγικό της κόσμο...κι ένα κάρο συναισθήματα παραδίνονται στον τρελό χορό τους...

Η μουσική είναι ζωή!Δίνει ζωή σε κάθε βουβό συναίσθημα!
Ο ήχος της αγκαλιάζει με το πέπλο του, της ψυχής το νοιώθεμα...

"Πορτραίτο Λέοντος Τολστόι", Ilya Repin - Tretyakov Gallery,  Μόσχα

Η μαγική πένα του μεγάλου ρώσου συγγραφέα καταγράφει:

"...Στο δείπνο... η μουσική άρχισε... Αυτός πήρε το βιολί του και η γυναίκα μου κατευθύνθηκε προς το πιάνο...
Ω, πως θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες!...πως έφερε το βιολί του, πως άνοιξε τη θήκη, έβγαλε έξω το μαντήλι για το πηγούνι κεντημένο απο γυναικείο χέρι και αρχισε να κουρδίζει το όργανο...και τη γυναίκα μου να κάθεται δήθεν αδιάφορα...κάθισε στο πιάνο και άρχισαν με ...το τσίμπημα των χορδών και την τακτοποίηση των παρτιτούρων. 
Θυμάμαι πως κοίταζαν ο ένας τον άλλο και έριχναν ένα βλέμμα στους ακροατές τους.
Έπειτα άρχισε η μουσική.
Έπαιζαν τη σονάτα του Κρόυτσερ, του Μπετόβεν.
Μα δεν είνα κάτι φοβερό η μουσική;
και τι είναι αυτό που κάνει; 
Λένε πως η μουσική εξημερώνει τα ήθη, εξυψώνει τον άνθρωπο - ανοησίες, ψέμματα! 
Ενεργεί, επηρεάζει, αλλά δεν εξυψώνει καθόλου την ψυχή...τη διεγείρει…!!! "

To απόσπασμα είναι από τη θαυμάσια νουβέλα :

"Η Σονάτα του Κρόυτσερ", του μεγάλου Λέοντος Τολστόι, που έφυγε σαν σήμερα 20 Νοέμβρη 1910.
"The Kreutzer Sonata"-Rene Francois Prinet


Αφορμή για τον τίτλο της νουβέλας στάθηκε η ομώνυμη σονάτα του Μπετόβεν και περιγράφει τη σχέση ενός βιολιστή και μιας παντρεμένης πιανίστας, την οποία σκοτώνει ο παθιασμένος από ζήλια σύζυγος.


Ο Τολστόϊ με έξοχο τρόπο προσεγγίζει τον έρωτα, το γάμο, τις σχέσεις , καθώς και τις ανεξήγητες εκείνες δυνάμεις που μπορούν να οδηγήσουν τα πράγματα σε μια έκρηξη!!
Η Μουσική είναι μία απο αυτές;;;




Μπετόβεν: "Σονάτα Κρόυτσερ"  με τον David Oistrakh:



Έντονα πάθη, συναισθηματικές αναταράξεις, που αποτυπώνονται μουσικά στο "Κουαρτέτο για Έγχορδα αρ. 1" του τσέχου Λέος Γιάνατσεκ, o oποίος εμπνέεται το περίφημο έργο του από τη νουβέλα του Λέοντος Τολστόι.
Στη μουσική του κουαρτέτου απεικονίζεται το δράμα μιας ψυχής, με στιγμές σύγκρουσης, καθώς και συναισθηματικές εκρήξεις.
Πάθος, ερωτική ανυπομονησία, αδημονία για λύτρωση. αποδέσμευση απ'την οδύνη του έρωτα...
H λαχτάρα, η ταραχή της ενοχής, η γλύκα της αγάπης, η αμφιβολία, ο φόβος, η ευαισθησία, η κατάρρευση.

Όλα περιγράφονται πιστά από το Γιάνατσεκ, που με οδηγό τη νουβέλα του Τολστόι περνάει το δικό του μήνυμα- διαμαρτυρία για την τυρρανία των γυναικών από τους άνδρες.
Ένα προγραμματικό κουαρτέτο, με υπότιτλο "Σονάτα Κρόυτσερ", άκρως δεξιοτεχνικό, που η ακρόασή του δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.







Thursday, 19 November 2015

"Αγία Πετρούπολη, γέφυρα Anichkov"



Ευτυχώς δεν είχε ζέστη.Ο καιρός ευνοούσε το πολύωρο περπάτημα σε μια μεγαλούπολη, προσωποποίηση της μεγαλοπρέπειας  και της φήμης του ρωσικού λαού.
Βρισκόμουν στην Αγία Πετρούπολη και είχα από νωρίς ξεκινήσει τη βόλτα στην περίφημη λεωφόρο Νιέφσκι.
Είχα δει και θαυμάσει τα περισσότερα μεγαλόπρεπα κτίσματα στα δεξιά και τ' αριστερά της.
Υπολειπόταν όμως μια γέφυρα σημειωμένη στο χάρτη μου μέσα σε ένα κόκκινο κύκλο από χοντρό μαρκαδόρο, που σημαίνει πως στην έρευνά μου πριν το ταξίδι κάτι σημαντικό θα είχα βρει για να θέλω να την επισκεφτώ, ντε και καλά!

Η παρέα μου συμφώνησε να την φτάσουμε, αφού φαινόταν πως είμαστε κοντά στη γέφυρα Anichkov, με όση ευγένεια τής είχε αφήσει η υπομονή της… 
Στα πρόσωπα κάποιων είχα διακρίνει με την άκρη του ματιού μου μορφασμούς δυσανασχέτησης και μάλλον ήταν η στιγμή να δώσουν τον εσωτερικό όρκο τους πως δεν ξαναταξιδεύουν με την ψιλολόγα, ακόρεστη Ελπίδα !
Έκανα πως δεν είδα ή άκουσα και προχώρησα με βημα ταχύ κατά μήκος του Φοντάνκα, ενός καναλιού του Νέβα, πρώτη γέφυρα του οποίου ήταν η Άνιτσκοφ, πλαισιωμένη με σκαλιστά υπέροχα κιγκλιδώματα, αλλά κυρίως με τα τέσσερα γλυπτά στις άκρες της, πρότυπα για όλους τους μετέπειτα καλλιτέχνες του είδους.

«Λέω να γυρίσουμε πίσω.Νομίζω έχουμε πάρει λάθος δρόμο.
Έχουμε χαθεί κι απομακρυνθήκαμε αρκετά από το κέντρο της πόλης»

ακούστηκε η φωνή της Μαρίας.
Τα πρόσωπα όλων φωτίστηκαν…με τη λάμψη της ανακούφισης. Σα να περίμεναν κάποιον να πάρει την πρωτοβουλία να ανακόψει τη φόρα μου γι’αυτή την απογευματινή βόλτα, που παρότι δεν είχε ζέστη είχαν ιδρώσει τα μέτωπα όλων μας από το μη αναμενόμενο, πολύωρο περπάτημα…
Ο άντρας μου με κοίταξε και μου’ κανε νόημα με τα μάτια, σα να μου λέει:

«Ε, δίκιο έχουν ! Το παράκανες! Ας γυρίσουμε, ακολουθώντας την επιθυμία των πολλών!»

Κοντοστάθηκα, προβληματίστηκα...


Ήμουν αγενής με αυτή την επιμονή μου κι ετοιμαζόμουν να ζητήσω συγγνώμη και να δεχτώ την πρόταση για επιστροφή στην πόλη, όταν αγναντεύοντας κάπως πιο πέρα πήρε το μάτι μου ένα ροζ-σωμόν κτίριο με γύψινες διακοσμήσεις, που κάτι μού θύμιζε από φωτογραφίες.

«Να, βρε παιδιά!Φτάσαμε!Ούτε εκατό μέτρα ακόμη!»


Εγωισμός, απίστευτος εγωισμός, αν το σκεφτείς.


Δεν θα θέλατε να βλέπατε το βλέμμα που μου' ριξε ο σύζυγος, νοιώθοντας όλη τη ντροπή που θα’ πρεπε να αισθάνομαι εγώ εκείνη την ώρα για την αναστάτωση που είχα προκαλέσει.
Άνοιξα λίγο το βήμα μου να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι ό,τι είχα κατά νου.

Προπορεύτηκα της παρέας και…δεν είχα άδικο!




Το ροζ κτίριο ήταν το ανάκτορο Μπελοζέρσκι, μιας πριγκιπικής οικογένειας του Κιέβου, σε νεομπαρόκ στυλ, διακοσμημένο περίτεχνα με κορινθιακούς κίονες και μικρά μπαλκονάκια στην πρόσοψη που στηρίζονταν σε μια σειρά από Άτλαντες.


Κοντοστάθηκα για ελάχιστα λεπτά, ως να με φτάσει το τσούρμο  και  θαύμασα τις κομψές γιρλάντες, που στόλιζαν τους εξωτερικούς τοίχους, τα σιδερένια λεπτοδουλεμένα
κάγκελα και τη μεγάλη ξύλινη
εξώπορτα με τα πολυσχιδή σκαλίσματα και το μπρούτζινο πόμολο.


Οι ανάγλυφοι Άτλαντες με τα γεροδεμένα κορμιά τους, μάλλον σε δωρικό ρυθμό, στηρίζουν τα μικρά αίθρια υπομένοντας τη θεία τιμωρία με θαυμαστή εγκαρτέρηση, ατενίζοντας τα νερά του Νέβα...

Απέναντι, ήταν η περίφημη γέφυρα με τα άλογα.
Όλοι σχεδόν συγχρονισμένα βγάλαμε ένα επιφώνημα ανακούφισης…
Το δικό μου ήταν επιφώνημα θαυμασμού!

Απλή, αλλά κομψή στην κατασκευή της με τρία τοξωτά ανοίγματα στην κάθε πλευρά, που πλαισιώνονταν από λεπτεπίλεπτα συμμετρικά κάγκελα με μορφές από θαλάσσια όντα..

Γοργόνες, ψάρια, ιππόκαμποι και μυθολογικοί τρίτωνες…δοσμένα με μια διάσταση παραμυθική από τους μάστορες της τέχνης, που τα δημιούργησαν!

Η γέφυρα Anichkov είναι η παλαιότερη γέφυρα πάνω από τον ποταμό Fontanka στην Αγία Πετρούπολη, κατασκευάστηκε αρχές του 18ου αι. μετά από διαταγή του Μεγάλου Πέτρου και πήρε το όνομα του επιβλέποντος την οικοδόμηση της γέφυρας.

Τα πιο εντυπωσιακά στολίδια της πέραν των κιγκλιδωμάτων είναι τα τέσσερα γλυπτικά συγκροτήματα στα άκρα της. 

Πρόκειται για όμορφα έργα από χυτό ορείχαλκο , δημιουργήματα του  Peter Klodt, που παριστάνουν την εξημέρωση του αλόγου σε τέσσερεις φάσεις, στην ουσία τον αγώνα του ανθρώπου με τη φύση.


Μοναδικά παραδείγματα τέχνης του γερμανικής καταγωγής, αγαπημένου γλύπτη του τσάρου Νικολάου , γιατί ο ίδιος δεν εμπνεύστηκε μόνο τα σχέδια των γλυπτών αλλά και έχυσε τα αγάλματα με τα δικά του χέρια!






     







Ο καλλιτέχνης αγαπούσε πολύ τα ζώα και έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για τα αραβικά άλογα, όπως και ο τσάρος!

Στη πάνω πλευρά της γέφυρας στήθηκαν δυο γύψινα ομοιώματα των πρωτοτύπων γιατί ο τσάρος χάρισε τα αυθεντικά, το ένα στο βασιλιά της Πρωσίας και το άλλο στη Νάπολη για την άψογη  φιλοξενία  κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην ιταλική πόλη.

Όλων απορία ήταν πώς τα γλυπτά δεν καταστράφηκαν  κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ.Ευτυχώς η προνοητικότητα των αρμοδίων λειτούργησε σε όφελος της τέχνης και του πολιτισμού καθώς τα γλυπτά αφαιρέθηκαν και κρύφτηκαν στα υπόγεια  του Anichkov Palace, που βρίσκεται παραπλεύρως.
Έτσι, σε αντίθεση με τη γέφυρα, τα γλυπτά παρέμειναν ανέπαφα και επέζησαν του πολέμου.
Τα κοιτάζω εκστασιασμένη...Η ανατομία των σωμάτων απολύτως φυσική!

Οι ντόπιοι κινούνται σε ρυθμούς γρήγορους.Περπατούν χωρίς να δίνουν σημασία σε ό,τι οι τουρίστες επεξεργάζονται λεπτομερώς γύρω τους.
Τα αυτοκίνητα διαβαίνουν τη γέφυρα σε μια ακατάπαυστη ροή, αλλά εγω απτόητη περνάω απέναντι να δω από κοντά όλες τις φάσεις της δάμασης του αγριότητας…του ανεξέλεγκτου, που ζητά όρια...

Βρίσκω το μέρος ως ένα από τα πιο ρομαντικά μέρη της πόλης.
Περήφανα , αγέρωχα άτια, μορφές εκφραστικές, με μια απίστευτη δυναμική!  


Στο ένα ο νεαρός γητευτής προσπαθεί να  καθοδηγήσει το άλογο… 
Στο άλλο γονατίζει με το χαλινάρι τυλιγμένο στο χέρι προσπαθώντας να το συγκρατήσει καθώς ορμά προς τα μπρός. 
Στο τρίτο ο δαμαστής έχει ρίξει κάτω τον άγριο επιβήτορα και στο τελευταίο τού τραβά τα γκέμια, να πάψει τον καλπασμό...

Άγρια, οργισμένη ακόμα κι η χαίτη π’ανεμίζει στο ρώσικο άνεμο…
Ακούω τ' αλογίσια ρουθουνίσματα, τρελαμένες αντηχήσεις ενός χλιμιντρίσματος, που δονεί ολάκερη τη γέφυρα στο πάλεμα με την τιθάσευση , με την υποταγή…
Νοιώθω το σφρίγος της ζωικής φύσης, μυρίζω το χνώτο της λεηλατημένης ψυχής… και το πρότερο αγέρωχο άτι, παραδομένο στα χαλινάρια τ’ άπονα, στα χαλινάρια τα σφιχτά…

Καμαρώνω τη δύναμή σου, άνθρωπε!!

Οι σκέψεις ξεμάκρυναν αρκετά…και θα μπορούσαν να πάνε ακόμα παραπέρα, αλλά ήταν ώρα να γυρίσουμε.
Κάτω απ’τα σύννεφα, τα φωτισμένα από το πορφυρό ηλιοβασίλεμα αποχαιρέτησα τη γέφυρα των αλόγων.

Στο γυρισμό κράτησα κάποιες σημειώσεις να τις διαβάσουμε στη μνήμη αυτού, που τα δημιούργησε, του καλλιτέχνη γλύπτη Peter Clodt, που πέθανε σαν σήμερα 20 Νοέμβρη του 1867...


Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Sunday, 8 November 2015

"Arnold Bax: Όλιβερ Τουίστ"




Καλό Κυριακάτικο βράδυ, φίλοι μου εκλεκτοί!

Δεν σας κρύβω πως σήμερα δεν είχα το χρόνο και ως εκ τούτου το σκοπό να κοινοποιήσω κάτι, όμως η γενέθλια επέτειος του αγαπημένου μου Άρνολντ Μπαξ(8 Νοέμβρη 1883) με εκθέτουν ως ασυνεπή σε ό,τι έχω κατά νου…

Είναι αρκετές οι φορές, που έχω ασχοληθεί με το συνθέτη, έχω παρουσιάσει κάποια έργα του, έχω μιλήσει για την περιβόητη παθιασμένη σχέση του με την πιανίστα Χάριετ Koέν
Μ’ έχει γενικώς απασχολήσει το θέμα «Μπαξ», τόσο που έφτασα να περπατώ για χάρη του στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Τίνταγκελ, να περπατώ σχεδόν στο γκρεμό, που σχηματίζουν οι σχιστόλιθοι στο ερειπωμένο κάστρο της Κορνουάλης, προκειμένου ν’αφουγκραστώ όλα εκείνα που συνεπήραν τον Μπαξ για να πλάσει τα υπέροχα μοτίβα του στο συγκεκριμένο έργο.

Η ιμπρεσιονιστική χρήση της αρμονίας και η περίτεχνη ενορχήστρωση, που διαπνέουν τα έργα του, δεν αφήνει κανένα, πολύ ή λίγο γνώστη της μουσικής του, ασυγκίνητο.

Σήμερα, όμως θα ήθελα να συνδέσω τη μουσική του με έμπνευση, που έρχεται από τη ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ και ανήκει στα τελευταία έργα του συνθέτη, γραμμένα για τον κινηματογράφο.

Στην κινηματογραφική μουσική εισήλθε σχετικά αργά, στην ηλικία των 59, και περιλαμβάνει δυο έργα που γράφτηκαν τα τελευταία 11 χρόνια της ζωής του.
Μια μικρού και μια μεγάλου μήκους, ταινίες.

Η πρώτη, με τίτλο "Malta G.C." είναι ένα ντοκυμαντέρ σχετικό με την αντίσταση των Μαλτέζων στις αεροπορικές επιθέσεις των Γερμανών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η δεύτερη με τίτλο "Όλιβερ Τουίστ" εμπνευσμένη από τον ομώνυμο ήρωα του Κάρολου Ντίκενς.

Ένα βιβλίο, ορόσημο στην Παγκόσμια Λογοτεχνία, που προσφέρει απερίγραπτη συγκίνηση σε κάθε αναγνώστη, ανεξάρτητα από ηλικία.

"Από την εικονογράφηση του βιβλίου"

Κάθε φορά που διάβαζα τον «Όλιβερ Τουίστ» ως παιδί ή το ξαναδιάβαζα με τα παιδιά μου, ο συγγραφέας των φτωχών, των ανήμπορων και των αδικημένων μιλούσε στην καρδιά μας προκαλώντας ένα μεγάλο σιωπηρό ερωτηματικό, που μετατρέπεται αυτόματα σε δάκρυ , σε κόμπο, σε οργή κι αγανάκτηση…
Συναρπαστική αφήγηση, γεμάτη συμβολισμούς.

Απόψε, για χάρη του έτρεξα στη βιβλιοθήκη μου…Το αναζήτησα …και καταθέτω ένα μικρό απόσπασμα…

<<ΟΛΙΒΕΡ ΤΟΥΙΣΤ, ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ>>

«Δεν έκανες καθόλου καλά ακόμα που το' σκασες, Όλιβερ.
Κι αν ξαναγίνει, θα το μετανιώσεις πικρά...Δε μ' αρέσει η αχαριστία.Να το ξέρεις! 
Αλλά έχε χάρη, που σε συμπάθησα. Θα σε κρατήσω κοντά μου και θα σου μάθω τη δουλειά.
Γιατί αλλιώς πας χαμένος!»

Έτσι του μίλησε ο παλιάνθρωπος ο Φάγκιν.
Και το παιδί ένιωσε την καρδιά του να βουλιάζει μέσα στον τρόμο και την απόγνωση…

Ένα βράδυ, το Τσακάλι έπιασε τον Όλιβερ παράμερα και του μίλησε .

“Γιατί δεν έρχεσαι να δουλέψεις μαζί μας;".
"Γιατί αυτό που κάνετε είναι κλεψιά!" απάντησε το παιδί.
"Και λοιπόν; Και η κλεψιά μια δουλειά είναι! Σαν όλες τις άλλες!
Έλα και δε θα βγείς χαμένος."
"Όχι!Ποτέ μου δε θα γίνω κλέφτης!" είπε ο Όλιβερ με δάκρυα στα μάτια.

"Καλά...Έτσι έλεγα κι εγώ στην αρχή.....
Περίμενε, όμως, να σε περιλάβει ο Σάικς με το βούρδουλα, και τότε τα ξανακουβεντιάζουμε!" απάντησε το Τσακάλι.

"Τι θαρρείς πως θα καταφέρεις ολομόναχος στο Λονδίνο;
Κανένας δε σε νοιάζεται!Κανένας δε σε ξέρει! 
Κανένας δε θα τρέξει να σε βοηθήσει!
Το καλό που σου θέλω, λοιπόν, κάνε ό,τι σου λένε ο Φάγκιν κι ο Μπιλ Σάικς.
Γιατί έχουν τον τρόπο να σε σακατέψουν, αν τους πάς κόντρα!».

Ο Ντίκενς μέσα από τη ρεαλιστική του διήγηση,

o David Lean με τη διεισδυτική σκηνοθετική του

ματιά, αλλά στην προκειμένη ο Bax με τη

μουσική του, σκιαγραφεί τη δύσκολη ζωή των

αναξιοπαθούντων, αποτέλεσμα των νόμων των

εφησυχασμένων αστών, νόμων που οι ίδιοι

φτιάξαμε.


Εγκλήματα, εκμετάλλευση, επαιτεία, υποκρισία,

αθλιότητα, ξεπεσμός, κτηνωδία…

Τα νοήματα διαχρονικά με τη μουσική να τα

ενισχύει σαν ουσιαστικός δευτεραγωνιστής,

σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στο

νοηματικό περιεχόμενο.



Η μουσική του Bax είναι υποδηλωτική, ανοιχτή σε ατελείωτους συνειρμούς.

Εκείνο το άφθαστο χιούμορ του Ντίκενς δοσμένο ευφυώς από το συνθέτη, με μια ανεπανάληπτη μουσική εφευρετικότητα κωμικών στοιχείων (μουσικοί διάλογοι ανάμεσα σε ξυλόφωνα και χάλκινα πνευστά), χωρίς όμως να χάνεται η απέραντη τρυφερότητα και η συμπόνοια για τα δυστυχώς, εκατομμύρια «Όλιβερ Τουίστ», που  υπάρχουν και σήμερα!

Τα μοτίβα δυνατά και αιχμηρά καταδεικνύουν έναν «τρίτο κόσμο» ανάμεσα στις «πολιτισμένες» κοινωνίες με τα «βασανιστήρια» να διογκώνονται και τους σωματικούς, αλλά κυρίως τους ψυχικούς εξευτελισμούς να φωτίζονται περισσότερο τρομακτικοί!

Η οπτική φαντασία του συνθέτη σκωπτική, παθιασμένη, τρομακτική κι άλλοτε ευαίσθητη, ζωντανή, ενεργητική, ή με ρομαντική διάθεση στέκεται επάξια στο ύφος, το κλίμα και το πνεύμα του Nτίκενς με τους ήχους να ξεπροβάλλουν σα φως, που παλεύει με τα σκοτάδια, σαν ομίχλες με την ελπίδα, σαν το άδικο με την καλοσύνη και τον αλτρουισμό…

Ζητάω συγγνώμη για τη φλυαρία μου, αλλά ο «Όλιβερ Τουίστ» ως βιβλίο έχει χαράξει την παιδική μου μνήμη βαθιά , οι εικόνες αναπλάθονται πιστά με την ταινία και η μουσική διατρανώνει τα συναισθήματα, που γεννά ο ήχος και η εικόνα…
Γι’αυτό και ο χείμαρρος λόγου από μεριάς μου!

Σας αφήνω να απολαύσετε το βασικό θέμα της ταινίας, που εκτελεί η αγαπημένη πιανίστα του Bax, Χάριετ Κοέν, με την οποία, όπως είπαμε είχε μια παθιασμένη ερωτική σχέση.




Λύπη και τρυφερότητα...θυμός και περηφάνια...σκοτάδι και θαμπή ηλιαχτίδα...κόλαση και ελπίδα για Παράδεισο...
Αντίθετα συναισθήματα, αντίπαλες δυνάμεις, που συγκρούονται, με το καλό τελικά να υπερτερεί και να διαμορφώνει την παιδική ψυχή μας!
Και πόσο επίκαιρο...Όσο κι αν αλλάζουν, εξελίσσονται και "προοδεύουν" οι εποχές, οι Όλιβερ δεν θα εκλείψουν γιατί τα σκοτάδια της ψυχής είναι σχεδόν ακατόρθωτο, αν δεν το θελήσουμε πραγματικά, να διαλυθούν.

Καλό βράδυ σας !

Saturday, 7 November 2015

"Μουσικές Αλ-άμπρες για το Σαββατόβραδο"


Kαλό Σαββατόβραδο, αγαπημένοι μου φίλοι!

"A Court in The Alhambra", Weeks Edwin Lord 

Χαμηλώστε τα φώτα, ανάψτε κεριά...
Ταξιδέψτε νοερά σε αγαπημένα Ανδαλουσιανά τοπία...
Ο νους καλπάζει στο "γλυκό, μαλακό, γιομάτο ανθρώπινη θερμότητα αραβίτικο πολιτισμό της Ισπανίας..."

Γρανάδα,  φαράγγια, ο ορμητικός Ντάρρο, το Αλμπαϊσίν, οι Μαυριτανοί, η Αλάμπρα, το Αίθριο των μύρτων...
Το "μαργαριτάρι ανάμεσα στα σμαράγδια", όπως περιέγραψαν οι μαυριτανοί ποιητές την Αλάμπρα, ξετυλίγει τη μαγεία της λάμψης του.
Η μουσική ξεκινά και τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει τη μοναδικότητα των στιγμών...

'Όταν δρασκέλισα το κατώφλι της Αλάμπρας κι έριξα αρπαχτικά τη ματιά στο θάμα που απλώνουνταν μπροστά μου, ένιωσα ευτύς ανατριχιάζοντας: 
Όλα τούτα που συσηλίζουν μπροστά μου – λιγνές κολόνες, ανάλαφρα τόξα, ξόμπλια, χρώματα, αυλές, νερά – είναι παιχνίδι της φαντασίας, θα φυσήξω κι όλα θα σβήσουν. 
Περνούσα από αίθουσα σε αίθουσα και μου φαίνουνταν πως έμπαινα σ' ένα ανατολίτικο απίθανο παραμύθι κι άκουγα χίλιες μια νύχτες τη Σεχαραζάδη, την ψυχή του ανθρώπου, να δηγάται...
Άκουγα, άκουγα, περνώντας από κολόνα σε κολόνα, κι όλοι οι αιματεροί θρύλοι έπαιρναν, 
μέσα στο μαγνάδι της τέχνης, ένα συμβολικό αναίμαχτο νόημα".
("Τα ταξίδια μου", Νίκος Καζαντζάκης)

Μυρίζω, γεύομαι, αγγίζω με το νου...
Ξαμολιέμαι...Ερμηνεύω τον τόπο το λάγνο...
Δοκιμάζω τον ηδονιστή χρόνο κι αν η μνήμη αντέχει...
Θέλγομαι απ'τη σπανιόλικη ομορφιά, τη μουσική των νερών της, τ' αρώματα των λουλουδιών της κι αναστενάζω...Αχ!!!!!!!!!!!!

"'Ένα άνθος που είναι κόκκινο το πρωί, πιο κόκκινο το μεσημέρι, άσπρο το βράδυ και 
μαραίνεται τη νύχτα...
[...]
Τόσα χρόνια συνήθισα να ζω έξω από μένα και να συλλογιέμαι πράματα που ήταν πολύ μακριά. 
Και τώρα που όλα αυτά δεν υπάρχουν πια, γυρίζω και ξαναγυρίζω στο ίδιο παγωμένο μέρος, γυρεύοντας μια πόρτα για να βγω δίχως ν’ ανταμώσω κανένα...
[...]
Μ'όλο που ξέρω πως είναι χαμένο το όνειρό μου, κοιμάμαι και ξυπνάω έχοντας εδώ μέσα μου
 κάτι φοβερό: μια νεκρή ελπίδα. 
Θέλω να φύγω μακριά και να μη βλέπω κανένα, να ’συχάσω, να μη σκέφτομαι. 
Δεν έχει τάχα το δικαίωμα μια δυστυχισμένη ν’ ανασάνει ;... 
Κι όμως η ελπίδα με κυνηγάει ακόμα, με σκοτώνει. 
Σαν λύκος μισοπεθαμένος, που απλώνει τα νύχια για στερνή φορά..." 
("Δόνα Ροζίτα", Φ.Γκ. Λόρκα)

"Alhambra, The Court of the Myrtles", Childe Hassam 

Δεν ξέρω αν βρείτε τους συνειρμούς

μου ταιριαστούς...όμως το θεατρικό

του Λόρκα διαδραματίζεται στην Αλάμπρα...,

"Al-hambra-"Κόκκινο ανάκτορο/φρούριο".

Το παλάτι των Μαυριτανών μοναρχών

στην Γρανάδα, στην Αλ-Ανταλούς 

(Al-Andalus), τα νότια της Ισπανίας.



"Alhambra-Torre Bermeja", Hernandez Miguel Vico


Στη γλώσσα των ισπανών το Κόκκινο Φρούριο λέγεται "Torre Bermeja".

Δυο "Torre Bermeja" είναι και οι εμπνεύσεις των Rodrigo και Albeniz.

1."Στη σκιά του Κόκκινου Οχυρού-A L'ombre de Torre Bermeja", του Ροντρίγκο εμπνευσμένο από την Αλάμπρα της Γρανάδας, με την Alicia de Larrocha:


και 

2. "Torre Bermeja" του Αλμπένιθ.
Mια σερενάτα, μέρος των "12 Piezas caracteristicas, Op.92", αρχικά γραμμένο για πιάνο, όμως σήμερα ακούγεται πιο συχνά η διασκευή του για κιθάρα.

"Torre Bermeja-Olaya Cadiz", Agustín Colchón
Στο βίντεο εκτελεί ο Σεγκόβια ζωντανά από

την "Αυλή με τις Μυρτιές" στην κόκκινη

Αλάμπρα.

Όμως πιστεύεται ότι ο Αλμπένιθ το

εμπνεύστηκε από το "Kόκκινο οχυρό- Playa 

de la Barrosa", στο Κάντιθ.






"La Torre bermeja I.Albeniz", στην αρχική, πιανιστική του εκδοχή :



"Πόσο πολλές θρυλικές αφηγήσεις και παραδόσεις, αληθινές και φανταστικές, και πόσο πολλά αραβικά και ισπανικά τραγούδια και μπαλάντες για την αγάπη, τον πόλεμο και τον ιπποτισμό συνδέονται με αυτό το ανατολίτικο οικοδόμημα, την Αλάμπρα!", είπε κάποτε ο αμερικανός συγγραφέας Ουάσινγκτον Έρβινγκ, κι είχε δίκιο!

Ξεθωριασμένο το κόκκινο, κι αχνό των αιώνων το χρυσοκίτρινό της...μα στο διάβα του χρόνου οι πορφυρίτες πολύτιμοι κι οι μουσικές περίτεχνες γιρλάντες, διακοσμητικά αραβουργήματα στο Ανδαλουσιανό παλάτι, υλικά που πλάθουν τα όνειρα παραμυθένια, απόψε...


Thursday, 5 November 2015

Ο Τσαϊκόφσκυ, ο "γάτος" και μια δεύτερη ευκαιρία...




Το cd player παίζει ξανά και ξανά …Η μελωδία, που ακούγεται ροδοπεριχυμένη, σού χαϊδεύει την καρδιά μ’ένα άγγιγμα βελούδο από φθινοπωρινό τριαντάφυλλο.
Αναρριγεί η εσωτερική σου πλάση ιδιαίτερα στο άκουσμα κείνης της Canzonetta του δεύτερου μέρους ντυμένη τη μελαγχολία της σολ μινόρε.

Tchaikovsky :Violin Concerto, Canzonetta 
Σολίστ ο Ντ. Όιστραχ 


Πρόκειται για ένα έργο εκθαμβωτικής μουσικότητας, εξαιρετικά δημοφιλές και σατανικά δεξιοτεχνικό!
Το Κονσέρτο για βιολί του Τσαικόφσκυ, που είναι και το μοναδικό του, κομψό σαν οπτασία, απόκρυφο σα μυστικός θησαυρός, μαγικό σαν παιδικό παραμύθι, εκρηκτικό σαν ερωτικό παραλήρημα…

Προήλθε σε στιγμή απόγνωσης κι εκτοξεύτηκε στη φήμη του χρόνου…

Είναι ένα από τα πιο δύσκολα κονσέρτα για βιολί που έχουν γραφτεί, έστω κι αν οι κριτικοί το αποδοκίμασαν περισσότερο από ό, τι το κοινό το χειροκρότησε στην πρεμιέρα!

Ντυμένο συναρπαστικές, πολύχρωμες λαϊκές φορεσιές της ρώσικης γης, ηχητικές αναπολήσεις της πατρίδας του συνθέτη καθώς όταν γράφτηκε τo 1878, ο Τσαϊκόφσκυ είχε ταξιδέψει στην Ελβετία, προκειμένου να αποδιώξει όλες τις κακές αναμνήσεις από τον αποτυχημένο γάμο του.

-Το Clarens, την εποχή που το επισκέφτηκε ο Τσαϊκόφσκυ-


Δραπέτευσε έξω απ’τη Γενεύη, αναζητώντας τη γαλήνη στο κουκλίστικο, παραλίμνιο Clarens, αφημένος στη νοητή γραμμή των ελβετικών οριζόντων, στην πλατωσιά του απείρου…

Μόνη συντροφιά η μαγεία της τέχνης του, που κάθε στιγμή τον έπαιρνε απ΄το χέρι να περπατήσουν στις όχθες της λίμνης, στα ατέρμονα μονοπάτια της έμπνευσης…






Ο Τσαϊκόφσκι με τον βιολονίστα Kotek
Ήταν αρκετοί και οι νέοι, που’χαν φτάσει στο Κλάρενς, προκειμένου να διδαχτούν απ’το μεγάλο ρώσο δάσκαλο. Ένας από τους μαθητές του στη σύνθεση, ο νεαρός βιολιστής Yosif Kotek.

Φάνηκε να τον συμπάθησε εξαρχής, ο συνθέτης.
Τον ξεχώριζε, όχι μόνο για τις μουσικές του ικανότητες, αλλά και για κείνη την αβρότητα και την ευγένεια, που χαρακτήριζε κάθε του κίνηση.

Ο Yosef έγινε ο αγαπημένος του μαθητής και μάλλον η έλξη ήταν αμοιβαία.
Η οικειότητα μεταξύ τους, με πειράγματα και φιλοφρονήσεις ήταν εμφανής.

Αποδεσμευμένος, μάλλον από τις ενοχές, που του είχε επιβάλλει για τη «φύση» του η ρωσική κοινωνία, ήταν η πρώτη φορά, που ο Πιοτρ ένοιωθε ελεύθερος να νοιώσει και να εκφραστεί…

Ήταν ξετρελαμένος με το νεαρό μαθητή του, που τον αποκαλούσε χαϊδευτικά  «γάτο» μιας και το όνομά του, «Котик» στα ρωσικά είχε αυτή την ερμηνεία.

Του άρεσε να τον ακούει να παίζει βιολί και αφηνόταν για ώρες στις μαγικές δοξαριές του!
Τον θαύμαζε τον Κότεκ, ο Τσαϊκόφσκυ!
Τα συναισθήματά του γι’ αυτόν γέννησαν την επιθυμία να ασχοληθεί με τη σύνθεση ενός κονσέρτου για βιολί, κάτι που δεν είχε επιχειρήσει μέχρι τότε.
Έγραφε με μεγάλο ενθουσιασμό!Οι μουσικές ιδέες εμφανίζονταν αστραπιαία κι απρόσκλητες…
Ήταν το γιατρικό του απέναντι σε ό,τι γκρίζο και βαρύ συναισθηματικά είχε βιώσει.

Καθώς δεν γνώριζε βιολί, ο Yosif τον βοηθούσε με τα τεχνικά θέματα του οργάνου στη σύνθεση.
Οι συμβουλές του, αν και νεώτερος ήταν χρήσιμες, καίριες και ακριβείς.Ιδιαίτερα στα σολιστικά μέρη, τού ήταν απαραίτητος προκειμένου να αποδοθεί στο έπακρο η ικανότητα του μαγικού αυτού τοξοτού.

«Πόσο στοργικά και με πόση γλυκύτητα ασχολείται με το κονσέρτο μου!
Ομολογώ χωρίς τον Kotek δεν θα ήμουν σε θέση να γράψω αυτό το έργο..
Κι όταν εκτελεί τα μέρη, που ολοκληρώνω, πόση ζωή φυσούν τα μαγικά του δάχτυλα 
στους ήχους της φαντασίας μου!», 
έγραφε ο Τσαϊκόφσκυ στον αδερφό του, Ανατόλ…



Το κονσέρτο για Βιολί σε Ρε μείζονα, είναι ένα κονσέρτο άκρως δεξιοτεχνικό με κείνη τη μελιχρότητα, που μαρτυρά, (όσο κι αν ο Τσαϊκόφσκυ πάσχιζε να το κρύψει), το μέγεθος του πλατωνικού έρωτα που του είχε εμπνεύσει ο νεαρός βιρτουόζος μαθητής του.


Και κείνο το γλύκασμα κι η τρυφεράδα του δεύτερου μέρους…Πώς καθρεφτίζει όλο τον πόθο, την δίψα και την ερωτική επιθυμία του!!





[Πολλοί λένε πως οι δυο τους υπήρξαν εραστές…Τίποτα δεν αποδείχτηκε…
Μόνο φήμες…ανάκατες με τα νέφη στο θολό ουρανό του ελβετικού Κλάρενς…]

Το κονσέρτο ήταν έτοιμο μέσα σε λίγες μέρες.
Ήθελε να το αφιερώσει στον Ιωσήφ, αλλά  ένοιωθε να πνίγεται απ’ τον κλοιό των κουτσομπολιών για την ομοφυλοφιλία του …

«Μια αφιέρωση θα προκαλούσε σχόλια για την αληθινή φύση της σχέσης του με το νεότερο άντρα…», σκέφτηκε...

Μπορεί το μέρος της αφιέρωσης να έμεινε κενό, όμως οι οσμές της ηδονής και των ενστίκτων άφησαν το αποτύπωμά τους σ’ όποιον επιθυμεί ένα βαθύτερο αφουγκρασμό.

  Tchaikovsky: Violin Concerto-ερμηνεύει ο Γιάσα Χάϊφετς:


Ο νεαρός βιολιστης Yosef Kotek πέθανε πάνω στην άνοιξή του!
Ήταν μόλις 29 χρονών όταν τον έλιωσε η φυματίωση...

Η μοίρα, που παίζει ιδιότροπα παιχνίδια είχε γράψει το τέλος του Τσαϊκόφσκι μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 6 Νοεμβρίου του 1893, ημερομηνία, που αν ζούσε ο Κοtek θα γιόρταζε τα 38α γενέθλιά του…

*****

Ο κινηματογράφος είχε όμως άλλα σχέδια… Όπως κάθε ιστορία που ζωντανεύει στο πανί του…
Ο ρουμάνος σκηνοθέτης Radu Mihaileanu στη «Συναυλία» του, φωνάζει για την ελπίδα και το δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία…
Σε μια ταινία αφοπλιστικά χιουμοριστική, εξαιρετικά κεντημένη και ηδονικά ρομαντική, με μια ιδιάζουσα σινεφινέτσα πλάθει μια αξέχαστη ιστορία-μάθημα για ελπίδα και μη παραίτηση από τη ζωή.

Η θριαμβευτική επιστροφή και υποσχόμενη μελλοντική επιτυχία του πρωταγωνιστή έχει την ελπιδοφόρα ένδυση της μουσικής του Κονσέρτου για βιολί του Τσαϊκόφσκυ.


'Ενας ρώσος μαέστρος έχει περάσει στην αφάνεια μετά από περίοδο ανυπέρβλητης δόξας και αιτία είναι το πάθος του για το ποτό.

Μια αναπάντεχη πρόταση για επανεμφάνιση στο πόντιουμ με την παλιά του ορχήστρα τού αναπτερώνει το ηθικό.

Είναι η δεύτερη ευκαιρία, που του δίνει η ζωή και αυτός οφείλει να εκμεταλλευτεί.
Η επιστροφή στη μουσική σκηνή είναι η αναμέτρηση με το πεπρωμένο του.


Τα βήματα δειλά…Αμηχανία…ατολμία…
Ορατή η επιφυλακτικότητά του για την έκβαση των κινήσεών του …
Εγκλωβισμένος από φόβο, δεν αφήνεται στο κάλεσμα της μουσικής και της μοίρας του…

Η εμφάνιση του πρώτου μοτίβου τρεμάμενη…
Τα πατήματα στο μπράτσο του βιολιού λανθασμένα…Ενοχλητικές παραφωνίες…
Δαγκώματα χειλιών για το φιάσκο που καταφθάνει…
Φάλτσα, ώσπου…η νεαρή βιολονίστρια αρχίζει να παίζει το κονσέρτο του Τσαϊκόφσκυ.
Oι πρώτοι ήχοι, άσπρα σύννεφα σκεπάζουν τις πρότερες σκιές...

Οι αγάπες του Πιοτρ ανασαίνουν στο ηχείο του βιολιού…
Τα σκιρτήματά του, λάβρα που ιδρώνει τα μέτωπα, κι ένα νοερό μελτεμάκι, που ακούει στο όνομα «kotik»,  δροσίζει το πυρωμένο σίδερο…
Το κοινό παραληρεί…
Αγάπης (έστω και απαγορευμένης) θρίαμβος...
Πηγή αστείρευτη, του ωραίου βασίλισσα, των αιώνων κορώνα...


Η σκηνή από την ταινία  «THE CONCERT» του Ράντου Μιχαϊλεάνου: 



Tuesday, 3 November 2015

"Vincenzo Bellini : La sonnambula- Η Υπνοβάτις"



Χαρακτηρίστηκε ως "Βασιλιάς του μπελκάντο"!
Ο Βιντσέντζο Μπελλίνι γεννήθηκε σαν σήμερα 3 Νοέμβρη 1801 στην Κατάνια της Σικελίας και το έργο του διακρίνεται για την μελωδικότητα, το βαθύ συναίσθημα, το πάθος και το ρομαντισμό του!
Ένας συνθέτης ελεγειακός, τρυφερός, με βαθειά αισθαντικότητα και μελαγχολική χάρη!

Μάστορας ο Μπελλίνι, ιδιαίτερα στις άριές του, καταφέρνει μια απλή δομικά μελωδία να τη μεταμορφώνει σε παραληρηματικό σχήμα έκφρασης, γεμάτο πάθος!
Κι αυτό είναι το ιδεώδες της τέχνης του ...Το να δίνει διάσταση ποιητική στη μουσική του δημιουργώντας μια συνταρακτική ατμόσφαιρα!

Πέρα από τη "Νόρμα" του, που στέκεται στην κορυφή του παγκοσμίου οπερατικού ρεπερτορίου, με συγκινεί ιδιαίτερα το ονειρικό τοπίο της ψυχής της "υπνοβάτιδάς" του!

Η όπερα "La sonnambula-Υπνοβάτις" του Μπελλίνι,  χαρακτηρίζεται από μια βαθειά αισθαντική μουσική, τρυφερή και συνδυασμένη με στοιχεία μελαγχολίας, σχεδόν ελεγειακού ύφους.

Η υπόθεση της όπερας διαδραματίζεται σε ένα ελβετικό, παραλίμνιο χωριό, η δράση της τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα κι έχει πρωταγωνίστρια μια αγνή και αθώα ορφανή, την Αμίνα, που υπνοβατεί.

Από την πρεμιέρα του 1831 η Giuditta Pasta σαν Amina
Αρκετές οι ερωτικές αντιζηλίες , οι συκοφαντίες και δολοπλοκίες, που σίγουρα τις γνωρίζετε, φαντάζομαι...

Ώσπου μια μέρα γνωρίζει τον μεγάλο έρωτα και "θεραπεύεται" από τις κρίσεις υπνοβασίας.

H όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μιλάνο το 1831 και τον πρωταγωνιστικό ρόλο ερμήνευσε η περίφημη Τζιουντίτα Πάστα, περίφημη σοπράνο της εποχής, με άψογη τεχνική και όγκο φωνής, απαραίτητα στοιχεία γι'αυτόν τον απαιτητικότατο ρόλο.
Εκστατική, εσωστρεφής, με εκπληκτική ευλυγισία στην υψηλή περιοχή, η Πάστα, μια δεξιοτέχνις κολορατούρα, που αν και πολλές φορές εκτίθεται ασυνόδευτη ορχηστρικά σε πολλά μέρη του έργου, καταφέρνει να αναδείξει μια φωνητική ηδύτητα και ποιότητα!



Λέγεται πως για να εμπνευστεί τις μελωδίες στην βουκολική, τρυφερή "sonnambula", ο Μπελλίνι πήγε στη λίμνη Κόμο και κάθε πρωί έκανε βαρκάδα, προκειμένου να καταγράφει στη μνήμη του τους ήχους της φύσης, το βόμβο των νερόμυλων και τα λαϊκά τραγούδια των γυναικών, που έπλεναν στις όχθες της.

Τέτοια λαϊκά στοιχεία διακρίνουμε στο χορωδιακό της έναρξης: "In Elvezia non v’ha rosa":

"Στην Ελβετία δεν υπάρχει τριαντάφυλλο 
πιο φρέσκο και ευωδιαστό απ'την Αμίνα
Το πρωινό είναι τ'αστέρι
που εκπέμπει μόνο φως!Φως κι  αγάπη!
Σεμνή...ντροπαλή...αληθινή
αθώα σαν περιστέρι
κι όμορφη...αχ, πόσο όμορφη!!"


Το σκηνικό της πρώτης πράξης, όπου ακούγεται το χορωδιακό.

"In Elvezia non v’ha rosa"



Ο Μπελίνι πέθανε σε ηλικία 34 χρονών.
Στην κεντρική πλατεία της Κατάνια έχει τοποθετηθεί ο ανδριάντας του, από λευκό μάρμαρο, πάνω σε μια βάση εφτά επιπέδων(σύμβολα των 7 μουσικών φθόγγων), σε σχήμα κόλουρης πυραμίδας.

Περιμετρικά στέκουν τέσσερεις αλληγορικές φιγούρες από τα δημοφιλέστερα μελοδράματά του:

Η Norma, Il Pirata(Πειρατής), Puritanni(Πουριτανοί) και η Υπνοβάτις.






Στον τάφο του, στη Σικελική Κατάνια είναι χαραγμένοι οι στίχοι:

"Ah! non credea mirarti Si presto estinto, o fiore- 
Λουλούδι μου, δεν περίμενα να σβήσεις τόσο σύντομα!"

Είναι οι στίχοι με τη μουσική σημειογραφία τους από την άρια 

"Ah! non credea mirarti", 

που είναι η τελευταία άρια της Αμίνα  από την Υπνοβάτιδα.

Ah! non credea mirarti
("I did not believe you would fade so soon, oh flower")
Sì presto estinto, o fiore;
Passasti al par d'amore,
Che un giorno sol durò.

Potria novel vigore
Il pianto mio recarti...
Ma ravvivar l'amore
Il pianto mio non può.

Allegro moderato

Ah! non giunge uman pensiero
Al contento ond'io son piena:
A' miei sensi io credo appena;
Tu m'affida, o mio tesor.
Ah mi abbraccia, e sempre insieme
Sempre uniti in una speme,
Della terra in cui viviamo
Ci formiamo un ciel d'amor.


-Η λεπτομέρεια με το στίχο-
Aκούμε την άρια από την τηλεοπτική μεταφορά της όπερας για τη RAI με την Άννα Μόφφο, παραγωγής του 1956:



Monday, 2 November 2015

"There's a fire in this November"



Ένας ψαράς ήταν στο παραμύθι του ο Νοέμβρης!Ένας ψαράς, που΄χε  γυναίκες, δυο!
Τη μια, πέρα απ’ τη θάλασσα! Που όμως λόγω κακοκαιρίας δεν μπορούσε να βλέπει συχνά.
Την άλλη στη στεριά, μαζί του.
Σ' αυτή τη στεριανή δεν δίνονταν όμως απόλυτα η καρδιά του γιατί η σκέψη έτρεχε μόνιμα στην άλλη...τη μακρινή.
Κι όταν ο καιρός καλυτέρευε την άφηνε για κείνη.
Έτσι ο ψαράς, την κοντινή την έβλεπε όλο και λιγότερο, όσο κρατούσε η μέρα που καθημερινά μίκραινε σε  διάρκεια ...
Ενώ την άλλη την μακρινή, την ονειρεύονταν ξύπνιος στις ατέλειωτες, αξημέρωτες νύχτες του …
Αυτός είναι ο Νοέμβρης μας, ο κρασομηνάς μας, αυτός ο μήνας ο  παραπλανητικός, ο ερωτιάρης, που μονίμως ψάχνεται μέσα  στ' ατέρμονα βράδια της εσωτερικής του μοναξιάς και αναζήτησης ...

Σ΄ αυτό το εσωτερικό ταξίδι προς την αναζήτηση της όποιας χαράς που τυχόν καταφέρουμε ν΄ αντλήσουμε από "τη θάλασσα μέσα μας" μάς καλεί ο Νοέμβρης, φίλοι μου, που μόλις πάτησε το κατώφλι του χρόνου μας!
Και πόσες εκπλήξεις κρύβει αυτή η αναζήτηση..
Ψαχτήρι η ψυχή μας ν' ανακαλύψει το σπόρο που ' θαψε ο μήνας στη γη βαθιά...
Αισθήσεις σε επιφυλακή!
Νοέμβρης γενναιόδωρος! Θρόνους μοιράζει τα σύννεφα, και ζωφόρους χτίζει με κίτρινα φύλλα.
Βροχοψιχάλες στο μέτωπο μαρτυρούν πως αλλάζουμε...
Το αποχαιρετιστήριο φιλί στον ήλιο και τη θαλπωρή του έχει τη γεύση απ' το ρόδι, που κάρπισε στην αυλή μας...
Αλλάζει η φύση....κι αμφισβητούμε τη μέχρι τώρα σταθερά του λαμπρού της ήλιου.
Αλλάζουμε κι εμείς...
Πολλοί σε μια μελαγχολία κι άσκοπη περιπλάνηση, σ’ ένα βύθισμα του νου, σε μια παραίτηση που κι οι συγκυρίες μάς παροτρύνουν...
Ξερό το φύλλο, μα δείτε! Χρυσίζει στις διάφορες σκιές...
Μια ελπίδα, ένα όραμα της ανάδυσης της απροσδόκητης και της λυτρωτικής, το χρώμα και η λάμψη του!
Σημαντική κι η φθίνουσα αλλαγή πολλές φορές...Νυχτώνει νωρίς.
Στοχασμοί...Σκέψεις παλιές...απορριπτέες...
Νέοι δρόμοι να διαβούμε. Μα πώς; Νυχτώνει νωρίς.
Σε κάθε βήμα οι καταστάσεις μάς πετούν κατάμουτρα παράφωνες επωδούς ...
Νυχτώνει νωρίς. Τι κι αν ανθίζει το αναιδές κυκλάμινο;
Όσο κι αν θέλεις να κρατήσεις τη χρυσίζουσα όψη των Νοεμβριάτικων φύλλων σε ταλανίζει το αληθινό τους υπογάστριο...η απόγνωση και η απελπισία η καθημερινή, που συνυπάρχουμε στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο.
Φύγαν και κείνα τα πουλιά κι η ερήμωση, λύπη μεταλλαγμένη...
Πού χώρος για προσδοκία στων καιρών τη βαναυσότητα;;;
*****
Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο, βγες στη βροχή, άκου τη μουσική της και θα μεταλλαχθεί αυτή η αβεβαιότητα...
Αυτή, που τα φύλλα της χρυσίζουν κι οι φευγάτοι περνούν για φλόγες πύρινες ...
Στον ουρανό του Νοέμβρη φλογερές ρομφαίες αρχαγγέλων, οι ελπίδες...
Κι ας νυχτώνει νωρίς...Απαντοχές υπαρκτές στων τρελών τα οράματα…

«…There's a fire in this November sky...»




Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr