Saturday, 27 February 2016

"Κ.Παλαμάς, από την ακινησία της λιμνοθάλασσας στον πανσέ του στοχασμού..."


Όμορφα ανέτειλλε σήμερα το ηλιοφορεμένο Σάββατό μας, φίλοι μου με το υδάτινο Μεσολογγίτικο τοπίο ν' απλώνεται στα πόδια μας!

Στη φωτογραφία, (αλιευμένη από  www.digital-camera.gr), η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου στο δρόμο προς την Τουρλίδα.

Η Λιμνοθάλασσα της νοσταλγίας, της ρηχής θύμησης , της πλατιάς παιδικότητας...της ισχυρής μνήμης... της πεθυμιάς της επιστροφής...
Απέραντες, άπειρες κι άσβηστες, οι λαχτάρες των πρώτων μας χρόνων, που φυσά νοσταλγικά του ακορντεόν η φυσσούνα...κι ας χρωματίζουν ατμόσφαιρα μάλλον δυσάρεστη και καταθλιπτική...

"Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα 'ζησα
κοντά στ' ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
πλατιά και μεγάλη..."

Το ποίημα αυτό μαρτυρά τον ευαίσθητο ψυχισμό του ποιητή, που έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μεσολόγγι.

Κωστής Παλαμάς έφυγε σαν σήμερα 27 Φλεβάρη του '43...]

Ένας χώρος προσωπικής μνήμης  γίνεται το έναυσμα για ένα εσωτερικό ταξίδι..., που ο ιδιαίτερος καλλιτέχνης, ο προικισμένος Φοίβος  Δεληβοριάς  αποτυπώνει με τόση ακρίβεια τη νοσταλγική και παραπονιάρικη διάθεση του Παλαμά, συνδυάζοντας άψογα στη μουσική του το παλιό με το νέο!



Η ακινησία της λιμνοθάλασσας μας "παρέσυρε" σε μια αδιόρατη ηρεμία, με το μαγικό ζευγάρωμα ποίησης και μουσικής!
Το αποτέλεσμα της χημικής τους ένωσης, πρόσφερε απαράμιλλη ευφροσύνη δείχνοντας για μια φορά ακόμη πως ποίηση και μουσική...μουσική και ποίηση...η μία υποταγμένη στις αόρατες δυνάμεις της άλλης...μάγισσες, γητεύτρες, μαυλίστρες των τεχνών φυσούν χρυσάφια, ανεκτίμητα ρεγάλα στην ψυχή μας!!!

Η μέρα κύλησε σε μια γλυκιά ένταση, χαρμονή που συντρόφεψε τις ανασαιμιές μας...
Κι η νύχτα ικέτης, ανυπόμονος αοιδός αποζητά γλυκόλαλα ποιητικά Παλαμ-ίσια τερετίσματα...

"Στον κήπο μού γελούσανε τα ρόδα, οι μενεξέδες 
κάτου από πέπλους μού έστελναν δροσοχαιρετισμούς. 
Και πέρασα. Οι αμύριστοι στοχαστικοί πανσέδες 
με κοίταζαν, ασάλευτοι. Και στάθηκα σ' αυτούς"
[Κωστής Παλαμάς]

Με την όμορφη εικόνα που πλάθει ο "ποιητής της ημέρας", θα σας καληνυχτίσω απόψε, φίλοι μου εκλεκτοί!

"Ήσυχη" η στιγμή του ποιητή, μπολιασμένη την αλήθεια ενός φυσικού τοπίου...
Ο κήπος του χρωμόζωστος, τ'άνθια του σε αφθονία κι ανάμεσό τους στο χρυσό το θρόνο ο πανσές του στοχασμού...

"Καλάθι με πανσέδες", Vincent van Gogh

Οι πανσέδες κυρίαρχοι στο  χειμωνιάτικο παιχνίδι των χρωμάτων και των αντιθέσεων με τους παράξενους και ασυνήθιστους συνδυασμούς των λουλουδιών τους, ξεχειλίζουν ομορφιά το διαδικτυακό μας κήπο!
Αύρα λυρισμού για το Σαββατόβραδό μας!


Σύμφωνα με το μύθο, ο πανσές ήταν δημιούργημα του Δία που τον έφτιαξε για να τρέφεται η ερωμένη του Ιώ, που υπενθυμίζω πως για να την προστατέψει από το θυμό της Ήρας τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα.



Στην αρχαία Αθήνα χρησιμοποιούσαν το αφέψημα του πανσέ για να απαλύνουν τους πονοκεφάλους μετά από μέθη, ενώ ο λαός λέει πως οι πανσέδες συμβολίζουν τις σκέψεις και τις νοσταλγικές αναμνήσεις..., καθώς τοποθετούν τη ρίζα του ονόματός του στο γαλλικό "Pensée=σκέψη".



Ο γάλλος σκιτσογράφος  J. J. Grandville (1803–1847) έχει απεικονίσει την Σκέψη-Πανσέ με ένα ωραιότατο καλλιτεχνικά έργο του, στο βιβλίο: "Les fleurs animées".

Ο ποιητής φιλοτεχνεί τον κήπο του με τέχνη θαυμαστή κι αυτιάζεται ήχους κρυφής μουσικής:

"Στον κήπο μού γελούσανε τα ρόδα, οι μενεξέδες 
κάτου από πέπλους μού έστελναν δροσοχαιρετισμούς. 
Και πέρασα. Οι αμύριστοι στοχαστικοί πανσέδες 
με κοίταζαν, ασάλευτοι. Και στάθηκα σ' αυτούς"

Της νύχτας έναστρος ο ουρανός και τον διασχίζουν παράξενοι σελαγισμοί, ποιητικό αστροποβόλημα, λέξεων φεγγοβολές, που πλάθουν το αποψινό μας όνειρο...να σεργιανά στου Παλαμά τον αναστοχασμό...

Thursday, 25 February 2016

"George Harrison, o Μαχαραγιάς της ροκ-ράγκα"

www.neatorama.com


Ήταν βασικό μέλος των «Σκαθαριών».
Μπορεί να μην είχε ποτέ προς τα έξω το music status του Λέννον ή του ΜακΚάρτνευ, όμως στις φλέβες κάθε νέας δουλειάς του συγκροτήματος κυλούσε πολύ από το αίμα του Τζωρτζ Χάρρισον.

Ο Χάρρισον γεννήθηκε μια μέρα σαν τη σημερινή, στις 25 Φλεβάρη του 1943 στο Λίβερπουλ...

Αφορμή λοιπόν ζητούσα να παρακάμψω ελαφρώς της ύλης σήμερα στο σχολείο και να αναφερθώ, αφηνόμενη μαζί με τους μαθητές μου στη μαγεία των Μπητλς, ενός ιστορικού μουσικού γκρουπ, που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, συνδεδεμένης με  το ειρηνιστικό κίνημα, το Μάη του '68, τα παιδιά των λουλουδιών και τη σεξουαλική επανάσταση (εδώ έπεσε πολύ γέλιο…όσο και να μιλάμε για απελευθέρωση, οι έφηβοι δεν έχουν ακόμη την ωριμότητα να συζητήσουν ανοιχτά το θέμα αυτό…) το φυλετικό…μια πληθώρα ιδεών και  καινοτομιών…


Επικεντρώθηκα βέβαια στον κιθαρίστα Χάρρισον λόγω των γενεθλίων του και για να’ μαι και καλυμμένη (μιας και έπρεπε να κινηθώ στα πλαίσια της ινδικής μουσικής σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα, και να γράψω το αυτό, στο υποχρεωτικό βιβλίο ύλης), αναφέρθηκα περισσότερο στην εποχή που ο Χάρισσον πειραματιζόμενος με νέα πράγματα, εντυπωσιάζεται από τους ψυχεδελικούς ήχους του ινδικού χορδοφώνου σιτάρ, που γνωρίζει σε μια εκδήλωση με ινδούς μουσικούς στο Λονδίνο.
Όλο το βράδυ δεν άφησε το όργανο από τα χέρια του…επεξεργαζόταν το ηχείο από κολοκύθα, τα κλειδιά, τον εξωτικό ήχο του…
Την επόμενη μέρα έτρεξε στα India crafts κι αγόρασε ένα φτηνιάρικο σιτάρ…

Οι μήνες περνούσαν…
Ήταν η περίοδος που ηχογραφούσε το Norwegian Wood, κάτι όμως δεν επέτρεπε στην έμπνευση να ολοκληρωθεί…
Λες κι αναζητούσε μια νέα πνοή, ένα ιδιαίτερο χρώμα να βάψει το τέλος της μουσικής ιστορίας του…
Ήταν έτοιμος να τα παρατήσει όταν το μάτι του έπεσε στο σιτάρ, το αφημένο για καιρό πίσω από τον καναπέ. Το πήρε στα χέρια του... Αυτοσχεδιάζοντας και χωρίς να γνωρίζει τίποτα από τον τρόπο εκτέλεσης του οργάνου βρήκε τη μελωδία…
Το Norwegian Wood ήταν έτοιμο, είχε έρθει όμως και η ώρα να γνωρίσει περισσότερα πάνω στην ινδική μουσική.

www.thetimes.co.uk

Αυτή η επιθυμία του τον κάνει να αναζητήσει τον Ραβί Σανκάρ, με τον οποίο επισκέπτεται την Ινδία για να μάθει και να ακούσει, να οσφρηστεί τις ιδιαίτερες μουσικές οσμές της!
Ο Σανκάρ γίνεται μέντοράς του κι ο Τζωρτζ νοιώθει να μαγεύεται από την αμεσότητα και τη φρεσκάδα της ινδικής μουσικής, μια μουσική, που το κάρυ και το κύμινό της, τού ταίριαζε πολύ.

Για ένα σχεδόν  χρόνο μαθητεύει δίπλα στον μάγο του σιτάρ, Ραβί Σανκάρ.
Κοντά του βρίσκει μιαν άλλη πραγματικότητα στη μουσική.
Βρίσκει έναν άλλο τρόπο να τοποθετεί τους ήχους στο μουσικό σύμπαν και να ερμηνεύει μουσικά τα συναισθήματά του.

Όταν το 1966 οι Μπητλς ετοιμάζουν το άλμπουμ τους «Revolver», ο Χάρρισον γράφει το «Love you too», το πρώτο τραγούδι που αντικατοπτρίζει πλήρως την επίδραση της ινδικής κλασικής μουσικής στους Μπητλς, χρησιμοποιώντας εκτός από το σιτάρ και την τάμπλα, ένα ζευγάρι τυμπάνων, που εμφατικά πάντα συνοδεύει το όργανο αυτό.

Το άνοιγμα του τραγουδιού με το εξωτικό ηχόχρωμα του σιτάρ, ένα ηχητικό μέλισμα, που συγχωνεύει τον αποκρυφισμό και το μυστήριο της Ανατολής στην ποπ κουλτούρα του συγκροτήματος και των οπαδών του.
Παράγει δονήσεις βαθιά μυστικιστικές και δημιουργεί ένα ξεχωριστό ηχητικό τοπίο.
Πλάθεις εικόνα με τον ξυπόλητο εκτελεστή καθισμένο οκλαδόν πάνω στο περίτεχνα κεντημένο κιλίμι και το όργανο να ισορροπεί ανάμεσα στο αριστερό πόδι και το δεξί γόνατό του...
Εσύ στήνεις αφτί, ακούς...δεν ανασαίνεις μη τυχόν και βεβηλώσεις...νοιώθεις την ψυχή που προσπαθούν να βγάλουν οι νύξεις κι έπειτα ξεσπάς...
Ξεσπάς ενθουσιασμένος σε χειροκροτήματα!

H μελωδική έμπνευση του Χάρρισον ρυθμική, γρήγορη και εκστατική, ταυτόχρονα όμως αναβλύζει την ανάγκη για βαθύ στοχασμό κι εσωτερικό μονόλογο…

Οι κριτικοί, ακούγοντας το τραγούδι κάνουν λόγο για ένα «Χάρρισον- Μαχαραγιά της ροκ-ράγκα»!



Sunday, 21 February 2016

"Απ'τις πουέντ της Μαργκότ και το Σάρρεϋ, στον έλληνα ποιητή των μπαλετικών κοστουμιών..."



Απέραντες εκτάσεις, υγρότοποι με λιβάδια, ποταμάκια και λίμνες ν' ατενίσει το βλέμμα, να χαθεί, να ονειρευτεί, να βαφτεί τη χαρά, την αισιοδοξία, να γευτεί η καρδιά τ' ανέμου το χάδι!

Σήμερα θα σας καληνυχτίσω από τη νοτιοανατολική Αγγλία και συγκεκριμένα την κομητεία του Σάρρεϋ.

Μια όμορφη φυσιολατρικά περιοχή, με τα καταπράσινα λιβάδια να χάνονται στον ορίζοντα, παραμυθικά ερείπια κάστρων, κυλαριστά ποταμάκια, πέτρινες γεφυρούλες και μοσχοβολιστούς αμπελώνες!


Είναι εξάλλου περιοχή γνωστή  για τα εύγευστα κρασιά της, καθώς και την περίφημη μπύρα της, Pilgrim!



Την αιτία όμως του σημερινού χαιρετισμού δίνει η αιθέριας κίνησης πρίμα μπαλαρίνα Μαργκότ Φοντέυν, που σαν σήμερα άφησε την τελευταία της πνοή(21 Φεβρουαρίου 1991)...



Γεννημένη στο Reigate, μια μεσαιωνική πόλη του Σάρρεϋ, ένα μπρούτζινο άγαλμά της σε χορευτική κίνηση, με τα χέρια  ανοιχτά σε έκταση, με άκρατη αβρότητα και στηριζόμενη στις μύτες των πουέντ της,  κοσμεί την μικρή αλέα στην κεντρική λεωφόρο.

Μπορεί να έκανε το ντεμπούτο της το 1934 στον "Καρυοθραύστη" του Τσαϊκόφσκυ, όμως έμεινε τελικά στην Ιστορία ως μια από τις κορυφαίες μπαλαρίνες που ανάμεσά τους καμιά δεν χόρεψε τη "Λίμνη των Κύκνων" όπως αυτή…

Επηρεασμένη και από την χτεσινή παρακολούθηση της συγκεκριμένης παράστασης θυμήθηκα ένα κοστούμι της που είχα προσέξει στο Μουσείο "Βικτώριας και Αλβέρτου" στο Λονδίνο.
http://collections.vam.ac.uk/


Μια μαύρη tutu για τις ανάγκες του ρόλου της Οντίλ, του μαύρου Κύκνου, κόρης του κακού μάγου της παράστασης, που ενσάρκωσε η Φοντέυν το 1964 στη Βιέννη.


Ένα κοστούμι κεντημένο διακριτικά στο μπούστο με χρυσοκλωστές, που σχηματίζουν καμπυλόγραμμα σχέδια σε όλο το κορσάζ, με αραιά και πού, κάποιες πέτρες σαν δάκρυ, προφανώς για να μην εμποδίζεται η επαφή με τον παρτενέρ της χορεύτριας.


Καθόλου άκαμπτη και στημένη η τούλινη φούστα αλλά να γέρνει αέρινα στους γοφούς, αγκαλιάζοντας τις καμπύλες του σώματος της πρίμα μπαλαρίνας.


Επεξεργαζόμενη, θυμάμαι το κοστούμι αυτό, το μάτι μου έπεσε στην ταμπελίτσα με το όνομα του σχεδιαστή του, όνομα ικανό να γουρλώσω τα μάτια μου από την έκπληξη!

<<Νικόλας Γεωργιάδης>>!


Ρώτησα μια υπεύθυνη του Μουσείου που πηγαινοερχόταν στο διάδρομο με τη σιγουριά πως δεν θα ήξερε τίποτα γι'αυτόν, αφού εγώ που ήμουν ελληνίδα, πρώτη φορά διάβαζα το όνομά του!

Κι όμως, η γηραιά κυρία μου έδωσε αρκετές πληροφορίες για τον Γεωργιάδη, που δεν ήταν απλώς σχεδιαστής κοστουμιών, αλλά αρχιτέκτονας και ζωγράφος, με ανώτερες σπουδές στην Αμερική και την Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών του Λονδίνου με ειδίκευση στη σκηνογραφία.Η βράβευσή του μάλιστα με την πρώτη θέση σε διαγωνισμό σχεδιασμού κοστουμιών για το θέατρο, ήταν η αιτία να ξεκινήσει η συνεργασία του με παραγωγούς μπαλέτου, όπερας και θεάτρου, ιδιαίτερα με τον σπουδαίο χορευτή, χορογράφο και καλλιτεχνικό διευθυντή των Βασιλικών Μπαλέτων Kenneth MacMillan....

Πόση ντροπή ένοιωσα που γνώριζα το όνομα του βρετανού καλλιτέχνη , αλλά όχι εκείνο του συμπατριώτη μου!!!
Τόσο, που δεν ομολόγησα στην φύλακα την καταγωγή μου!

Τεράστια, όπως μου είπε η καριέρα του, τού αποδόθηκε τιμητικά ο χαρακτηρισμός του "ποιητή των μπαλετικών κοστουμιών", συνεργάστηκε και με αστέρες του κινηματογράφου, όπως η Κάθριν Χέπμπορν...

Στη δική μου έρευνα, που ακολούθησε ανακάλυψα πως είναι ο μόνος σχεδιαστής που έχει τιμηθεί με το Σταυρό του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την προσφορά του στις τέχνες ενώ δυο δεκαετίες αργότερα έγινε δεκτός στην Ελληνική Ακαδημία Τεχνών.

Η εμπνευστική δημιουργία του με τις αστραφτερές πούλιες, το χρυσό γαϊτανάκι και τη λεπτοδουλεμένη δαντέλα λάμπρυνε τη μεγάλη, φωτεινή και αέρινη Μαργκότ Φοντέυν, μα και κείνη φορώντας το, ιδρώνει τις αισθήσεις μας με τη λυρική και αρμονική κίνησή της!
Η μαγεία του χορού της  μετουσιώνεται σε συγκίνηση και χείμαρρο αισθήσεων ενσαρκώνοντας τη ρομαντική ηρωίδα, Οντίλ!

Η ανυπέρβλητη μουσική του Τσαϊκόφσκυ παίρνει άλλη διάσταση όταν φοράς πουέντ από χρυσάφι, που ακούν στο όνομα Μαργκότ Φοντέυν!
Βάφεται σ' όλα τα χρώματα της ίριδας από τις αιθέριες, αβρές κινήσεις της, την υψηλού επιπέδου τεχνική της, την ευγένεια και τη χάρη που αποπνέει κάθε μορφασμός και ανάσα της!



(Στο βίντεο που ακολουθεί παρακολουθούμε την 3η πράξη από τη Λίμνη των Κύκνων με το χορό στο πριγκιπικό παλάτι σε εξέλιξη και την Οντίλ να εμφανίζεται στο 0:45 προκειμένου να εξαπατήσει τον πρίγκιπα Σίγκφριντ, ως έχουσα τη μορφή της αγαπημένης του, Οντέτ. Παρτενέρ της Φοντέυν, ο θρυλικός Νουρέγιεφ και η πρίμα μπαλαρίνα φορά το περίτεχνο χειροποίητο κοστούμι του σχεδιαστή συμπατριώτη μας, Νικόλα Γεωργιάδη…)

Άλματα, ζετέ, ανάλαφρα pas de chat και pas de cheval, πιρουέτες και λοιπές ακροβατικές κινήσεις δεξιοτεχνίας συναρπάζουν με την ακρίβεια, τη χάρη, τη λεπτότητα και την αρμονία τους!!!
Παρακολουθείς εκστασιασμένος και μένεις έκθαμβος από την ψευδαίσθηση πως αψηφώνται οι νόμοι της βαρύτητας!!! 

"H Λίμνη των Κύκνων-Πράξη ΙΙΙ": Φοντέυν-Νουρέγιεφ






Monday, 15 February 2016

"Through A Window"




Έξω βρέχει...
μέσα απ' το παράθυρο ταξιδεύω στις σκέψεις...
στο κυκλάμινο που αντέχει ανθισμένο στη γλάστρα...
άλικο, έχει συλλέξει όλο το αίμα μιας πληγωμένης καρδιάς...

Έξω βρέχει...
μέσα από το παράθυρο κρουνοί καταιγίδας μουσκεύουν το είναι μου...
μα οι στοχασμοί συνεχίζουν να ψάχνουν μια ρωγμή ελπίδας για ένα καλοκαίρι...  
έναν ήλιο ποθώ στο φως του ν' ακουμπήσω.

Έξω βρέχει...
μέσα απ 'το παράθυρο οι λογισμοί,
λεύτεροι γλάροι σ'ομορφιές και θαύματα,
με βγάζουν στ'ανοιχτά...   ν 'αποθεώσω ό,τι αγαπώ!

Έξω βρέχει...
μέσα από το παράθυρο νοιώθω τις βρόχινες στάλες,
που δίνουν έμπνευση να πετύχω ανάταση,
να δω το "διάφανο", τ' αληθινό,    του κόσμου τούτου.

Έξω βρέχει ...
μέσα απ 'το παράθυρο δυο χέρια νοερά μ' αγγίζουν.
Μια αγκαλιά ζεστή...γεμάτη ανόθευτη αγάπη,
αλήθειας φιλιά...

Έξω βρέχει, μα ο ήλιος σπέρνει στην καρδιά φωτιά.
Έξω βρέχει...μέσα από το παράθυρο, το πιάνο μελαγχολεί...
σε πλάθω με τη φαντασία μου.
Ώρα, από νότες υγρές...σε λέω ομορφιά από πικραμύγδαλο.

Έξω βρέχει...
μέσα από το παράθυρο ακολουθώ τους λυγμούς της μουσικής,
λυγμούς, που μέσα τους δε θα πάψει να υπάρχει ποτέ ο παράδεισος.

Έξω βρέχει...
μέσα από το παράθυρο ανασαίνω τους ήχους της...
σε μια πνοή που δεν εμφιαλώνεται!

Κοιτώ ψηλά...ο ουρανός τελικά δεν έχει έν' άστρο μόνο!  

@Ε.Ν - 15/2/2014



John Sokoloff - "Through A Window"   
(αφιερωμένο στη νιότη, που με το βλέμμα ψάχνει μέσα απ'το παράθυρο, τον έρωτα του έξω κόσμου)


Έχει δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr

Sunday, 14 February 2016

"Με έμπνευση το φρενοκλόπο Έρωτα του Ερμιτάζ"


Aχ, ο  Έρωτας, ο θεός της αγάπης, αυτή η πολυποίκιλη προσωπικότητα ...
Η σημερινή γιορτή του φτερωτού αγίου, μου’ φεραν στο νου ένα γλυπτό, πραγματικό αριστοτέχνημα, που θαύμασα το περασμένο καλοκαίρι  στο Μουσείο Ερμιτάζ, στην Αγία Πετρούπολη!!
Ένα δημιούργημα που προξενεί έντονο θαυμασμό σ' όποιον το αντικρύζει...

"Ο Έρως βγάζοντας το αγκάθι από το πόδι της Αφροδίτης"  
(Pietro Tenerani)



"Εν αρχή ην το Χάος" κατά τον Ησίοδο.
Ο Έρωτας θεωρείται ως ένας θεός που γεννήθηκε την ίδια εποχή με τη Γη βγαίνοντας απευθείας από το αρχικό Χάος. Τρία στοιχεία συνυπάρχουν, το Χάος, η Γαία και ο Έρωτας.
Ο Έρωτας δε γεννά, αλλά ενθαρρύνει και διευκολύνει τη γέννηση και τη δημιουργία.
Στις Θεσπιές λατρευόταν με τη μορφή μιας ακατέργαστης πέτρας.
Ή ακόμη ο Έρωτας γεννιέται από το αρχέγονο Αυγό, αυτό το Αυγό που γέννησε η Νύκτα και του οποίου τα δύο μισά χωρισμένα σχηματίζουν τη Γη και το κάλυμμά της, τον Ουρανό.
Ο Έρωτας όμως, παραμένει πάντοτε μία κυρίαρχη δύναμη του Κόσμου.
Το θέμα αυτό το εκμεταλλεύτηκαν συγγραφείς , φιλόσοφοι και ποιητές.
Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, δια στόματος Διοτίμας ο Έρωτας είναι ένας «δαίμονας», μεσολαβητής ανάμεσα στους θεούς και τους ανθρώπους. 
Γεννήθηκε από την ένωση του Πόρου και της Πενίας, μέσα στον κήπο των θεών, έπειτα από ένα μεγάλο δείπνο, στο οποίο είχαν προσκληθεί όλες οι θεότητες. 
Σ' αυτή του την καταγωγή οφείλει μερικά ιδιάζοντα χαρακτηριστικά: στην αναζήτηση πάντοτε του αντικειμένου του ως Πενία ξέρει πάντοτε να επινοεί έναν τρόπο, για να φτάσει στο σκοπό του ως Πόρος. 
Ο Έρωτας είναι μια δύναμη διαρκώς ανικανοποίητη και ανήσυχη.

"Κι η πεθυμιά του έρωτα σφίγγοντας τη καρδιά
σα σύννεφο πελώριο μου τύλιξε τα μάτια
κι έκλεψεν απ’ τα στήθια μου τη πιο γλυκιά πνοή. "
 (Αρχίλοχος-Ερωτικό ποίημα, 690 π.Χ.)

Οι μυθογράφοι, όπως διακρίνουν διάφορες Αφροδίτες, έτσι διακρίνουν και περισσότερους Έρωτες.
Τον θέλουν γιο της Ειλείθυιας ή της Ίριδας ή του Ερμή και της χθόνιας Άρτεμης ή, του Ηρακλή και της ουράνιας Αφροδίτης.
Ένας άλλος Έρωτας, που ονομάστηκε Αντέρως (Αντίθετος Έρως), είχε γεννηθεί από τον Άρη και την Αφροδίτη, την κόρη του Δία και της Διώνης...ένα τρίτος Έρωτας ήταν ο γιος του Ερμή και της Άρτεμης, κόρης του Δία και της Περσεφόνης, και αυτός είναι ειδικά ο φτερωτός θεός, ο οικείος των ποιητών και των γλυπτών.

Η Σαπφώ,τυραννισμένη από τον έρωτα της γράφει...:

"Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.
Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος..."

Σιγά-σιγά κάτω από την επίδραση των ποιητών ο θεός Έρωτας πήρε την παραδοσιακή του φυσιογνωμία. 
Τον παρουσιάζουν σαν ένα παιδί συχνά φτερωτό, που του αρέσει να φέρνει την ταραχή στις καρδιές. Ή τις πυρπολεί με το δαυλό του ή τις πληγώνει με τα βέλη του.
Ο Έρωτας εμφανιζόταν σε πολλές αναπαραστάσεις, κυρίως με τη μορφή που τον παρουσίασαν αργότερα και οι Ρωμαίοι, ως φτερωτό μωρό με βέλη στα χέρια.
Σύμφωνα πάλι με το μύθο, ο Έρως έχει δυο ειδών βέλη: τα χρυσά με φτερά περιστεριών και άλλα με φτερά κουκουβάγιας.

Τα βέλη με τα φτερά των περιστεριών είναι αυτά που έριχνε στις καρδιές των θνητών και αθανάτων, ώστε να διεγείρει τα ερωτικά συναισθήματα.Σημαδεύει και με φόρα αφήνει την αιχμηρή σαΐτα του...

"Ο δαμαστής ο Έρωτας
κι η πορφυρή Αφροδίτη,
μαζί σου παίζουν βασιλιά
κι οι μαυρομάτες Νύμφες.
Σε σένα που συχνά γυρνάς
στις πιο ψηλές βουνοκορφές,
ευλαβικά προσπέφτω.
Την προσευχή μου εισάκουσε
κι έλα κοντά σε μένα,
για να γενεί ό,τι ζητώ..."
 (Ανακρέων-Ερωτικό ποίημα,  550π.Χ.)

Οι επεμβάσεις του είναι αναρίθμητες. 
Επιτίθεται εναντίον του Ηρακλή, του Απόλλωνα, που τον είχε κοροϊδέψει ως τοξότη, εναντίον του ίδιου του Δία, της μητέρας του και φυσικά στους ανθρώπους.
Αγαπημένο θέμα των καλλιτεχνών, κάτω από το φαινομενικά αθώο παιδί μαντεύουμε τον ισχυρό φρενοκλόπο θεό, που μπορεί ανάλογα με τη φαντασία του, να προξενήσει φριχτές πληγές...κι ας τον βλέπουμε στο γλυπτό του Τενεράνι να προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο από την Αφροδίτη βγαζοντά της απ'τη φτέρνα το οδυνηρό αγκαθάκι  ο τοξαλκής, χρυσομάλλης άγγελος...
Αυτός, περιμένει εκεί ...να μας δει να βουτάμε στη δική του θάλασσα, την κοκκινοβαμμένη...
Αυτός φρενοκλόπος, πόσους στο πέρασμά του γεννάει στεναγμούς!!!


"Έρωτες υπέρ μεν άγαν
ελθόντες ουκ ευδοξίαν
ούδ' αρετάν παρέδωκαν
ανδράσιν...

Έρωτα εσύ, με περισσή
όταν λαβώνεις δύναμη...
μηδ’ όνομα καλό από σε
μηδ’ αρετή μπορεί να βγει..."


Τρομερός λαβωματής, αυτός ο έρωτας!
Πόσο όμορφα ο χορός εξυμνεί αυτή τη δύναμη του γιου της Αφροδίτης, στο β'  στάσιμο στη Μήδεια του Ευριπίδη!
Ξεχωριστά και απερίγραπτα έχει μελοποιηθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι στο "Μεγάλο Ερωτικό" με κείνη την καταιγιστική αλλαγή του ύφους και της ρυθμικής αγωγής, που απ'το ελεγειακό, αργό και θλιμμένο αντάτζιο μετουσιώνεται σε μεγαλοπρεπές, ζωντανό και γεμάτο δύναμη λαϊκό ζεϊμπέκικο...



Ευγενής και γλυκός ο Ψαριανός, αυθεντικός και με υγρασία στη φωνή συντελεί στο Χατζιδακικό "θαύμα", που φτιάχνει ένα ερωτικό τραγούδι που αγγίζει από τον πιο λαϊκό που λειτουργεί με το συναίσθημα άνθρωπο, μέχρι εκείνον,  που αναζητά τη διανόηση ακόμα και στην ακρόαση...






ΠΗΓΕΣ : "Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας" Grimal, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ," Music and Musicians in Ancient Greece" Anderson, Univescity of Cambridge


Saturday, 13 February 2016

"Ακράτα, Φλεβάρης 2016"





Ούτε γαλάζιο...ούτε πράσινο το χρώμα της θάλασσας.

Θολό, σκοτεινό κι άγριο των κυμάτων το ροχαλητό...

Κι εγώ, καφέ ρουφώντας, ν' αγναντεύω...

To βλέμμα υπηρέτης, στη μανιώδη κίνηση με τα τόσα χρώματα.

Κραυγές, οι άσπροι, υδάτινοι αφροί σε προπατορικό αμάρτημα...

κι ο μανιασμένος άνεμος, σ' έριδα με το βράχο και το κύμα...


Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό iporta.gr

Friday, 12 February 2016

Πάβλοβα, ο ωραιότερος Κύκνος στη μπαλετική ιστορία!


Με μια οπτασία αιθέρια έρχεται η καλημέρα μου!
Η Άννα Πάβλοβα γεννήθηκε σαν σήμερα 12 Φεβρουαρίου του 1881.
Μια οπτασία του χορού!
Ο ωραιότερος Κύκνος στην ιστορία του μπαλέτου!
Αιθέρια κι αέρινη, σα το λευκό φτερωτό πουλί, που κυλά στα ήρεμα νερά της λίμνης...

Έγινε θρύλος με τον τρόπο που ερμήνευσε τον ρόλο αυτό, που χορογράφησε ο Mikhail Fokine πάνω στη μουσική του Σαιν Σανς.
Ευελιξία, έκφραστικη δυναμη , αρμονία, χάρη και λεπτότητα ήταν τα όπλα στη φαρέτρα της μεγάλης χορεύτριας!
Χάρμα οφθαλμών κάθε της κίνηση!

Στην πρόσοψη του σπιτιού της στην Αγία Πετρούπολη, στο νούμερο 5 της Italyanskaya ulitsa (του δρόμου των Ιταλικών Κήπων) έχει τοποθετηθεί μια αναμνηστική πλάκα με το όνομα και το ανάγλυφό της:




















Το 1912, η Πάβλοβα έφυγε από τη Ρωσία και μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής της.

Εκεί ίδρυσε μια σχολή χορού, ασκώντας  μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη του Βρετανικού μπαλέτου.


Oι Άγγλοι τη λάτρεψαν τόσο, που όταν θα άνοιγε το περίφημο Victoria Palace Theater, στον τρούλο του τοποθέτησαν ένα επίχρυσο άγαλμά της με μια κλασική φούστα σε θέση Arabesque.
Aν περάσετε ποτέ από κει, στρέψτε το κεφάλι σας στον ουρανό, ανασηκώστε το χέρι και στείλτε της έναν αβρό χαιρετισμό…

Τα εκφραστικά μάτια της, το χλωμό οβάλ πρόσωπο που περιβαλλόταν από τα σκουρόχρωμα μαλλιά, το κομψό, λεπτεπίλεπτο κορμί, η αέρινη κίνηση των χεριών, ακόμα και στις καθημερινές κινήσεις, η σχεδόν θρησκευτική αφοσίωση στην τέχνη της, δεν μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητους τους βρετανούς, που πάνω της εντόπισαν μια θεά του μπαλέτου.


Ο "Κύκνος"  του Σαιν Σανς από το "ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ" είναι μια πραγματικά εμπνευσμένη σύνθεση!
To ρομαντικό σόλο του τσέλου που περιγράφει την αργή κίνηση του κύκνου πάνω στα νερά της λίμνης είναι από τις πιο αγαπημένες μελωδίες!
Μια μελωδία ρέουσα,που αντανακλά τέλεια την ευγενική κίνηση του κύκνου στα γαλήνια νερά!
Η συνοδεία του πιάνου κυματιστή συμπληρώνει την ειδυλλιακή εικόνα.

Η προσέγγιση της Πάβλοβα προκαλεί ρίγη και τόνους ανατριχίλας!!!
Η πρίμα μπαλαρίνα καταθέτει και το τελευταίο μόριο της ψυχής της!
Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις μπροστά σου το απαλό, βελούδινο κύλισμα του κύκνου στα ήσυχα νερά...μέχρι τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς του, που γέρνει κι αφήνεται σπαρακτικά…


Πριν πεθάνει ζήτησε να ντύσουν τη σορό της σαν κύκνο και να παίζουν τα βιολιά της ορχήστρας τον Θάνατο του Κύκνου...


Wednesday, 10 February 2016

«Ρινάλντο και Αρμίντα», Hayez και Sarti


                      «Rinaldo e Armida», Francesco Hayez-Accademia of Venice 

Είναι τελικά μεγαλόπρεπη…κι η πιο ιδανική!
Γιατί μας  ανυψώνει, μας τοποθετεί κάπως ψηλότερα απ’όλες τις μικρόψυχες αντιπαλότητες, απ’όλες τις οδυνηρές ρήξεις, τις γελοίες αναμετρήσεις, τις αντιθετικότητες και τα ξεσπαθώματα της σύγχρονης καθημερινότητάς μας.

Χωρίς τέχνη η ζωή θα ήταν ακατανόητη, άσχημη κι ανυπόφορη, δε νομίζετε, φίλοι μου;

Τα πάντα ρει…περνούν και φεύγουν, η Τέχνη μένει μοναχά κι όλα εκείνα τα συναισθήματα που δημιουργούν την πλήρωσή σου, το άπαν σου!
Τα πάντα περνούν και φεύγουν.
Η τέχνη όμως, αθάνατη….μια διαρκής παρουσία…αέναη στο ατέρμονο σύμπαν!
Διαρκής…αιώνια…
Παρήγορη σκέψη, ανακουφιστική κι ελπιδοφόρα…

Η καληνύχτα μου έρχεται με έναν ιταλό ζωγράφο της ρομαντικής περιόδου, που οι εικαστικές συνθέσεις του ξεχωρίζουν για τα μυθολογικά και ιστορικά, κυρίως, θέματα.

Ο Φραντσέσκο Χάγιεζ γεννήθηκε σαν σήμερα 10 Φεβρουαρίου 19791.
Eπίσης μεγάλη αδυναμία φαίνεται να είχε στις ερωτικές σκηνές, που αναδύουν μεθυστικό ερωτισμό και αισθησιακή αύρα.

Το έργο του «Ρινάλντο και Αρμίντα»  εμπνέεται από την ηρωίδα του έργου του Τορκουάτο Τάσσο «Απελευθερωμένη Ιερουσαλήμ», τη μάγισσα, Σαρακηνή Αρμίδα, που αποπλανά τον ιππότη, σταυροφόρο Ρινάλντο και τον παρασύρει στους περίφημους κήπους της, συνώνυμοι των κήπων της ηδονής.

Είναι έργο του 1814 και ολοκληρώθηκε μετά από κάποιες διορθώσεις, που πρότεινε στον Χάγιεζ ο Κανόβα, ο οποίος ήταν θαυμαστής του!
Το εικαστικό τιμήθηκε με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους και το ύψιστο «Unita gratificazione» της Γαληνοτάτης Βενετίας.

Το θέμα της Αρμίδας και του Ρινάρδου έχει εμπνεύσει αριστουργήματα μουσικών έργων (Χαίντελ, Λουλυ, Μοντεβέρντι, Γκλουκ, Χάυντν, Ροσίνι κλπ), όμως απόψε προτείνω να απολαύσουμε μια διάσημη άρια  από το ομώνυμο δίπρακτο μουσικό δράμα του ιταλού Giuseppe Sarti, από τη Φαέντσα, στο έργο του οποίου είχε αδυναμία η Αικατερίνη η Μεγάλη της Ρωσίας και μάλιστα διετέλεσε αρχιμουσικός στην Αυλή της για κάποια χρόνια.

Η όπερα του Sarti εγκαινίασε και την Αίθουσα Μουσικής και Θεάτρου στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης με τεράστια επιτυχία!

Επίσης, έχει καταγραφεί πως κάθε χορωδός αμείφθηκε με 10 ρούβλια (υψηλότατο ποσό για την εποχή) ενώ σε κάθε σολίστα, πλην της αμοιβής, προσφέρθηκε κι ένα ακριβό κόσμημα με πολύτιμους λίθους!
Η αυτοκράτειρα Αικατερίνη πλήρως ικανοποιημένη από την απόδοση των συντελεστών, αλλά κυρίως του Sarti, του πρόσφερε το υπέρογκο ποσό των 1200 ρουβλίων!!!


Πόσο σπουδαίο είναι τελικά η Τέχνη να εμπνέει, αλλά και να εμπνέεται από Τέχνη, φίλοι μου!!!

Tην άρια του Ρινάλντο, ρόλου γραμμένου για καστράτο, «Vedo l'abisso orrendo» από την πρώτη πράξη,  την απολαμβάνουμε απόψε από τη χαρισματική ρωσίδα μέτζο Maria Gortsevskaya:

Tα όνειρα βραδυπορούν απόψε...η ομορφιά της Τέχνης, μάς κρατά ξάγρυπνους...

Σας εύχομαι ένα βράδυ ήσυχο κι ονειρεμένο!






Sunday, 7 February 2016

«Dickens-Debussy …με διάθεση ειρωνίας, στα χέρια του Walter Gieseking…»




Είναι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Βικτωριανής Εποχής.
Ο άγγλος Κάρολος Ντίκενς, γεννήθηκε σαν σήμερα 7 Φεβρουαρίου του 1812  και είναι ο αγαπημένος συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων, ο συμπαραστάτης των φτωχών, των ανήμπορων και των αδικημένων.

Ο διανοούμενος που με τη στάση και τις θέσεις που εξέφραζε μέσα από τα έργα του, μιλούσε στην καρδιά μας!

Τα μηνύματά του διαχρονικά, οι ιστορίες του συγκινούν κάθε ψυχή ευαίσθητη απέναντι στην αδικία, την απανθρωπιά, την ψυχική κακοποίηση!

Σάμιουελ Πίκουικ/εικονογράφηση του βρετανού Kyd









Πολέμιος των ηθικολογικών κηρυγμάτων, τα οποία σατίριζε, όπως στα «Χαρτιά του Πίκγουικ Κλαμπ».

Μέσα από το κωμικό των χαρακτήρων αλλά και το χαρακτήρα του πρωταγωνιστή Σάμιουελ Πίκγουικ, την αστεία του εμφάνιση (τον παρουσιάζει εύσωμο, κοντό, με χαρακτηριστικά γυαλιά…ένας πλούσιος, ηλικιωμένος, ο ιδρυτής του Pickwick Club) καυτηριάζει τα κοινωνικά έκτροπα, την ασφυκτική,  «ανθυγιεινή», μίζερη, σχεδόν αηδιαστική ζωή  της Βρετανίας της εποχής με τις τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις.

Τα σφάλματα και οι αμαρτίες δεν είναι μόνο ιδιότητες των ανθρώπων του λαού αλλά και όσων ασκούν εξουσία πάνω του, καταλήγει ο Ντίκενς…

Ο Κλωντ Ντεμπισί, θέλοντας να αποτίσει φόρο τιμής στους Μπαχ και Σοπέν, περί τη δεκαετία του 1910 γράφει μια σειρά πρελουδίων, συγκεντρωμένα σε δυο τόμους.

Όπως γνωρίζουμε, το πρελούδιο , ως φόρμα και σύμφωνα με την καλλιτεχνική φιλοσοφία της ρομαντικής  εποχής του Ντεμπισί, «απαιτούσε» από το δημιουργό να φέρει στο νου του μια συγκεκριμένη σκηνή ή  εικόνα...
Ο Ντεμπισί για να μην καθοδηγεί όμως εξ αρχής τη φαντασία του ακροατή, τοποθετεί εντέχνως τον τίτλο κάθε πρελουδίου στο τέλος του.


www.onlinesheetmusic.com

Το 9ο  από τα «Préludes, Book II» είναι εμπνευσμένο από το «Πίκγουικ Κλαμπ» του Κ.Ντίκενς.
Με μια ειρωνική διάθεση, επικρίνει το «δήθεν», γι’αυτό και το πρελούδιο αρχίζει με ένα «δήθεν σοβαρό» ύφος, με το πιάνο να εκτελεί σε βροντερούς τόνους στα χαμηλώτερα μέρη του πληκτρολογίου το μοτίβο από τον εθνικό ύμνο της Βρετανίας «God save the Queen».

Σύντομα όμως ο ρυθμός μεταλλάσσεται …επιταχύνει, με σκοπό η μουσική να αντικατοπτρίζει τις κωμικού  χαρακτήρα περιπέτειες από τα ταξίδια του Πίκγουικ.
Παύσεις, συγκοπτόμενοι ρυθμοί, αποτζιατούρες, εκκεντρικές αρμονικές μετατοπίσεις, απομακρυσμένες συγχορδίες, απότομες αλλαγές δυναμικής, με έμφαση στην συναισθηματική έκφραση.

Η δημιουργία της ατμόσφαιρας από τον Ντεμπισί γίνεται με απόλυτη ακρίβεια, εύρος  φαντασίας, με χαρακτηριστικά το  χιούμορ και την τρυφερότητα…

Η κοινωνική σάτιρα, σκοπός του Ντίκενς, μετουσιώνεται και αποδίδεται μουσικά από ένα πρελούδιο που η ακρόασή του εντείνει μέσα στα δυόμισι λεπτά της εκτέλεσής του, την επικοινωνιακή διαδικασία με τον ακροατή, που εστιάζει στην ειρωνική διάθεση αφήνοντας όμως και την ελευθερία στην πορεία των συλλογισμών του...


Το έργο ερμηνεύει ο Walter Gieseking, πιανίστας κατ'εξοχήν Ντεμπισιακός με τις ερμηνείες του να ξεχωρίζουν για την καθαρότητα και την ακρίβεια στην απόδοση, τους ζεστούς χρωματικούς τόνους και τις  συναισθηματικές αναγνώσεις!
Ντεμπισί και Γκίσεκινγκ αποτελούν αδιάσπαστη ένωση όπου ο δημιουργός και ο εκτελεστής γίνονται ένα και το αυτό. Αν μπορούσε ο Ντεμπισί να τον ακούσει, σίγουρα θα εντυπωσιαζόταν με την εκφραστική πιστότητα του πνεύματός του από τα μαγικά του δάκτυλα!



Το " The Pickwick Papers" είναι το 2ο βιβλίο του Καρόλου Ντίκενς, αποτελεί το συγγραφικό ντεμπούτο του κι όταν το' γραψε ήταν μόλις 25 χρονών.
Δεν είναι ακριβώς μυθιστόρημα, αλλά μια σειρά λογοτεχνικών σκίτσων για εικονογράφηση με εξαιρετικά δοσμένους χαρακτήρες!

Thursday, 4 February 2016

"Η Φυλλίς, μια μυγδαλιά, ο Δροσίνης κι ένας ράφτης..."





Πεντάμορφη η κόρη του Θράκα βασιλιά, σκέφτηκα...
Έτσι κι αυτή, σαν άνθος σπάνιο, θα' στεκε καμαρωτή να λιμπίζονται όλοι τα κάλλη και τις χάρες της!
Ήταν η Φυλλίς,η ροδομάγουλη, σεμνή κοπέλα, όμοιά της δε γέννησε καμιά η γη της Θράκης!
Τ'άνθια της ευγενή κι ευαίσθητα!
Σαν τ'άνθια της μυγδαλίτσας κάτω απ'το μπαλκόνι μου, που εδώ και μερικές μέρες άνοιξαν τα ματάκια τους να δούνε το χειμωνιάτικο ήλιο!
Είναι λευκή, πλουμιστή και τη χαζεύω κάθε φορά,που με φέρνουν εδώ τα βήματά μου...

"Ετίναξε την ανθισμένη μυγδαλιά 
με τα χεράκια της..."

Μ'άσπρες κορδέλλες κρεμασμένο στο μπράτσο συνοδεύει το τραγούδι του κανταδόρου μια γλυκόλαλη κιθάρα...

Τ'ωραίο παλικάρι σταμάτησε με το καράβι του να ξαποστάσει γυρνώντας στην πατρίδα του μετά την κατάληψη της Τροίας...
Σπλάχνο του Θησέα, ο Δημοφώντας, νιος κι αυτός όμορφος και λεβέντης.
Σκίρτησαν οι καρδιές, πέταξαν σπίθες οι ματιές κι οι  φλόγες άναψαν!
Τα συναισθήματα των δυο νέων βαθιά.
Ο έρωτάς τους, κεραυνός, που καίει τα σωθικά ...
Η ευχή του πατέρα ευλογεί την ένωσή τους και το πέπλο του  γάμου αγκαλιάζει κεφαλή και
πλάτη της όμορφης Φυλλίδας.

"κι εγέμισ’ από άνθη η πλάτη
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της."...
σιγομουρμουρίζει ερωτόλογα η κιθαρίτσα...

"Phyllis": Louise Jopling
Όρκοι για αιώνια, παντοτινή αγάπη...
Μα η Αθήνα, πλανεύτρα πόλη, τη νοσταλγία ξυπνά στου νέου την ψυχή!
Δίνει υπόσχεση πως πίσω θα γυρίσει σύντομα...

Μα ο καιρός περνά και κείνη μαραζώνει περιμένοντας...
Κι οι Ολύμπιοι θεοί τη συμπονούν ..και σ'όμορφο δέντρο τη μεταμορφώνουν!για ν'αντέξει πιότερο το χρόνο της προσμονής...

"Phyllis and Demophoön": Edward  Burne-Jones
Η αγάπη της δεν πεθαίνει και σαν δέντρο η πεντάμορφη Φυλλίδα γίνεται η ελπίδα...


Πέρασαν χρόνοι και καιροί πολλοί κι ένα δέντρο ξερόφυλλο στη μέση του παγωμένου της Θράκης τοπίο αντίκρισε ο Δημοφώντας όταν επέστρεψε μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα!



Απελπισμένος, γεμάτος ενοχές και τύψεις αγκαλιάζει τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς μέσα στο καταχείμωνο!!!!!!!

"Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή
γλυκά τη φίλησα...",
συνεχίζει ο ρομαντικός ποιητής...

που γράφει τους στίχους όταν απ'το παράθυρό του ένα χειμωνιάτικο πρωί βλέπει σε μια Πλακιώτικη αυλή τ'άνθη της μυγδαλιάς να ραίνουν ώμους, κεφαλή και μπράτσα της νεαρής ξαδέρφης του...



Ο μύθος κάνει την αμυγδαλιά, σύμβολο !
Σύμβολο της ελπίδας, δείχνοντας πως η αγάπη ούτε απ'το θάνατο  νικιέται και ο Γεώργιος Δροσίνης της δίνει την αθανασία βάζοντάς τη στο στόμα του κάθε ερωτευμένου!!!


Το ποίημά του,τρυφερός ύμνος στην αγάπη κι η μυγδαλίτσα με τα άνθη της παραμένει να θυμίζει μια εποχή ρομαντική και αθώα που οι παππούδες κι οι γιαγιάδες νοσταλγικά περιγράφουν.


Η ξαδέρφη του Δροσίνη, μια νεαρή Αρσακειάδα, ένα γλυκό, φρέσκο κοριτσόπουλο δίνει την έμπνευση κι ο ποιητικός οίστρος ανεβαίνει στον τροχό και γυρίζει..πλάθει εικόνες απλές, συναισθήματα αγνά...

Κι ο Τζώρτζης ο Κωστής, ο ράφτης, αφήνει την κλωστή και το βελόνι και χτίζει μελώδημα αθάνατο...
Δεν φιλοδοξεί δάφνες συνθέτη.
Είναι του Δροσίνη ο λόγος που κάνει τη μελωδία να ρέει αβίαστα απ'τα γρατζουνίσματα στο κιθαρόνι.
Κι οι φίλοι του, νεαρά  φανταράκια, που μαζί φυλάνε σκοπιά κρατάνε σεκόντο στο τραγουδάκι που έχει σκαρώσει.

Κι έτσι διαδίδεται απ'άκρη σ'άκρη η ιστορία της καμαρωτής μυγδαλίτσας και της γλυκιάς κόρης, της λουσμένης στα μυγδαλολούλουδα...
Γίνεται ερωτοτράγουδο, καντάδα για κάθε ερωτοχτυπημένο στο παραθύρι της ωραίας δεσποσύνης, που του΄χει κλέψει την καρδιά!




"Τρελή, σαν θες να φέρεις στα μαλλιά σου το χιονιά
τι τόσο βιάζεσαι;..."

Η στράτα της ζωής της έμορφης ξαδέρφης τερματίζει το 1960,όταν στα χρόνια έχει περάσει τον αιώνα κι έτσι καταφέρνει να γίνει γριούλα με χιόνια στα  μαλλιά!
Η αγάπη, που σε ένα παραμύθι ξήλωσε κάποτε μ' ενοχές και τύψεις ο Δημοφώντας ,...έραψε κάποιος  ράφτης απ'το Άργος, με το μελώδημά του !

Ήτανε στα 1885 που με  μεταξοκλωστές το φυλλοκάρδι ενός νέου ρομαντικού ποιητή κεντά τον ύμνο στην αθάνατη, αγνή αγάπη!
Καταμεσίς μιας παγερής εποχής, μια  αυλή στα σοκάκια της Πλάκας ασβεστώνεται και τα νιάτα μιας σεμνής, μακρυμαλλούσας Αρσακειάδας κάνουν  μια "Ανθισμένη Αμυγδαλιά", αθάνατη!!!

"...τότε θα θυμάσαι τα παλιά
τα παιχνιδάκια σου
σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου."


Το κείμενο έχει δημοσιευτεί παλιότερα στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr



Wednesday, 3 February 2016

"Φ.Μέντελσον:Ένα κονσέρτο για τα όμορφια μάτια της βαρονέσσας"


Η Ιστορία της Μουσικής κάνει λόγο για μια πολυσχιδή προσωπικότητα, ένα πολυτάλαντο  συνθέτη, βιρτουόζο πιανίστα και βιολιστή, γλωσσομαθή, πολυταξιδεμένο, εκπληκτικό ζωγράφο...
Υπήρξε ένα παιδί- θαύμα, "ένας άλλος Μότσαρτ", όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Γκαίτε!!
Ένας συνθέτης πολυαγαπημένος, που συγκεντρώνει τις χάρες όλες, ενός αληθινού καλλιτέχνη!

Ο Φέλιξ Μέντελσον γεννήθηκε σαν σήμερα 3 Φεβρουαρίου και με αυτή την ευκαιρία θα απολαύσουμε ένα έργο του-έμπνευση  από μια γυναικεία ύπαρξη, μια πιανίστα, που τα ρομαντικά συναισθήματα αγάπης που ένοιωσε γι'αυτήν καθρεφτίζονται στην τρυφερή του σύνθεση...
'Οπως και να' χει ο έρωτας δίνει φτερά και θα εμπνέει πάντα...

Πορτραίτο της βαρώνης του ζωγράφου-γαμπρού του Μέντελσον, Wilhelm Hensel


 "Eίναι αριστοκράτισσα...λεπτή, ξανθιά, γαλανομάτα και με λευκά χέρια!"

Είναι τα λόγια του Μέντελσον και μ'αυτά χαρακτήρισε την πανέμορφη γερμανίδα πιανίστα Delphine von Schauroth, κόρη βαρώνου, που ζούσε στο Μόναχο και ο συνθέτης γνώρισε το 1831 σε μια περιοδεία του.
Μεταξύ τους αναπτύχθηκε βαθιά φιλία (πολλοί, μιλούν και για πλατωνικό ειδύλλιο, που ίσως να αληθεύει, αφού αντάλλαξαν μουσικές αφιερώσεις.
Πολλά από τα "Τραγούδια χωρίς λόγια" εμπνεύστηκαν από κείνην. Άλλοι πάλι κάνουν λόγο για πρόταση γάμου, που δεν ευοδώθηκε).

Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως η ομορφιά της δε φαίνεται να άφησε ασυγκίνητο το Μέντελσον (κάτι, που το είχε εκμυστηρευτεί και στην αδερφή του, Φάννυ μέσω επιστολής), αφού την ίδια χρονιά της αφιέρωσε το γνωστό
"Κονσέρτο του για πιάνο Νο.1 σε ΣΟΛ Μείζονα".

Το "εξώφυλλο της παρτιτούρας", όπου διαβάζουμε το όνομα της δεσποινίδος:
"Fräulein: Delphine von Schauroth"


Αξίζει να αναφέρουμε και ένα ανέκδοτο, που κυκλοφορεί γι'αυτό το κονσέρτο...
Ήταν από τα αγαπημένα του Φραντς Λιστ και σε κείνον οφείλεται η δημοτικότητά του, αφού το έπαιζε σε κάθε συναυλία του.

Ωστόσο, κάποτε σε μια έκθεση πιάνων Εράρ ο Μπερλιόζ αναφέρει πως με αυτό το έργο συναγωνίστηκαν 31 πιανίστες...και συνεχίζει, λέγοντας...

"Το πιάνο αρνείτο να σταματήσει να εκτελεί μέχρι ή να σπάσει σε χίλια κομμάτια ή να πάρει φωτιά!"

Aν και στη δισκοθήκη μου έχω την εκτέλεση του κονσέρτου με  Lang-Lang, απόψε θα το απολαύσουμε με Rudolf Serkin, τον ούγγρο πιανίστα, που αν και ειδικευμένος στο Μπετόβεν, όταν τον άκουσα διέκρινα όλα εκείνα τα στοιχεία στην ερμηνεία του, που επιζητά ένας συνθέτης του ρομαντισμού, όπως ο Μέντελσον...

Πέρα από τα μέρη με λυρισμό και  ευαισθησία που ξεχειλίζουν, η ερμηνεία του Serkin αποτυπώνει την καταπληκτική ενέργεια, την καθαρότητα του ήχου και τη ρυθμική ακρίβεια!
Αβίαστη έκφραση, πληθώρα συναισθημάτων, εκστατική μεταμόρφωση με διαδοχή ζωηρών και λυρικών επεισοδίων!
Με μια μοναδική εκλέπτυνση στην απόδοση της δυναμικής, η χρήση του πεντάλ με σύνεση, πιανίσιμι και φορτίσιμι σε αξιοθαύμαστα επίπεδα, αντάξια ενός έργου, που γεννήθηκε απ' το αγνότερο συναίσθημα, αυτό της πλατωνικής αγάπης!!!

Μια εκτέλεση με την ιδιαίτερη ηχητική υπογραφή και του επίσης ούγγρου Eugene Ormandy από το πόντιουμ!

Όμορφο βράδυ και καλή ακρόαση!




Monday, 1 February 2016

«Ο άγγελος Ρενάτα Τεμπάλντι: Voce D'Angelo!!!»




Kαλησπέρα, όμορφη εβδομάδα, καλοδιάβατος  κι αισιόδοξος ο Φλεβάρης, φίλοι μου!!!
Ας είναι μήνας απελευθερωμένος από τα λογής σκουπίδια και ασχήμιες που πολιορκούν τις στιγμές μας!

Εμείς, πιστοί στο Κάλλος που η Τέχνη κομίζει, απολαμβάνουμε απόψε Ρενάτα Τεμπάλντι εν αναμονή της όμορφης κι ελπιδοφόρας ΑΝΟΙΞΗΣ, αφήνοντας τη φαντασία να πλάσει τις εύοσμες εικόνες της και μ’αρωγό τη μουσική να σκιαγραφήσει σ’όνειρα όλα τούτα που η ψυχή μας πεθυμά να φέρει η στράτα της…

Happy Birthday, Renata!

Γεννημένη σαν σήμερα 1 Φλεβάρη του 1922 στο Πέζαρο της Ιταλίας, την πόλη που γέννησε και τον κύριο εκφραστή του μπελ κάντο, Τζοακίνο Ροσσίνι, η μυθική τραγουδίστρια Ρενάτα Τεμπάλντι, μια σπίντο λεντζέρα σοπράνο ασύλληπτων ικανοτήτων!
Η φωνή της με απίστευτο όγκο και πλούσιους αρμονικούς!
Άριστη άρθρωση και  τεχνική, σπάνιο ηχόχρωμα,τίμπρο, όλα άψογα!

Ο μεγάλος Τοσκανίνι, όταν αναφερόταν στην Τεμπάλντι συνήθιζε να τη χαρακτηρίζει:
«Voce D'Angelo - ΦΩΝΗ ΑΓΓΕΛΟΥ!!!»

Όνομα, που προέκυψε το Μάη του ’46, όταν στην επαναλειτουργία της Σκάλας του Μιλάνου μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, που η Τεμπάλντι στο ντεμπούτο της στη συγκεκριμένη σκηνή και σε ηλικία 24 χρονών θα ερμήνευε την «Προσευχή:Απ’τον έναστρο θρόνο» από την όπερα του Ροσσίνι:
«Ο Μωυσής στην Αίγυπτο» ζήτησε από τη σοπράνο να τραγουδήσει ανεβασμένη σε βάθρο, προκειμένου η φωνή της να μοιάζει αγγελική, δίνοντας την εντύπωση προέλευσης απ’τον ουρανό…

Η απόδοσή της εντυπωσίασε τον μέγιστο μαέστρο, που έκανε λόγο για φωνητική ποιότητα σπάνιας ομορφιάς, τεράστια ευελιξία και εύρος!
Αν και νεαρή, η Τεμπάλντι τραγούδησε αβίαστα, εκφραστικά, με άνεση, λαμπρότητα, δύναμη και μεστότητα σε όλη την έκταση του μέρους της!

Από την ΙΣΤΟΡΙΚΗ αυτή ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ το βίντεο, που σας προτείνω γι’ απόψε με την Τεμπάλντι, που οι κακές γλώσσες την ήθελαν λυσσαλέα αντίπαλο της Κάλλας…, ένα μύθο που καλλιεργήθηκε με μαεστρία από τις φυλλάδες της εποχής, προσδίδοντας ωστόσο τεράστια δημοσιότητα και στις δυο!

Rossini: «Prayer-Dal tuo stellato soglio»

Μπορείτε να απολαύσετε τη σπουδαία υψίφωνο στο 2:40:



Nα υπενθυμίσουμε πως η «Προσευχή» αποτελεί μέρος που προστέθηκε στην αναθεώρηση της όπερας από τον Ροσσίνι, το 1819 προκειμένου ο συνθέτης να αντιμετωπίσει την μερική απογοήτευση που είχε εκφράσει το κοινό για την όπερα.

Η άρια από τότε έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια της όπερας, τόσο που ενέπνευσε στον Nικολό Παγκανίνι έναν αριθμό «Παραλλαγών για βιολί και πιάνο».

Aς το απολαύσουμε με Yehudi Menuhin σε μια σπάνιας ομορφιάς ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ του 1938:




Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr